همزمان با افزایش تهدیدهای آمریکا و اسرائیل مبنی بر حمله به ایران، سازمان‌های کرد ایران تصمیم به تشکیل یک اتحاد گرفته‌اند

حزب دموکرات کردستان ایران، حزب حیات آزاد کردستان، سازمان کار کردستان-ایران، حزب آزادی کردستان و انجمن کارگران کردستان تصمیم به تشکیل یک اتحاد گرفته‌اند: «هدف اصلی ما مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران است. این شامل تحقق حق تعیین سرنوشت کردها و ایجاد یک ساختار ملی و دموکراتیک در کردستان روژهلاته بر اساس اراده سیاسی ملی کردها می‌شود. مبنای هرگونه همکاری و اتحاد با سایر احزاب، به رسمیت شناختن حقوق ملی ملت‌ها، پذیرش دموکراسی و رد همه اشکال دیکتاتوری خواهد بود.»

سمفونی خلق‌های تکه‌تکه: پیرامون فروپاشی رویای ایجاد کردستان دوم در سوریه

منطقه کردنشین سوریه در عرض چند روز سقوط کرد. با قطع حمایت ایالات متحده، «نیروهای دکراتیک سوریه» در برابر جهادگران وحشی از هم پاشید. تنها چیزی که از روژاوا باقی ماند، جزیره کوچک کوبانی، حسکه و قامیشلی بود. بدین ترتیب، رویای ایجاد کردستان دوم در سوریه به پایان رسید. نتیجتاً، ما نیز به پایان «پان-کردیسم» نزدیک می‌شویم. کردستان بزرگ در سه کشور تنها با به آتش کشیدن کل خاورمیانه امکان‌پذیر است. حق تعیین سرنوشت امروز را نباید با حق تعیین سرنوشت دیروز اشتباه گرفت. در آن زمان، این یک اهرم انقلابی علیه امپریالیسم بود؛ امروز، یک اهرم ضدانقلابی در دست امپریالیسم است.

نامه لنین به شاهوپیان پیرامون فدرالیسم و حق جدایی

ما اصولاً با فدرالیسم مخالفیم- این پیوندهای اقتصادی را تضعیف می‌کند، و برای چیزی که یک دولت است نامناسب می‌باشد. شما می‌خواهید جدا شوید؟ خب، اگر توانستید خود را به قطع پیوندهای اقتصادی راضی کنید، یا به بیان دقیق‌تر، اگر بار و ناسازگاری «زندگی باهم» چنان است که پیوندهای اقتصادی را مسموم می‌کند و از بین می‌برد، بروید به جهنم. نمی‌خواهید جدا شوید؟ خوب، اما در آن‌صورت برای من تصمیم نگیرید، و فکر نکند «حق» به فدرالیسم دارید.

به‌ روزرسانی پیرامون مسأله ملی و حق تعیین سرنوشت خویش

حق ملت‌ها برای تعیین سرنوشت خویش، بدون تردید، حق جدایی است. چه به این صورت بکار برده شود یا نشود، در جایی که گزینه یک دولت جداگانه یک انتخاب ارتجاعی است، حق تعیین سرنوشت صرفاً یک عبارت نمادین باقی می‌ماند. پلی که بین مسأله ملی و «مسأله رهایی» ساخته شده بود، با سوسیالیسم واقعاً موجود نابود شد. مسأله ملی به ابزاری برای مبارزات هژمونیک امپریالیستی و روندهای رقابتی تبدیل شد. آیا ما باید هم‌چنان وانمود می‌کردیم که هیچ اتفاقی نیفتاده است؟ بسیاری این کار را کردند!

۲۱ آذر

واقعیاتی که در بالا ذکر شد آشکارا نشان می‌دهد که جنبش ۲۱ آذر جنبشی بود از طراز جنبش‌های خلقی پس از شکست فاشیسم آلمان... ارتجاع و امپریالیسم چنین جنبشی را لجن‌مالی می‌کنند و جز این انتظار دیگری از آن‌ها نمی‌توان داشت.

نظر استالین درباره ناسیونالیسم و محدودیت حق تعیین سرنوشت خود

پیام احمدی‌نژاد پیرامون تحولات افغانستان