جنگ‌‌های تنگه‌‌ای در نظام بین‌‌الملل: بین نص قانون و منطق قدرت

آیا ایران از نظر حقوقی این حق را دارد که در پاسخ به یک تجاوز نظامی گسترده، تنگه را ببندد؟ چارچوب حقوقی: بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۲؛ عبور بی‌ضرر و عبور ترانزیت: یک تعادل ظریف؛ تنگه هرمز: جغرافیا و حاکمیت؛ حقوق بین‌الملل عرفی: چه کسی قوانین را وضع می‌کند؟؛ تجاوز و حق دفاع از خود: آیا حاکمیت بر ناوبری اولویت دارد؟؛ جنگ‌های تنگه‌ای: اقتصاد جهانی در خطر؛ نتیجه‌گیری: پارادوکس قانون و قدرت. ایران صراحتاً اصل «عبور بی‌ضرر» را طبق کنوانسیون ۱۹۵۸، که مبنای قانونی برای مدیریت عبور کشتی‌ها در قلمرو حاکمیتی آن، به ویژه در موارد تهدید یا تجاوز، فراهم می‌کند، به رسمیت می‌شناسد.

دیپلوماسی کشتی توپدار در تنگه هرمز

سه خواستی که هسته دوازده شرط ترامپ-پومپئو را تشکیل می‌دهند عبارتند از : از فن‌آوری اتمی دست بردار؛ از توانایی موشکی دست بردار؛ حمایت از کشورها یا گروهای خارج از مرزهای خود را متوقف کن. این از ایران می‌خواهدخلع‌سلاح شود؛ هیچ فن‌آوری پیشرفته ای نداشته باشد- زیرا هم فن‌آوری اتمی و هم فن‌آوری موشکی دارای کاربرد دوگانه هستند؛ و از حق خود برای پیش برد یک سیاست خارجی مستقل دست بردارد. بسخن دیگر، این خواست‌ها ناقوس مرگ ایران را بمثابه یک ملت مستقل بصدا در می‌آورند.

قوانین، مطمئناً، اما نه یک «نظم مبتنی بر قوانین»، منشأ الگوی رفتاری «نظم مبتنی بر قوانین»

حزب کمونیست ویتنام پیرامون تجاوز چین به آب‌های ویتنام

شورش‌های خشونت‌‌آمیز در ویتنام

پاسخ نخست‌‌وزیر ویتنام به پرسش‌‌های آسوشیتدپرس

حکم کنوانسیون سازمان ملل درباره حقوق دریای جنوب چین