تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
دوشنبه، ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
منبع: الاخبار
نویسنده: اسعد ابوخلیل
پنجشنبه ۵ فوریه ۲۰۲۶
امارات متحده عربی بدتر از هیتلر و چنگیز خان
امارات متحده عربی بیش از هیتلر، چنگیز خان و تمام مستبدان تاریخ شایسته ستایش است. امارات بیش از هر دولت عربی دیگری در ایجاد یک نظام نظارت و کنترل بر شهروندان خود موفق بوده و حتی از رژیم بعث نیز پیشی گرفته است.
امارات از تجربه «آژانس امنیت ملی آمریکا» (که با جاسوسی الکترونیکی و رمزگشایی در سراسر جهان سر و کار دارد) الگوبرداری کرده و بر اساس آن یک الگوی سرکوبگر محلی ایجاد نموده است، و مستشاران و کارمندانی را از سرویسهای اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا برای آن به خدمت گرفته است.
در امارات همه از کنترل مطلق این دستگاه آگاهند، و به همین دلیل است که ساکنان لبنانی در امارات، هنگام سفر به لبنان گوشیهای خود را خاموش میکنند؛ چرا که از توانمندیهای جاسوسی الکترونیکی نظام «وزارت تسامح و سعادت» و هماهنگی همهجانبه آن با اسرائیل باخبرند (نام امارات به شدت در پروندههای اپستین به چشم میخورد).
در امارات زندانیانی هستند که پس از بازگشت به خانه، دستگاههای الکترونیکی پیشرفتهای را در اتاقهای پذیرایی خود پیدا میکنند، اما جرأت دست زدن یا دور انداختن آنها را ندارند. آنها میدانند که این دستگاهها ابزارهای کنترل توتالیتر در کشور هستند. البته، چهرههای رسانهای، دانشگاهیان و هنرمندان لبنانی (اعم از زن و مرد) میخواهند ما در امارات چیزی جز آسمانخراشها، یک چرخوفلک غولپیکر (که به دلایل نامشخصی از کار افتاده است)، وزارت تسامح، وزارت سعادت و دیگر نمایشهای اینچنینی که توسط مشاوران شرکتهای روابط عمومی غربی راه انداخته شدهاند، نبینیم.
جدیدترین زاییده ذهنیت توتالیتر و وحشتناک ابوظبی، دستورالعملی اورولی به شهروندان است که آنها را ترغیب میکند از یکدیگر جاسوسی کنند. این فرمان تکاندهنده اعلام میدارد امنیت ملی وظیفه همگان است، و دولت آژانس ویژهای را برای دریافت گزارشهای امنیتی (یعنی اتهامات، شایعات و توطئهها) تأسیس کرده است. شهروندان اماراتی اکنون موظفند هرگونه فعالیت افراطی یا «رفتار مشکوک» (دقیقاً «مشکوک» چگونه تعریف میشود؟) را گزارش دهند، و این فرمان، «رسیدگی به گزارشهای مربوط به توهین به دولت و نمادهای آن» را الزامآور میسازد.
منظور از نمادهای دولت، نهادها نیستند، زیرا امارات هیچ نهادی ندارد؛ بلکه توسط یک فرد، خانواده و اطرافیان او اداره میشود. «امنیت دولتی» همچنین از شهروندان میخواهد که بر «جاسوسی و نشت اطلاعات» نظارت کرده و آن را گزارش دهند. شهروندان همچنین موظفند «رفتارهای منفی» را گزارش دهند. این شهروند بدبخت چگونه باید «رفتارهای منفی» را تعریف کند، رفتارهایی که شامل صبحت کردن با لحن تند یا خصومتآمیز علیه صهیونیسم نیز میشود؟ به شهروند اطمینان خاطر داده شده است که «کانالهای ارتباطی متعددی به صورت شبانهروزی» با «امنیت دولتی» در دسترس است. شعار امارات این است: هر شهروند، یک جاسوس و یک سخنچین.