هنگامی که سلطان عبور می‌کند، و ردپایی از حقوق‌های ضایع‌شده، مزایای از دست رفته و کارگران زندانی به جا می‌گذارد، کم نیستند ملتزمینی که فریاد می‌زنند «تحریم‌ها را بیاد آورید!» و با این کار قصد دارند مطالبات عادلانه مردم را خاموش کنند. کسانی که از سکوت امتناع می‌ورزند در خطر دریافت لقب «تروریست»، «خائن» یا «بی‌وطن» قرار دارند. در این میان، رهبری فاسد از «تحریم‌ها» برای بستن قراردادهای غیرشفافی استفاده می‌کند که جیب آن‌ها و دشمن فوق‌الذکر را پر می‌کند.

تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم

منبع: شبکه همبستگی (SolidNet)
۲ مه ۲۰۲۴

حزب کمونیست ونزوئلا: ما باید برای شکست دولت ضد کارگری و خودکامه رأی بدهیم

«سلطان عریان است»

 

روند انتخاب رئیس‌جمهور جدید جمهوری (فقط مردان در رقابت حضور دارند) به طرز سرگیجه‌آوری روند خودکامگی فزاینده، سوء استفاده و نقض حقوق اجتماعی و سیاسی مردم ونزوئلا را تسریع کرده است، ویژگی‌ای که بیش از یک تن‌پوش شفارشی، به پوست دوم دولت نیکلاس مادورو و رهبری حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا تبدیل شده است.

آن‌چه که شبیه چهره نخبگان حاکم – و به شکلی خام- نیز ساخته شده است، تقویم انتخاباتی است. اگر «دیوان عالی دادگستری» به یک شرکت حقوقی شرم‌آور مبدل شده است، که آماده است قانون اساسی و قوانین را زیرپا بگذارد، «شورای ملی انتخابات» با الویس آموروسو در رأس آن – چهره خودکامه رد صلاحیت‌های سیاسی – از چنان انعطاف‌پذیری برخوردار است، که باتجربه‌ترین بندباز به آن حسادت می‌کند.

قوه مقننه هم عقب نیست. قوه مقننه با تصویب قوانینی که هدف آن جز خنثی کردن مبارزات کارگری و مردمی برای احیای حقوق پایمال شده نیست، در معجون چارچوب سرکوب – که از پراکندگی به گسترگی می‌رود – حرکت می‌کند. به قانون موسوم به «علیه نفرت» که تاکنون برای جرم‌انگاری و محاکمه فعالین سیاسی، صنفی و اجتماعی بکار کرفته می‌شد، لایحه بدنام «علیه فاشیسم» اضافه شده است که از جمله، «طبقه‌گرایی» را، که در تاریخ مشخصه یک جنبش کارگری و سندیکایی مستقل از منافع سرمایه و کارفرمایان است – به مثابه یک صفت هیولای فاشیست تعریف می‌کند.

علی‌رغم همه این‌ها، کسانی هستند که ترجیح می‌دهند به سمت دیگر نگاه کنند. آن‌ها تن‌پوش سلطان را دوست ندارند، اما از اذعان به آن خودداری می‌کنند. آن‌ها از «به دلخواه دشمن رفتار کردن» می‌ترسند. در عین حال، سلطان در آغوش دشمن است، وگرنه جلسات «مخفی» دولت – حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا با دولت جو بایدن چه معنی می‌دهد؟

هنگامی که سلطان عبور می‌کند، و ردپایی از حقوق‌های ضایع‌شده، مزایای از دست رفته و کارگران زندانی به جا می‌گذارد، کم نیستند ملتزمینی که فریاد می‌زنند «تحریم‌ها را بیاد آورید!» و با این کار قصد دارند مطالبات عادلانه مردم را خاموش کنند. کسانی که از سکوت امتناع می‌ورزند در خطر دریافت لقب «تروریست»، «خائن» یا «بی‌وطن» قرار دارند. در این میان، رهبری فاسد از «تحریم‌ها» برای بستن قراردادهای غیرشفافی استفاده می‌کند که جیب آن‌ها و دشمن فوق‌الذکر را پر می‌کند.

بدون یک گزینه انتخاباتی که بیانگر منافع زحمتکشان شهر و روستا باشد، چه باید کرد؟ در چنین وضعیتی، در وهله اول، باید توهمات را کنار گذاشت: تغییر دولت، سیاستی را به همراه نخواهد داشت که در جهت آرمان‌های اکثریت حذف‌شده باشد. احیای حقوق، نه اعانه یا «نیأت خیر» موضوع مبارزه است.

کنفرانس ملی شانزدهم حزب کمونیست ونزوئلا، در مرحله سوم آن، «به شیوه‌ای ارگانیک و جمعی» درباره «به چه کسی رای بدهیم»، با در نظر گرفتن تبادل نظر با سازمان‌های متحد و اردوگاه مردمی و انقلابی، و البته با علم به این که مبلغین خواست مداخله خارجی یک گزینه نیستند، بحث خواهد کرد.

در این لحظه، شکست دادن نمایش‌های دولت-حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا – برای استقرار یک استبداد در پوشش یک دموکراسی جعلی، گشودن راه برای اِعمال کامل حقوق دموکراتیک مردم و پیشبرد مبارزات در شرایط بهتر، وظیفه عاجل است. اگرچه صاحبان قدرت – که خدمت به جمهوری را متوقف کردند – تن‌پوش مهیبی آماده کرده‌اند، اما حقیقت این است که سلطان عریان است و مردم آن را می‌دانند: ما باید به شکست سیاست‌های ضد کارگری و ضد مردمی نیکلاس مادورو رأی بدهیم.

http://www.solidnet.org/article/CP-of-Venezuela-EDITORIAL-The-King-is-naked-It-is-necessary-to-vote-to-defeat-the-anti-worker-and-authoritarian-government/