آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

تحلیل

چپ ضدکمونیست: اسب تروایی که طبقه کارگر را تضعیف می‌کند!

مایکل پارنتی: «انتظارات ایدئولوژیک سوسیالیست‌های ناب با عمل موجود هم‌خوان نیست. آن‌ها توضیح نمی‌دهند عملکردهای گوناگون یک جامعۀ انقلابی چگونه سازماندهی خواهد شد، حمله خارجی و خرابکاری داخلی چگونه خنثا خواهد گردید، از بوروکراسی چگونه احتراز خواهد شد، منابع کمیاب چگونه تخصیص خواهند یافت، اختلافات دربارۀ سیاست‌ها چگونه حل‌وفصل خواهند شد، تعیین اولویت‌ها، و تولید و توزیع چگونه هدایت خواهد شد. به جای این، آن‌ها دربارۀ این‌که خود کارگران چگونه ابزار تولید را تصاحب و کنترل خواهند کرد و از طریق مبارزۀ خلاق به راه‌حل‌های خودشان خواهند رسید جملات مبهمی ارایه می‌نمایند...»

۲۰۲۶-۰۱-۳۱ ادامه

جزئیات بررسی‌های امنیتی و سیاسی پیرامون اهداف و پیامدهای جنگ: ایران و متحدین آن خود را برای جنگی که گویی قریب‌الوقوع است آماده می‌کنند

ایده جنگ دیگر تئوریک نیست. در مورد ایران، مانند متحدین آن در منطقه، بحث حول تجربیات سختی می‌چرخد که منطقه بیش از دو سال متحمل شده است، و در طی آن دشمنان آمریکایی و اسرائیلی به فریب و اطلاعات نادرست متوسل شدند و عناصر غافلگیری را در بسیاری از عملیات‌ نظامی یا امنیتی-نظامی علیه آن‌ها دخیل کردند. برای ایران، آنچه در ژوئن یا دسامبر اتفاق افتاد و افزایش حضور نظامی فعلی ایالات متحده، کافی است تا این کشور را به رفتاری متفاوت وادار نماید.

۲۰۲۶-۰۱-۳۱ ادامه

تاریخ تجربه کردها در ایران

«از اواخر دهه ۱۹۵۰، واشنگتن به مسأله کرد نه به عنوان یک پروژه دولت‌سازی، بلکه به عنوان ابزاری انعطاف‌پذیر برای اعمال فشار نگاه کرده است». پس از انقلاب ۱۹۷۹، چشم‌انداز ژئوپلیتیک معکوس شد. با تبدیل شدن ایران از متحد به دشمن، استفاده از اقلیت‌ها از یک «تهدید برای ثبات» به یک «فرصت برای نفوذ» تغییر یافت. در سال‌های اولیه انقلاب، احزاب «کومله» و «دموکرات» در غرب کشور دست به اسلحه بردند. بعدها حزب «پژاک» از راه رسید که در دهه اول دهه ۲۰۰۰ ظهور کرد، و همان الگو را با خود به همراه آورد: تشدید مسلحانه و به دنبال آن عقب‌نشینی با تغییر چشم‌انداز سیاسی. همین الگو در اعتراضات اخیر به شدت دوباره ظاهر شد.

۲۰۲۶-۰۱-۲۳ ادامه

«پرسش اشتباه» در سوریه: آیا آمریکا به کردها خیانت کرده است؟

پس از حمله اخیر جهادی‌ها در سوریه، که به تصرف بخش قابل توجهی از اراضی تحت کنترل «نیروهای دمکرایت سوریه» و تحمیل «تسلیم کامل» به آن‌ها منجر شد، عبارت «ایالات متحده به کردها خیانت کرده است» پیوسته تکرار می‌شود. آیا کسی که دوست شما نیست می‌تواند به شما خیانت کند؟ امروز، برای این‌که بتوان گفت «آمریکا به کردها خیانت کرد»، باید اذعان نمود که آمریکا زمانی دوست بوده است. با این حال، همه از بازی‌ که در جریان بود، آگاه بودند. برای همه طرف‌ها روشن بود که امپریالیسم دوستی نمی‌شناسد. یادآوری آنچه اتفاق افتاد، و بررسی عمیق‌تر موضوع بسیار مفید خواهد بود.

۲۰۲۶-۰۱-۲۱ ادامه

چرا ایران سال ۱۹۷۹ را تکرار نمی‌کند؟ ماهیت قدرت در تهران امروز با آنچه در دهه ۱۹۷۰ بود بسیار متفاوت است

در نتیجه، حتی اعتراضاتی که از نظر جغرافیایی بزرگ‌تر و گسترده‌تر از اعتراضات سال ۱۹۷۹ هستند، اساساً رژیم را به چالش نمی‌کشند. در عوض، منجر به سرکوب شدیدتر می‌شوند. این یک درس کلیدی را برجسته می‌کند: اعتراضات به خودی خود باعث انقلاب نمی‌شوند. خطر واقعی این نیست که ایران در آستانه تکرار سال ۱۹۷۹ باشد، بلکه این است که اتکای مداوم به این قیاس، سیاست‌گذاران را از نحوه عملکرد جمهوری اسلامی امروز غافل می‌کند. برداشت نادرست از ماهیت قدرت در ایران، شانس تغییر مسالمت‌آمیز را افزایش نمی‌دهد.

۲۰۲۶-۰۱-۱۹ ادامه

پس از شکست «انقلاب رنگی»: واشنگتن از مطیع کردن تهران دست برنمی‌دارد

ایران با موفقیت از آخرین آزمون عبور کرده است، و با «شجاعت» در تصمیم‌گیری خود همزمان نشان داده است که مداخله خارجی مبتنی بر گزینه‌های سنتی ممکن است کاملاً بی‌نتیجه باشد. با این حال، غیرمنطقی به نظر می‌رسد که باور کنیم ایالات متحده و اسرائیل از موضع خصمانه خود نسبت به نظام ایران عقب‌نشینی خواهند کرد. این خصومت تحت تأثیر احساسات عمومی موقت قرار نمی‌گیرد و منافع استراتژیک محرک آن- توقف برنامه غنی‌سازی هسته‌ای، محدود کردن توسعه موشک‌های بالستیک، کنار گذاشتن ذخایر انباشته غنی‌سازی هسته‌ای و توقف حمایت از شبه‌نظامیان و نیروهای نیابتی منطقه‌ای- بدون تغییر باقی می‌ماند.

۲۰۲۶-۰۱-۱۹ ادامه

حکایت فرد بی آینده‌‌ای که هر یک-دو سال برای بازگشت به سرزمینی که نه نمی‌شناخت و نه می‌شناسد، چمدان‌های خود را می‌بندد

پسر شاه هر یک، دو سال مقداری از وسایلش را جمع می‌کند تا برای بازگشت به سرزمینی که نه می‌شناخت و نه می‌شناسد، آماده شود. او در بدترین شرایط فساد بزرگ شده است، زیرا پدرش بیش از آنچه شاهزاده‌های آل سعود به فرزندان‌ خود می‌دهند، به او داد. ویدیوهای قدیمی از زمان پدرش را تماشا می‌کنید، و متوجه می‌شوید که این مرد جوان در زندگی به جایی نخواهد رسید.

۲۰۲۶-۰۱-۱۸ ادامه

آیا ایالات متحده وقتی رئیس حکومت یک کشور مستقل را می‌رباید، قوی است یا ضعیف؟

خلاصه این‌که، ما وارد یک دوره تاریخی دشوار اما انقلابی شده‌ایم. کل حوزه نفوذ ایالات متحده به یک جغرافیای انقلابی تبدیل خواهد شد. به شرطی که طبقات کارگر خود را سازماندهی کنند، یک پیشاهنگ سیاسی ایجاد نمایند، پیوندهای خود را با هر مؤلفه‌ای از سرمایه قطع کنند، به چین و روسیه امید نبندند، و بر قدرت سیاسی و اهداف برنامه‌ای خود تمرکز نمایند. باشد که شهامت، خرد و امید در طول این روند تاریخی با ما باشد.

۲۰۲۶-۰۱-۱۸ ادامه

تروریسم امپریالیستی

ربودن تروریستی رئیس‌جمهور نیکولاس مادورو و همسرش، سیلیا فلورس، در ساعات اولیه سوم ژانویه امسال، توسط دولت دونالد ترامپ، نقض شدید حاکمیت و استقلال کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب محسوب می‌شود. روابط بین ایالات متحده و رهبران آمریکای لاتین و کارائیب که با سیاست امپریالیستی آن مبتنی بر دکترین مونرو مخالف هستند، همیشه، حداقل، پرتنش بوده است. در طول قرن بیستم، در بستر جنگ سرد و سیاست مهار کمونیسم، ایالات متحده به طور مستقیم یا غیرمستقیم در اقداماتی که به عزل، مرگ یا ناپدید شدن رهبران آمریکای لاتین انچامید، درگیر شد.

۲۰۲۶-۰۱-۱۷ ادامه

دگرگونی‌های ایران در طول هشت دهه: تکرار «آژاکس» به مثابه یک توهم آمریکایی

بنابراین، تهران از مرحله دفاع صرف از بقای خود به مرحله‌ای رسیده است که قواعد تعامل را دیکته می‌کند. در فاصله بین کنفرانس تهران در سال ۱۹۴۳، کودتای مصدق در سال ۱۹۵۳ و شکست فعلی فشار حداکثری و تهدیدات نظامی، واضح است که هزینه مداخله از هرگونه دستاورد بالقوه‌ای بیشتر شده است و تکرار سناریوی «آژاکس» چیزی جز یک توهم سیاسی در تخیل واشنگتن نیست

۲۰۲۶-۰۱-۱۷ ادامه