تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
جمعه، ۲۲ آبان ۱۴۰۵
منبع: شبکه همبستگی (SolidNet)
جمعه؛ ۶ نوامبر ۲۰۲۶
باندریست‌ها آرامگاه لنین را هدف قرار داده‌اند: لنین باز هم خواب را از چشمان آن‌ها ربوده است
اخیراً، الکساندر فدینکو، نماینده «مجلس عالی اوکراین» (رادا) از حزب ریاست‌جمهوری «خدمتگزار مردم» و عضو کمیته دفاعی این مجلس، اظهار داشت: »در حال حاضر نیازی به مذاکره با روسیه نیست؛ ابتدا باید موضع خود را در مذاکرات تقویت کنیم. برای مثال، پس از حمله موشکی بالستیک به مقبره لنین، موقعیت ما در مذاکرات بهتر خواهد شد.»
مقبره لنین چیزی فراتر از سنگ گرانیت و مرمر است، این یک نماد است. حمله به آن، حمله به حافظه تاریخی، فرهنگ و ریشه‌های ماست؛ ضربه‌ای به غرور و افتخار ماست. زیرا اینجا، در پای آرامگاه لنین بود که سربازان ارتش سرخ در سال ۱۹۴۵ پرچم‌های فاشیست‌های شکست‌خورده را به زمین افکندند. این موضوع همچنین به این پرسش پاسخ می‌دهد که روسیه اکنون واقعاً با چه کسانی در جنگ است؛ البته اگر هنوز کسی دچار توهم و تصور دیگری باشد. و متأسفانه، بسیاری از چپ‌گرایان و نیروهای چپ روسیه، از جمله کسانی که از موضع کنونی حزب کمونیست کارگران روسیه در حمایت از «عملیات نظامی ویژه» انتقاد می‌کنند، هنوز توهماتی دارند.
این اظهارات ضدکمونیستی و ضدلنینستیِ پوچ، از سوی آقای فدینکو، نشانه‌ای از ماهیت نئونازیِ رژیم کی‌یف است. به هر حال، آن‌ها کودتای خود را در دسامبر ۲۰۱۳ با تخریب مجسمه لنین آغاز کردند؛ مجسمه‌ای که بر پایه آن این سخنان لنین حک شده بود: «با اقدام متحد پرولتاریای روسیه بزرگ و اوکراین، اوکراینی آزاد امکان‌پذیر است؛ بدون چنین وحدتی، این امر اساساً امکان‌پذیر نخواهد بود. امروزه، صحبت از استقلال اوکراین به‌منزله تمسخر و ریشخند تلقی می‌شود.
فاشیست‌های قرن بیست‌ویکم نیز به همان اندازه اسلاف خود در قرن بیستم از لنین نفرت دارند. این موضوع چندان هم تعجب‌آور نیست؛ زیرا هیتلر کارزار خود برای تسلط بر جهان را با تشکیل «پیمان ضد کمینترن» آغاز کرد و این اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که به رهبری لنین بنیان گذاشته شد و در نهایت به گورکن اصلی فاشیسم تبدیل گردید.
اما بیایید صادق باشیم: در روسیه نیز افراد زیادی وجود دارند که از نظر فکری و ایدئولوژیک، هم‌مسلک باندرا و پیروان عقیدتی ولاسوف هستند. کافی است به به‌اصطلاح «روشنفکران» خودمان نگاه کنیم: لیبرال‌های روسی که مدام از «میراث توتالیتر» ناله می‌کنند؛ نوسلطنت‌طلبانی که رؤیای تاج‌وتخت و املاک اشرافی را در سر می‌پرورانند؛ شبه‌میهن‌پرستان ارتدوکسی که خواستار آن هستند که «لنین بالاخره به خاک سپرده شود»؛ و دیگر «رفقای بورژوا» که بلشویک‌ها و لنین را به ارتکاب هر گناهی، از جمله اینکه گویا بمبی زیر بنای یک «قدرت بزرگ» کار گذاشتد، متهم می‌کنند. با دقت به سخنان آن‌ها گوش دهید؛ خواهید شنید که هم‌صدا با فدینکو و رؤیاهای موشکی او آواز می‌خوانند. در نفرت آن‌ها از لنین، عملاً هیچ تفاوت بنیادی‌ای وجود ندارد.
نفرت از لنین و آرمان‌های او در روسیه امروز، همان پیوند ایدئولوژیکی است که ولاسوفیست‌ها را به باندریست‌ها مرتبط می‌کند. این نفرت به معنای آمادگی برای خیانت به یاد و خاطره نیاکانی است که این قدرت بزرگ را با عادلانه‌ترین نظام در جهان بنا کردند و در جنگ کبیر میهنی به پیروزی رسیدند؛ آن هم به بهای مصلحت‌اندیشی‌های زودگذر یا کینه‌توزی کورکورانه. لیبرال روس یا «نوصدتایی سیاه»* که به آرامگاه لنین اهانت می‌کند، و نازی اوکراینی که رؤیای شلیک موشک به سوی آن را در سر می‌پروراند، از نظر ایدئولوژیک برادر و متحد یکدیگرند؛ زیرا هر دو در نفرت از آرمان‌های عدالت اجتماعی شریک‌اند.
اما لنین زنده است. موضوع شیوه‌های مومیایی کردن نیست. لنین به‌عنوان یک نماد زنده است؛ زیرا تا زمانی که استثمار انسان از انسان وجود داشته باشد، آموزه‌های لنین همچنان ابزاری برای رهایی زحمتکشان و توده‌های کارگر باقی خواهند ماند. پرچم سرخ با نشان داس و چکش، پرچم نخستین دولت کارگری جهان و پرچم پیروزی بر فاشیسم، هنوز هم امروز در میدان مبارزه برافراشته است. نماینده مجلس، فدینکو، با طرح ایده دیوانه‌وار حمله به آرامگاه لنین، تنها همین واقعیت را تأیید کرد. او ناخواسته خود اعتراف کرد که لنین حتی امروز نیز برای آن‌ها خطری جدی محسوب می‌شود و یاد و خاطره او همچنان نیرویی است که حتی با موشک هم نمی‌توان آن را شکست داد.
مرکز مطبوعاتی کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگران روسیه
https://www.solidnet.org/article/Russian-CWP–00072/
———————-
عدالت: «صدتایی‌های سیاه» ( Черносотенцы = The Black Hundreds ) جنبش ضدانقلابی بود که رژیم تزار نیکلای دوم در اوایل قرن علیه مردم و انقلاب ۱۹۰۵ روسیه به راه انداخت. این جنبش به ناسیونالیسم و خارجی ستیزی افراطی و از جمله کشتار یهودیان و اکراینی‌ها و دیگر اقلیت‌ها معروف بود.