تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
شنبه، ۲۶ مهر ۱۴۰۴
منبع: گرانما
نویسنده: خورخه ارنستو آنگولو لیوا
جمعه، ۱۷ اکتبر ۲۰۲۵
پایان یک همایش: راهنما برای رویارویی با چالشهای جدید
سومین همایش بینالمللی انتشارات تئوریک احزاب و جنبشهای چپ پایان یافت
اقداماتی مانند ایجاد یک پورتال رسانهای جهانی چپگرا پیشنهاد شد.
«همانطور که میگل دیاز-کانل برمودز، دبیر اول کمیته مرکزی حزب و رئیسجمهور، میگل دیاز، بیش از یک بار انجام آنرا از ما خواسته است، اگر نتوانیم ایدههای خود را خارج از این همایشها اشاعه دهیم، بحث فایده چندانی نخواهد داشت.»
لوئیس مورلوت ریواس، از مسئولان کمیته مرکزی حزب کمونیست کوبا و مدیر مجله «کوبا سوسیالیستا»، بر اهمیت ادامه تحلیلهای انجام شده در سومین نشست بینالمللی نشریات تئوریک احزاب و جنبشهای چپ اینگونه تأکید نمود.
مورلوته ریواس در حضور میگل دیاز-کانل برمودز، دبیر اول کمیته مرکزی حزب و رئیسجمهور، و روبرتو مورالس اوجدا، عضو و دبیر هیأت سیاسی، به شماره ویژه این ابزار ضروری برای تأمل در روند انقلابی کوبا و بهرهگیری از تجربیات سایر نقاط جهان پرداخت. او توضیح داد که شماره فعلی ایدئولوژی سوسیالیستی و ظرفیت رهاییبخش آنرا گرامی میدارد.
او در ارائه اختتامیه این رویداد افزود که بخش سالگردها در یک نوشتار به اهمیت میراث فیدل برای نسلهای جدید میپردازد.
نوشتار دیگری به تحلیل این موضوع میپردازد که چگونه نخستین حزب مارکسیست-لنینیست که در سال ۱۹۲۵ در این جزیره تأسیس شد، مبارزات کارگران، آگاهی طبقاتی و مقاومت در برابر امپریالیسم را سازماندهی کرد، و بیش از سه دهه بعد سهم تعیینکنندهای در پیروزی انقلاب داشت.
او اظهار داشت: «این بخش نخست بین شخصیت فیدل، که نمایانگر تلفیق اندیشه در عمل است، و تاریخ حزب، که نهاد سیاسی آن شکلدهنده به آن است میدهد، ، یک گفتوگو برقرار میکند.»
او همچنین به بخش اختصاص یافته به ولادیمیر ایلیچ لنین اشاره کرد که هدف آن بهروزرسانی اعتبار ایدهها و مبارزات او در زمان حال است.
تیلیو بورون، پژوهشگر آرژانتینی، هدف نجات آن از تحریفات ناشی از سرمایهداری و پستمدرنیسم را پی میگیرد، زیرا آثار لنین ابزارهای اساسی برای درک تضادهای نظام و چگونگی غلبه بر آن بدست میدهند.
در عینحال، اولگا فرناندز پیچیدگیهای گذار به یک جهان بهتر را از طریق شکستها، اشتباهات و تصحیحات متعدد بررسی میکند. در این راستا، او از توانایی رهبر بلشویک در آموختن از واقعیت و اصلاح مسیر بدون از دست دادن چشمانداز، بهره میبرد.
مارکسلنین والدس، نویسنده کتاب «بدون مارکسیسم انقلاب وجود ندارد»، درباره خطر پراگماتیسم غیراصولی و مسئولیت کادرها برای زنده نگه داشتن آموزشهای تئوریک هشدار میدهد.
مورلوته ریواس افزود که این شماره شامل یک بخش درباره دومین همایش، از جمله سخنرانی پایانی دیاز-کانل است، که در آن خواستار مبارزه با هژمونی با تولید مداوم ایدهها، هنر و ارزشهای سوسیالیستی شد.
بخش دیگری، با چندین شعر، آثار طنز گرافیکی از آرس کاریکارتویست، و دو نوشتار، به فلسطین میپردازد.
در یکی از آنها، مانو پیندا، عضو حزب کمونیست اسپانیا، موضع تزلزلناپذیر این جزیره را در حمایت از مردم خاورمیانه نشان میدهد، در حالی که وطن جمیل العباب، پزشکی که از استان ویلا کلارا فارغالتحصیل شده است، شهادتهای تأثیرگذاری از تراژدی مردم خود ارائه میدهد، اما خوشبینی خود را برای پیروزی فراموش نمیکند.
شرکتکنندگان با اشاره به چندین کارگاه آموزشی برگزار شده در طول همایش، اطمینان خود را از امکان شکست امپریالیسم، همانطور که در کوبا و ونزوئلا نشان داده شد، ابراز کردند.
آنها بر لزوم هرگز رها نکردن فضای دیجیتال تأکید کدند، و اقداماتی مانند ایجاد یک پورتال رسانهای چپ جهانی و یک دانشگاه ارتباطات جایگزین که حقیقت را از جنوب بیان کند، پیشنهاد نمودند.
آنها حضور نظامی ایالات متحده در دریای کارائیب را به بهانه قاچاق مواد مخدر محکوم کردند. آنها حذف هر دو کشور و نیکاراگوئه از اجلاس آتی کشورهای آمریکایی را رد کردند، تداوم دیپلماسی کشتی توپدار، «دکترین مونرو» و «تقدیر آشکار» (Manifest Destiny) را نشان دادند.
آنها همچنین ارتقاء یک «شبکه بینالمللی جوانان ارتباطگر» و تأسیس یک مدرسه آموزشی برای جوانان در این زمینهها را توصیه نمودند.
مریدی فرناندز لوپز، معاون بخش ایدئولوژیک کمیته مرکزی، پیشرفتهای حاصل شده از همایش قبلی، مانند ایجاد یک پایگاه داده با بیش از ۲۵۰ ویراستار از حدود ۴۰ کشور، و تقویت همکاری بین نشریات در چین، ویتنام، اسپانیا و آرژانتین را به تفصیل شرح داد.
با این حال، ضروری است که بیان ابزارهای تئوریک برای رهایی، با یک دستور کار مشترک، در برابر تهاجم رسانهای افزایش یابد، و یک پلاتفرم دیجیتال مشترک با دسترسی آزاد به مسائل فمینیستی، بومشناسی انتقادی و ارتباطات سیاسی و موارد دیگر ایجاد شود.
پاتریشیا ویلگاس، مدیر «تلهسور»، بیانیه پایانی را خواند و به نکاتی مانند نگرش ونزوئلا به تصمیم برای زدن برچسب یک تهدید غیرمعمول برای ایالات متحده به آن، و نگرانی خود از تلاشها برای تحمیل دروغ و اطلاعات نادرست به ما، اشاره نمود.
انها با محکومیت قاطع نسلکشی، از فلسطین آزاد، رها از قدرت اشغالگر، با مرزهای پیش از ۱۹۶۷ و بیتالمقدس شرقی به عنوان پایتخت آن، حمایت میکنند. آنها مخالفت خود را با محاصرهای که از سال ۲۰۱۹ به طور بیسابقهای تشدید شده است، با هدف خفه کردن اقتصادی بزرگترین جزیره آنتیل، تکرار میکنند و خواستار رأیگیری در مورد قطعنامه سازمان ملل متحد برای پایان دادن به این سیاست تنبیهی هستند.
آنها جنگ نسل چهارم علیه کوبا، ونزوئلا و نیکاراگوئه، و همچنین فشارها علیه دیگر دولتهای مترقی در قاره آمریکا و سراسر جهان را محکوم میکنند.
در بستری که با ویرانیهای زیستمحیطی مشخص میشود، «پنتاگون همچنان پیامآور مرگ است.» علیرغم این همه عناصر منفی، امید هرگز از بین نمیرود و به همین دلیل است که آنها «دوباره-سازی آرمانها از یک آینده ممکن، از یک چشمانداز صلح و عدالت اجتماعی برای مردم ما» را پیشنهاد کردند.