آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

برگزیده

نگاهی به موانع پیش روی پیمان دفاعی عربستان، ترکیه و پاکستان

در تاریخ ۷ اوت ۲۰۲۶، عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در شهر مقدس مکه، «پیمان دفاع مشترک مکه» را امضا کردند. بر اساس این پیمان، هرگونه حمله مسلحانه به یکی از اعضا، به‌منزله حمله به همه اعضا تلقی می‌شود و سازوکار آن اغلب به ماده ۵ پیمان ناتو تشبیه شده است. این توافق در شرایطی منعقد شده که منطقه به دلیل تشدید تنش‌ها میان ایران و محور آمریکایی-صهیونی در وضعیت بسیار شکننده‌ای قرار دارد. هدف اعلام‌شده این توافق، مقابله با تهدیدات احتمالی ایران و جبران خلأ امنیتی ناشی از کاهش اعتماد به تعهدات ایالات متحده است.

۲۰۲۶-۰۸-۱۱ ادامه

اعلامیه «توده‌ای های جدید» در حمایت از صلح امپریالیستی

دورِ تازهٔ حمله‌های نظامی آمریکا به ایران مرحله‌ای جدید از سیاست امپریالیسم در منطقه است، سیاستی که هدفش کنترل کامل تنگه هرمز و آب‌راه‌های کلیدی منطقه به‌منظور تأمین منافع راهبردی (استراتژیک) امپریالیسم و اسرائیل است. روشن است که جنگ‌طلبان واشنگتن و متحدان آن در دولت جنایتکار اسرائیل از همان ابتدا مخالف هرگونه توافقی میان ایران و آمریکا بودند و جنگی فرسایشی و مخرب با ایران برای نابودیِ زیرساخت‌های کشور ما خواهان هستند. به‌گمان ما ادامهٔ وضعیت کنونی و تشدید جنگ و عملیات نظامی بی‌تردید برخلاف منافع ملی و در راستای سیاست‌های راهبردی امپریالیسم آمریکا و رژیم جنایتکار اسرائیل در منطقه است.

۲۰۲۶-۰۷-۲۳ ادامه

هولیگانیسم در ورزش: به مناسبت مرگ دیه‌گو و تولد پرویز

در جهان فوتبال سیاسی اما مارادونا با کوبا و فرمانده چه‌گوار و فیدل کاسترو و هوگو چاوز تعریف می‌شود. این‌که او شماره ۱۰ خود را برای احمدی‌نژاد هم - احتمالاً – فرستاده همانقدر بی‌ارزش است که فی‌المثل مورالس در یک سفر سیاسی و تجاری به تهران با محمود گل کوچک زده است. این بحثی کشدار و پر مناقشه است و می‌گذارم و می‌گذرم. در قیاس با مارادونا نخست اینکه کاپیتان قلیچِ ما - چنانکه گفتم و از تکرار آن سیر نمی‌شوم – در کنار هیچ حکومتی نایستاده. نه فقط نایستاده بلکه در حد توان و بیش از توان خود به مقابله با بورژوازی حاکم پرداخته.

۲۰۲۶-۰۵-۲۵ ادامه

پاورقی: اتحاد آنارشیست ‌ها و چپ ضدکمونیست علیه «مقاومت» و «چپ مقاومتی» (۱)

محمد مالجو: «در این یادداشت می‌کوشم لغزشی تحلیلی را همچون انحرافی سیاسی افشا کنم: کوچک‌شماری خسارات وارده بر زیرساخت‌ها و سپس تبدیل این ادعا به استنتاجی سیاسی برای دمیدن در تنور جنگ و مخالفت با آتش‌بس در گفتار مدافعان حکومتیِ خط مقاومت. نشان می‌دهم که این خط فکری چگونه بس حیرت‌آور با گفتمان مدافعان تهاجم خارجی همسو می‌شود: هر دو، از دو موضع ظاهراً متضاد، تخریب زیرساخت‌ها را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند و ازاین‌رو ویران‌سازی را عادی‌سازی می‌کنند. هدفم در این یادداشت دقیقاً نقد همین همگرایی و پی‌آمدهای سیاسی‌اش است.»

۲۰۲۶-۰۴-۲۴ ادامه

ستایش «آتش‌بس موقت» از اعماق فاضلاب!

«جنگ‌طلبی محدود به دولت نتانیاهو نیست. نیروهای جنگ‌طلب داخلی مانند شریعتمداری و اژه‌ای و شماری از فرماندهان سپاه و نیروهای امنیتی نیز خواهان ادامهٔ جنگ‌اند تا از این فرصت برای تشدید سرکوب و اعدام زندانیان سیاسی بهره ببرند. شریعتمداری گفت: "انتظار آنکه آمریکا بعد از آتش‌بس و مصالحه از خصومت و تلاش برای نابودی و بلعیدن ایران دست بردارد انتظاری نامعقول، غیرعلمی، و به‌شدت ساده‌اندیشانه است.." ما پیش‌تر نیز اعلام کرده بودیم و اکنون نیز تأکید می‌کنیم که دفاع قهرمانانهٔ مردم از کشور- که نماد آن را در روزهای اخیر در تشکیل زنجیره‌های انسانی بر روی پل‌های کشور و در پیرامون مراکز تولید مشاهده کردیم- تجلی روشن میهن‌دوستی مردم ایران در مقابله با تجاوز جنایت‌کارانهٔ امپریالیسم و رژیم نژادپرست اسرائیل است.»

۲۰۲۶-۰۴-۰۹ ادامه

پیشنهاد پنج‌ ماده‌‌ای چین-پاکستان ماهیت سیاست خارجی «سوسیالیسم با ویژگی چینی» را نشان می‌دهد!

این پیشنهاد در ظاهر میانجی‌گرانه و در باطن یک بازتوزیع مسئولیت است که متجاوز و قربانی را هم‌سنگ می‌گذارد. اما برای فهم عمق این مشکل، باید از خود سند فراتر رفت و به رفتار چین در هفته‌های اخیر نگاه کرد – رفتاری که مستندات آن تصویری بسیار تیره‌تر از یک میانجی‌گر ناکارآمد به دست می‌دهد. واقعیت مستند این است که چین در روز اول حملات – ۲۸ فوریه – هیچ محکومیتی صادر نکرد. جلسه منظم وزارت خارجه چین به روال معمول برگزار شد، انگار که آمریکا و اسرائیل به یکی از شرکای جامع راهبردی پکن حمله نکرده‌اند. وقتی مشخص شد چین سکوت خواهد کرد، یک خبرنگار ایرانی در کنفرانس مطبوعاتی اعتراض کرد...

۲۰۲۶-۰۴-۰۱ ادامه

به همه فرصت‌طلبان، گمراهان، وطن‌فروشان، و به رزمندگان خط مقدم مقاومت

یک لحظه تصور کنید چه می‌شود اگر ایران در این جنگ شکست بخورد. آن جهان پس از شکست ایران، چگونه جهانی خواهد بود؟ آیا دوست دارید در چنان جهانی زندگی کنید؟ اگر پاسخ‌تان منفی است، به این پاسخ متعهد باشید. از خود بپرسید آیا می‌توانید سهمی بر عهده گیرید در این تلاش که ایران شکست نخورد؟ سهمی که ممکن است بسیارکوچک باشد، اما چیزی خواهد شد که از ما برای نسل‌های پس از ما خواهد ماند. ما می‌خواهیم در چه جایگاهی به پایان عمر خود برسیم؟ کسی از ما نمی‌خواهد جان بر کف پشت پرتابگر موشک بنشینیم. کافی است آن جان‌برکفان را نگران پشت جبهه نکنیم، بلکه به آن‌ها بگوییم دارید برای ده‌ها میلیون نفر می‌جنگید. و من می افزایم که در این لحظه، دارند برای میلیاردها نفر اکثریت جمعیت جهان می‌جنگند.

۲۰۲۶-۰۳-۲۲ ادامه

جهانی مدیون ایران

جهان، این سر بلند کردن را مدیون ایران است. در نزدیک به دو سال و نیم اخیر، کشورهای غرب آسیا قهرمانانه در شش جبهه در مقابل اسرائیل و حامی آن آمریکا ایستادند: غزه، کرانه غربی رود اردن، لبنان، سوریه، عراق و یمن. اما افسوس که توانشان به اندازه ای نبود که تهاجم امپریالیستی – صهیونیستی را متوقف کنند. نتانیاهو از همان دو سال پیش بارها گفت که جنگ، هفت جبهه دارد و جبهه هفتم، ایران است. جمهوری اسلامی، نزدیک به دو سال و نیم بر دیپلماسی متمرکز شد و سعی کرد جنگ هفتم، تمام عیار نشود. مردم ایران حق مسلم دارند از حکومت خود انتظار کفش به درد بخور و هزار چیز دیگر برای همه ساکنان ایران داشته باشند. اما این هزار چیز دیگر، با تسلیم و بالا بردن دست‌های ایران در برابر آمریکا و اسرائیل به دست نمی‌آید.

۲۰۲۶-۰۳-۲۰ ادامه

تبلیغات «صدای مردم» و «اخبار روز» پیرامون «برلیناله ۲۰۲۶»

مراسم افتتاحیه هفتاد و ششمین دوره جشنواره فیلم برلین، معروف به برلیناله، شامگاه پنج‌شنبه ۲۳ بهمن در پایتخت آلمان برگزار شد و گروهی از بازیگران و فعالان سیاسی با در دست گرفتن تصاویری از کشته‌شدگان اعتراض‌های اخیر ایران بر فرش قرمز آن حاضر شدند. یاسمین طباطبایی، بازیگر آلمانی – ایرانی، نرگس کلهر، فیلمساز ایرانی‌تبار مقیم آلمان و کارولین هرفورت، بازیگر آلمانی، ازجمله سینماگرانی بودند که با تصاویری مرتبط با اعتراض‌های ایران در مراسم افتتاحیه حضور پیدا کردند.

۲۰۲۶-۰۲-۱۷ ادامه

حمله و افشاگری شدید «مشرق» علیه علی‌ علیزاده و «جدال»

«با عقیم‌شدن «جنبش سبز» و فروکش‌کردن کامل آن در اوایل دهه نود، علیزاده برای آن که همچنان در فضای رسانه‌ای باقی بماند و البته به لحاظ مالی هم منابع جدیدی برای ادامه‌ی زندگی در شهر به شدت گرانی چون لندن بیابد، با رندی و فرصت‌طلبی، تلاش کرد خود را با یک «قرائت خاص» به گفتمان جمهوری اسلامی نزدیک کند. علیزاده که به لحاظ تفکر سیاسی به «چپ» نو نزدیک بود و بر همین مبنا با گفتمان ضدامپریالیستی و منتقد نولیبرالیسم همدلی داشت، همین نقدینه‌ای را که در کیسه داشت، در حساب نزدیک‌شدن به جریان‌های داخل ساختار، سرمایه‌گذاری کرد، که ظاهرا جواب داد.»

۲۰۲۶-۰۲-۱۶ ادامه