مشکل اوجالان و اوجالانیست‌ها با مارکسیسم چیست؟

حدود یک ماه است که از درون صفوف جناح سیاسی اوجالان یک تهاجم ایدئولوژیک علیه مارکسیسم آغاز شده است. پیام عبدالله اوجالان به «کنفرانس بین‌المللی صلح و جامعه دموکراتیک» به عنوان یک علامت عمل کرد و نوشتارها یکی پس از دیگری از منابع گوناگون، در درجه اول روزنامه «ینی یاشام»، منتشر شدند. ما این مقاله را برای «دفاع از مارکسیسم» نمی‌نویسیم؛ مارکسیسم نیازی به دفاع ندارد. با این حال، باید غبار بحث را کنار بزنیم، به وضوح نشان دهیم که آنچه گفته می‌شود در کجای نقشه ایدئولوژی‌ها قرار می‌گیرد و هشدارهایی به برخی از دوستان مارکسیست خود ارائه دهیم.

طب و مارکس

من فکر می‌کنم مارکس به سه دلیل برای طب مهم است. نخست، مارکس یک نقد از اجتماع، یک شیوه تجزیه و تحلیل ارایه می‌دهد که توضیح و تفسیر گرایش‌های مشوش کننده در طب مدرن و بهداشت عمومی را ممکن می‌سازد… دوم، مارکسیسم از یک مجموعه ارزش‌ها دفاع می‌کند: تعیین آزادانه سرنوشت فرد، یک جامعه عادلانه، پایان استثمار، ژرفش امکانان مشارکت همگانی در شکل دادن به تصمیم‌گیری جمعی، امتناع از پذیرش تغییرناپذیری طبیعت بشر و باور به توان ما برای ایجاد تغییر، و درک یک حس وابستگی متقابل و تقسیم‌ناپذیر بودن انسانیت مشترک ما. سوم، مارکسیسم فراخوان به درگیر شدن، دعوت به پیوستن به مبارزه برای پاسداری از ارزش‌های مشترک ماست.

مسئله، مارکسیسم است یا نابرابری؟

لازم است به حقوق‌های نابرابر و دیگر نابرابری‌ها اشاره کنیم. در یک چنین جامعه‌ای اگر مارکسیسم سر بر نیاورد، جای تعجب دارد و البته جای تعجب ندارد وقتی سردمداران این رکود فکری، بشوند دلواپسان عدالت‌خواهی مارکسیستی؛ وقتی رسانه‌های کم تحمل امنیتی بشوند مروج عدالت‌خواهی‌هایی که کلیات ابوالبقا بگوید و دامن هیچ ظالمی را نگیرد. در کنار یک چنان رکود فکری‌ای، یک چنین جریان‌ها و نهادهای سیاسی اجتماعی‌ای، یک چنین نابرابری‌هایی، یک چنین رسانه‌هایی، مارکسیسم چقدر مسئله است؟ مارکسیسم مسئله است یا نابرابری؟ مسئله این است.

مارکسیست‌ها درباره مذهب چه می‌گویند؟

پیام شی جین‌پینگ به «همایش حزب کمونیست چین و احزاب سیاسی مارکسیست جهان»