جام جهانی به میزبانی امپریالیسم: افسانۀ اتحاد از سوی فیفا، رژیم جنگ‌ از سوی ایالات متحده آمریکا

رئیس فیفا، جام جهانی ۲۰۲۶ را به عنوان «بزرگ‌ترین و فراگیرترین» بازی‌های تاریخ تبلیغ می‌کند. اما واقعیت جاری در قلب این بازی‌ها، در رابطه با ایالات متحده متفاوت است: تهاجم دولت ترامپ علیه ایران، سرکوب‌های ضد مهاجرتی، استفاده از رژیم صدور ویزا به عنوان یک سلاح سیاسی، اقدامات امنیتی تبعیض‌آمیز در مرزها و سیاست‌های امنیت‌محور. جام جهانی نه‌تنها به عنوان یک «نمایش فوتبالی»، بلکه به عنوان صحنه‌ای آغاز می‌شود که نشان می‌دهد چگونه سیاست‌های امپریالیستی با صنعت ورزش درهم تنیده‌اند.

آمریکا از ورود یک داور سومالیایی تعیین‌شده برای جام جهانی جلوگیری کرد

آمریکا که حتی با استفاده از محدودیت‌های ویزایی، از حضور نمایندگان کشورهای نامطلوب خود در مجمع عمومی سازمان ملل جلوگیری می‌کند، اکنون مانع از مشارکت ورزشکاران و کادر اجرایی جام جهانی ۲۰۲۶ در این بازی‌ها می‌شود. دولت ترامپ که صدور ویزای آمریکا برای تیم ملی فوتبال ایران جهت شرکت در جام جهانی را به یک نمایش تبدیل کرده بود، اکنون از ورود یک داور سومالیایی به کشور برای قضاوت در مسابقات جلوگیری کرده است.

جورج اورول: درباره «روحیه ورزشکاری»

به جای ردیف کردن اراجیف درباره رقابت پاک و سالم در زمین فوتبال و نقش بزرگ بازی‌های المپیک در نزدیک کردن ملت‌ها به یکدیگر، مفیدتر آن است که بررسی کنیم این فرقه مدرنِ پرستشِ ورزش چگونه و چرا پدید آمد. تماشاگران حتی زمانی که به صورت فیزیکی دخالت نمی‌کنند، تلاش می‌کنند با تشویق تیم خود و «تضعیف روحیه» بازیکنان حریف با هو کردن و توهین، بر بازی تأثیر بگذارند. ورزش جدی هیچ ارتباطی با بازی جوانمردانه ندارد. ورزش با نفرت، حسادت، خودستایی، نادیده گرفتن تمام قوانین و لذت سادیسمی از تماشای خشونت گره خورده است؛ به عبارت دیگر، ورزش، جنگ منهای گلوله است.

مارادونا و طعنۀ ماکرون-قراگوزلو

ماکرون می‌نویسد: «مارادونا هم‌چنین در شادی مردم در دیگر میدان‌های بازی زنده خواهد بود. اما ملاقات او با فیدل کاسترو و هوگو چاوز طعم تلخ شکست را بر جا خواهد گذاشت؛ در میدان بازی است که مارادونا انقلاب کرد.» مارادونا فقط با آرمان‌های فروتنانۀ ذاتی در هر انقلابی که به خود احترام می‌گذارد، مشخص نمی‌شد، بلکه تا آخرین دقیقه زندگی خود از آن‌ها دفاع کرد. پس چرا توهین به خاطرۀ شمارۀ ۱۰ ما و طرح این‌که این دیدارها یک «طعم تلخ شکست» به جای خواهند گذاشت؟ طعم تلخ برای چه کسی، و از کدام نقطه‌نظر؟

هولیگانیسم در ورزش: به مناسبت مرگ دیه‌گو و تولد پرویز

در جهان فوتبال سیاسی اما مارادونا با کوبا و فرمانده چه‌گوار و فیدل کاسترو و هوگو چاوز تعریف می‌شود. این‌که او شماره ۱۰ خود را برای احمدی‌نژاد هم - احتمالاً – فرستاده همانقدر بی‌ارزش است که فی‌المثل مورالس در یک سفر سیاسی و تجاری به تهران با محمود گل کوچک زده است. این بحثی کشدار و پر مناقشه است و می‌گذارم و می‌گذرم. در قیاس با مارادونا نخست اینکه کاپیتان قلیچِ ما - چنانکه گفتم و از تکرار آن سیر نمی‌شوم – در کنار هیچ حکومتی نایستاده. نه فقط نایستاده بلکه در حد توان و بیش از توان خود به مقابله با بورژوازی حاکم پرداخته.

بگذارید تیم فوتبال زنان ایران بازی کند

روز یک‌شنبه، لحظاتی قبل از اینکه تیم زنان ایران وارد زمین شود و در بازی‌های مقدماتی المپیک در مقابل اردن بازی کند، تیم بخاطر پوشیدن سرپوش و لباسی که تمام بدن را می‌پوشاند حذف شد. حضور هنری کسینجز آشکار می‌کند که کل این نمایش برای چیست. کسینجر در اعلام نظرات خود دربارۀ ایران شرم ندارد، آشکارا خواهان جنگ شده و می‌گوید: «ما باید از بیرون برای تغییر رژیم کار کنیم.» آن‌هائی که اگر ورزشکاری شهامت نشان دهد و نظرات خود را بگوید، بع‌بع می‌کنند که «ورزش و سیاست» باید جدا باشند، باید خشم خود را متوجه بلاتر، کسینجر و تصمیم فیفا نمایند که به فوتبال بعنوان ابزاری برای محروم کردن زنان مسلمان نگاه می‌کنند.

از چپ‌نمائی در «آرش» تا «راست»گوئی در صدای آلمان

پرویز قلیچ‌خانی، کاپیتان سابق تیم ملی فوتبال ایران، در مصاحبه با دویچه وله قضیه را سیاسی، اقتصادی، امنیتی می‌داند. او در این گفت‌وگو ابراز تاسف کرد از اینکه فوتبالیست‌های جوان ایرانی در این میان «قربانی بند و بست‌ها و بده‌بستان‌های سیاستمداران پشت صحنه و مسئولان اطلاعاتی و امنیتی و نظامی ورزش شده‌اند. معاملات پشت پرده» با فیفا و بخصوص رئیس این نهاد دانست. «اما اگر نظر مرا بخواهید، ماجرا را باید در جایی دیگر جستجو کرد. سال‌هاست که اکثر مقامات سیاسی و اقتصادی غرب نشان داده‌اند که با جمهوری اسلامی در حال بده بستان‌های سیاسی و اقتصادی هستند.»

جایزه صلح فیفا برای تسلی ترامپ: چه در پشت آن است؟

«در مراسم قرعه‌کشی جام جهانی، جایی که ابتذال و بی‌نزاکتی به اوج خود رسید، جیانی اینفانتینو تمام سعی خود را بخرج داد تا «گرانبهاترین» منیّت (ego) جهان را ستایش کند.» فیفا، مانند طنابی در هم تنیده و پر از اتهامات اثبات نشده فساد، آینده خود را با نگاه به گذشته‌اش رقم می‌زند. فیفا که با اهدای یک «جام جعلی» به ترامپ، که نتوانست جایزه نوبل را ببرد، رویای جام جهانی بدون مالیات خود را دنبال می‌کند، به وضوح اعلام می‌کند که در واقع به چه کسی خدمت می‌کند.

فوتبال برای فلسطین: اوله ساتر، بازیکن تیم فوتبال روزنبورک نروژ، یکی از ماست

نمایش شجاعانه همبستگی هواداران سِلتیک با فلسطین