آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

بایگانی

«امتیازات تاکتیکی و اهداف استراتژیک: از برست-لیتوفسک تا ونزوئلای بولیواری»: آپورتونیسم «پلتفرم جهانی ضد-امپریالیستی» به سیم آخر زده است

«تاریخ به ما می‌آموزد که روندهای دگرگون‌کننده به سبب هوش استراتژیک زنده می‌مانند. برست-لیتوفسک انقلاب را نجات داد. پیمان ۱۹۳۹ شکست نازیسم را ممکن ساخت. تصمیمات کنونی در ونزوئلا در پی حفظ روند بولیواری است. گاهی اوقات برای پیروزی در جنگ، یک نبرد واگذار می‌شود. گاهی اوقات برای حفظ پروژه، زمین واگذار می‌شود. گاهی اوقات برای ادامه حرکت به جلو مذاکراتی انجام می‌شود. سیاست انقلابی با ظرفیت آن برای حفظ، محافظت و توسعه یک پروژه تاریخی در شرایط واقعی سنجیده می‌شود.»

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه

ونزوئلا: فلج یا خیانت؟ چرا حتی یک موشک یا یک گلوله در دفاع از میهن و انقلاب شلیک نشد؟

حتی اگر ادعای آمریکا مبنی بر این‌که کل عملیات ۳۰ دقیقه طول کشید را بپذیریم، جای تعجب است که چرا آن‌ها رهبر کشور را که در یک پایگاه هوایی خوابیده بود، بیدار نکردند. البته فقط ۳۰ دقیقه طول نمی‌کشد که ۱۵۰ هواپیما بلند شوند، به ساحل یا قلمرو کشور نزدیک شوند، بمباران کنند و مأموریت را به پایان برسانند. علاوه بر این، خود آمریکایی‌ها گفتند که این عملیات حتی زمانی که مادورو با کاردار چین صحبت می‌کرد، آغاز شده بود. پدافند هوایی ونزوئلا به یک «گنبد» ظاهراً نفوذناپذیر از سامانه‌ها و هواپیماهای ساخت روسیه متکی بود... تسلیحات‌ به تنهایی کشورها را نجات نمی‌دهند

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه

«خطرناک‌تر از یک ناو جنگی، سلاحی است که آن را به قعر دریا می‌فرستد»

آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر ایران، با دو سخنرانی متوالی به استقرار نظامی آمریکا و لفاظی‌های تهدیدآمیز در منطقه پاسخ داد؛ و با بیان این‌که «قوی‌ترین ارتش دنیا ممکن است گاهی چنان سیلی بخورد که نتواند از جا بلند شود»، بر قابلیت‌های بازدارنده ایران در برابر ناوهای جنگی اعزامی واشنگتن تأکید کرد. در ماه‌های اخیر، دولت ایالات متحده با اشاره به فعالیت‌های ایران در منطقه، حضور نظامی خود را در خاورمیانه افزایش داده است. تهران تأکید می‌کند که این اقدامات «جنگ روانی» و «تاکتیک‌های ارعاب» هستند.

۲۰۲۶-۰۲-۱۸ ادامه

دیپلوماسی کشتی توپدار در تنگه هرمز

سه خواستی که هسته دوازده شرط ترامپ-پومپئو را تشکیل می‌دهند عبارتند از : از فن‌آوری اتمی دست بردار؛ از توانایی موشکی دست بردار؛ حمایت از کشورها یا گروهای خارج از مرزهای خود را متوقف کن. این از ایران می‌خواهدخلع‌سلاح شود؛ هیچ فن‌آوری پیشرفته ای نداشته باشد- زیرا هم فن‌آوری اتمی و هم فن‌آوری موشکی دارای کاربرد دوگانه هستند؛ و از حق خود برای پیش برد یک سیاست خارجی مستقل دست بردارد. بسخن دیگر، این خواست‌ها ناقوس مرگ ایران را بمثابه یک ملت مستقل بصدا در می‌آورند.

۲۰۲۶-۰۲-۱۸ ادامه

ویرانی: جهان در آینه کنفرانس امنیتی مونیخ

یکی از رویدادهای شاخص این کنفرانس، تجمعی بود که به رهبری «شاه» رضا پهلوی برگزار شد و در آن از امپریالیسم خواسته شد تا در ایران دخالت کند. در این تجمع که با حضور تعداد زیادی از مردم برگزار شد، پرچم رژیم شاه مخلوع به اهتزاز درآمد و لیندسی گراهام، یکی از دلقک‌ترین چهره‌های امپریالیسم امروز، نیز روی صحنه رفت و خواستار حمله به ایران شد. در همان روز، شیبانی، وزیر امور خارجه سوریه و مظلوم عبدی، فرمانده کل نیروهای دموکراتیک سوریه، به عنوان «هیئت سوری»، در جلسه دیگری با گراهام عکس گرفتند و این را یک موفقیت معرفی کردند.

۲۰۲۶-۰۲-۱۸ ادامه

حذف موشک‌های بالستیک هدف اسرائیل است؛ ایران به زرادخانه خود، نه به تجربیات عراق و لیبی، می‌چسبد

در مورد لیبی، تنها چند سال پس از برچیدن «داوطلبانه» برنامه هسته‌ای، رژیم معمر قذافی در سال ۲۰۱۱ و پس از مداخله نظامی مستقیم غرب سقوط کرد. در مورد عراق، علی‌رغم تعهد بغداد به برچیدن برنامه موشکی خود تحت فشار و نظارت بین‌المللی، تحریم‌ها ادامه یافت و تحریم‌ها قبل از حمله ایالات متحده و متحدانش به عراق، سرنگونی دولت آن و اشغال کشور تشدید شد. بنابراین، به نظر می‌رسد برای رهبری ایران تکرار هر یک از این تجربیات دشوار است...

۲۰۲۶-۰۲-۱۸ ادامه

آنچه در هفتاد و ششمین برلیناله گذشت

جشنواره بین‌المللی فیلم برلین (برلیناله) در سال ۱۹۵۱ در برلین غربی تحت اشغال ایالات متحده، نه چندان از یک دغدغه هنری، بلکه به عنوان بخشی از دیوار ضد-کمونیستی که غرب علیه اردوگاه سوسیالیستی برپا کرده بود، متولد شد. این جشنواره به عنوان ملموس‌ترین شاهد تاریخی از استراتژی محاصره ایدئولوژیک مرکز امپریالیستی، که سینما را به عنوان سلاحی «قدرت نرم» معرفی می‌کرد، عمل می‌کند. اراده پشت تأسیس آن بر اساس همکاری تاریک بین اسکار مارتا، افسر آمریکایی، و آلفرد باوئر، مورخ هنری سابق نازی که برای شرکت‌های فیلمسازی گوبلز کار می‌کرد، بنا شده بود.

۲۰۲۶-۰۲-۱۷ ادامه

استعفای آرونداتی روی، نویسنده، فیلم‌ساز و فعال صلح هندی از هیئت داوران «برلینانه ۲۰۲۶»

امروز صبح، مانند میلیون‌ها نفر در سراسر جهان، اظهارات غیرمنطقی اعضای هیئت داوران جشنواره فیلم برلین را، زمانی که از آن‌ها خواسته شد درباره نسل‌کشی در غزه اظهار نظر کنند، شندیم. شنیدن این‌که آن‌ها می‌گویند هنر نباید سیاسی باشد، شگفت‌انگیز است. این یک روش برای خاموش کردن گفتگو درباره جنایت علیه بشریت است، حتی زمانی که این جنایت در زمان واقعی در مقابل ما آشکار می‌شود - در حالی که هنرمندان، نویسندگان و فیلم‌سازان باید تمام تلاش خود را برای متوقف کردن آن انجام دهند. با تاسف عمیق، باید بگویم که در برلیناله شرکت نخواهم کرد.

۲۰۲۶-۰۲-۱۷ ادامه

تحلیل‌گر روسی: «چرا چین از ونزوئلا در برابر آمریکا محافظت نکرد؟»

رابطه چین با دولت مادورو نه نمادین بود و نه سطحی. در طول دو دهه گذشته، ونزوئلا به عنوان یکی از مهم‌ترین شرکای پکن در قاره آمریکا ظهور کرده بود. در سال ۲۰۲۳، دو کشور روابط خود را به «مشارکت استراتژیک همه جانبه»، که بالاترین سطح از روابط دوجانبه چین است، ارتقا دادند. واکنش چین به «عملیات عزم مطلق» از نظر لحن سریع اما از نظر محتوا محتاطانه بود. تحلیلگران چینی تأکید کردند که اولویت، کنترل آسیب است: محافظت از منافع اقتصادی و استراتژیک دیرینه بدون تحریک رویارویی مستقیم با قدرت نظامی ایالات متحده در نیمکره غربی.

۲۰۲۶-۰۲-۱۷ ادامه

درباره بحث‌های «صدای مردم» و «اخبار روز» پیرامون «برلیناله ۲۰۲۶»: آیا در جبهه غرب چیزی تغییر کرده است؟

این واقعیت که زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، در مراسم افتتاحیه برلیناله ۲۰۲۳ از طریق ویدئو کنفرانس درخواست حمایت کرد، حضور وزرای متعدد آلمان در مراسم، استقبال سفیر اوکراین از حضار، و این‌که فیلم‌سازانی که مشخص شد دیدگاه‌های نازی دارند، فضای بیش‌تری برای خود پیدا کردند، از جمله عوامل اصلی ایجاد بحران کنونی یشمار می‌آیند. در حالی که از فیلم‌سازان ایرانی حمایت می‌شود، و فیلم‌هایی که ظلم و ستم علیه زنان در ایران را به تصویر می‌کشند، به راحتی در جشنواره جا پیدا می‌کنند، اما وقتی موضوع فلسطین است، عکس این اتفاق می‌افتد. اظهار نظر یا صحبت درباره فلسطین غیرممکن شده است.

۲۰۲۶-۰۲-۱۷ ادامه