تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
چهارشنبه، ۱۳ خرداد ۱۴۰۵
منبع: «چپ» (soL)
چهارشنبه، ۳ ژوئن ۲۰۲۶
کابوس آمریکا، اراده انقلاب: رائول کاسترو ۹۵ ساله شد!
رائول کاسترو، یکی از رهبران افسانهای انقلاب کوبا، ۹۵ ساله است.
رائول، چهرهای کلیدی در تابآوری و ایمان تزلزلناپذیر انقلاب – که در برابر تمام قلدریها و حملات ایالات متحده ایستادگی کرده است – اخیراً به هدف حملات جدید آمریکا تبدیل شده است.
رائول کاسترو، رهبر انقلابی، در ۳ ژوئن ۱۹۳۱ در بیران، در استان سابق اورینته (هولگوین فعلی) در شرق کوبا متولد شد. او تحصیلات خود را در سانتیاگو د کوبا و هاوانا به پایان رساند. او در سال ۱۹۵۰، زمانی که در دانشکده حقوق دانشگاه هاوانا مشغول به تحصیل بود، وارد مبارزات انقلابی شد.
او در هر مرحله از انقلاب کوبا، چهرهای پیشرو در مبارزات انقلابی بود. او پس از فیدل، رئیسجمهور شد و دوره ریاستجمهوری خود را محدود کرد. او با واگذاری کرسی ریاستجمهوری به میگل دیاز-کانل، پرچم انقلاب کوبا را به نسل جدید سپرد.
او به استقلال کشورش ایمان داشت
او در کشور خود، که ابتدا به مستعمره اسپانیا و سپس ایالات متحده تبدیل شده بود، با دیکتاتورهایی که به عنوان مهرههای پیاده دستنشانده خدمت میکردند، مخالفت کرد. او باور داشت که مردم، کارگران، کشاورزان و خودِ کوباییها باید قدرت را در دست داشته باشند. او در دوران دانشجویی، فعالانه در اقدامات سیاسی علیه رژیم فاسد کارلوس پریو سوکاراس و استبداد فولخنسیو باتیستا شرکت کرد. در ۱۰ مارس ۱۹۵۲، او مبارزه علیه کودتای نظامی باتیستا را در همان روزِ وقوع، به همراه دیگر دانشجویان آغاز کرد.
او یکی از نمایندگان کوبا در کنفرانس جهانی حقوق جوانان بود که در فوریه ۱۹۵۳ در وین برگزار شد. در آنجا، او با انقلابیونی از اتحاد شوروی و سراسر جهان آشنا شد. پس از این کنفرانس، او به نشست سازماندهی چهارمین جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان که قرار بود در بخارست برگزار شود، دعوت شد.
در تابستان ۱۹۵۳، مبارزات انقلابی در کوبا رو به شدت گذاشت. اگرچه او در ۶ ژوئن به اتهام قاچاق بروشورهای تبلیغاتی کمونیستی به کوبا دستگیر شد، اما در نتیجه تلاشهای برادرش فیدل و دیگر انقلابیون آزاد گردید.
۲۶ ژوئیه و پادگان مونکادا
رائول در قلب تمام نقاط عطف انقلاب حضور داشت. ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۳ به یکی از بزرگترین نقاط عطف در تاریخ کوبا تبدیل شد. رائول کاسترو در حمله به پادگان مونکادا در سانتیاگو د کوبا که توسط فیدل کاسترو سازماندهی شده بود، شرکت کرد. او با رهبری گروهی که کاخ دادگستری را تصرف کردند، از عملیات نظامی اصلی فیدل، یعنی یورش به پادگان، پشتیبانی نمود. در پی شکست این حمله، او به ۱۳ سال زندان در «زندان نمونه» (Model Prison) در جزیره کاج سابق (Pine Island) محکوم شد. با این حال، او در مه ۱۹۵۵ آزاد گردید.
گرانما و سیرا مائسترا
او که به دلیل فشارهای سیاسی مجبور به درخواست پناهندگی در مکزیک شده بود، روی مقدمات تهاجم انقلابی کشتی «گرانما» در سال ۱۹۵۶ کار کرد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۶، رائول یکی از کسانی بود که با کشتی تفریحی گرانما بادبانها را به مقصد کوبا برافراشت و در ۲ دسامبر، عملیات پیادهسازی نیروها آغاز شد.
پس از آنکه چریکهایی که با کشتی گرانما برای آغاز انقلاب در کوبا پیاده شده بودند، در منطقه «آلگریا د پیو» زیر آتش قرار گرفتند، رائول کاسترو در فرماندهی یک گروه کوچک چهار نفره از چریکها، در ۱۸ دسامبر در منطقه «سینکو پالماس» در «پوریال د ویکانا» مجدداً به فیدل کاسترو پیوست. به دلیل موفقیتهای چشمگیر او در جنگهای چریکی در کوههای «سیرا مائسترا»، رائول کاسترو در ۲۷ فوریه ۱۹۵۸ توسط فیدل به درجه فرماندهی ارتقا یافت و مأمور شد تا با رهبری گروهی از چریکها از طریق استان «اورینته»، جبهه شرقی را در منطقه «فرانک پایس» بگشاید.
انقلاب و ژنرالی ارتش
پس از پیروزی انقلاب در ۱ ژانویه ۱۹۵۹، رائول کاسترو به عنوان فرمانده نظامی استان اورینته منصوب شد و بعداً در اکتبر ۱۹۵۹، به ریاست وزارت تازه تأسیس نیروهای مسلح انقلابی رسید.
او پس از انقلاب، با همرزم و رفیق مبارز خود، «ویلما اسپین»، ازدواج کرد
رائول کاسترو که از اعضای «سازمانهای انقلابی متحد» و رهبری ملی «حزب متحد انقلاب سوسیالیستی کوبا» بود، بعدها به عضویت کمیته مرکزی و دبیر دومی «حزب کمونیست کوبا» درآمد که در اکتبر ۱۹۶۵ تأسیس شد. او که از زمان تأسیس مجمع ملی قدرت مردمی در سال ۱۹۷۶ نماینده آن بود، در همان سال به عنوان نایبرئیس اول شورای دولتی و شورای وزیران انتخاب شد.
معتمدترین رفیق فیدل
در ژوئیه ۲۰۰۶، او به دلیل مشکلات جسمانی فیدل کاسترو، رهبر انقلاب کوبا، مسئولیتهای او را بر عهده گرفت. رائول کاسترو در تمام طول زندگی فیدل در کنار او، محرم اسرار و مورد اعتمادترین رفیقش بود. در ۲۶ فوریه ۲۰۰۸، او از سوی مجمع ملی قدرت مردمی به عنوان رئیسجمهور و رئیس شورای دولتی انتخاب شد. در آوریل ۲۰۱۱، در ششمین کنگره حزب کمونیست کوبا، او به عنوان دبیر اول حزب منصوب گردید.
انقلاب کوبا به نسلهای جدید سپرده میشود
این رائول بود که چهگوارا را به فیدل کاسترو، رهبر جنبش، معرفی کرد.
رائول کاسترو که به عنوان یکی از پنج قهرمان کوبا (فیدل، رائول، چه، آلمیدا و کامیلو) توصیف میشود، در شانزدهمین روز از آوریل ۲۰۲۱، در جریان هشتمین کنگره حزب کمونیست کوبا – یعنی سه روز پس از شصتمین سالگرد اعلام ماهیت سوسیالیستی انقلاب کوبا توسط فیدل کاسترو – جایگاه خود را به عنوان دبیر اول حزب به رئیسجمهور «میگل دیاز-کانل» واگذار کرد. دیاز-کانل متعاقباً پس از پایان دوره ده ساله ریاستجمهوری رائول از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۸، به عنوان رئیسجمهور انتخاب شد.
امروز نود و پنجمین سالروز تولد رائول است.
و کوبای سوسیالیست، این کابوس امپریالیسم آمریکا، با الهام از مبارزات او، همچنان در برابر انواع حملات پایداری میکند.
دقیقاً به همین دلیل است که رائول حتی در آستانه ۹۵ سالگی، همچنان یکی از بزرگترین اهداف حملات ایالات متحده باقی مانده است.
در حالی که کیفرخواست ساختگی علیه او و تهدیدهای حمله علیه کوبا بدون وقفه ادامه دارد، او با افتخار به آغوش کشیدن اراده انقلاب ادامه میدهد.
عمرت طولانیتر باد، رائول!
تولدت مبارک، رائول کاسترو انقلابی!
زنده باد کوبای سوسیالیست!
https://haber.sol.org.tr/haber/abdnin-kabusu-devrimin-iradesi-raul-castro-95-yasinda-410213