حاکمیت یا سرسپردگی برای ایران؟
سقوط حکومت ایران تحت حملات اسرائیل و آمریکا به محیطی منجر نخواهد شد که در آن چشماندازهای ایجاد قدرت طبقه کارگر افزایش یابد. در بهترین حالت، یک رژیم اقتدارگرای مطیع تلآویو و به احتمال زیاد هرجومرج و جنگ داخلی طولانی مدت وجود خواهد داشت، که به هیچ وجه محیطی را برای پیشرفت جنبش سوسیالیستی-کارگری فراهم نمیکند. بنابراین، موضوع اصلی ماهیت دولت در ایران (یا روسیه یا کوبا) نیست، بلکه تخریبی است که امپریالیسم بر هر کشوری که سعی در ترسیم مسیر مستقل توسعه دارد، وارد میکند. در حالت ایدهآل، مقاومت در برابر این امپریالیسم توسط جنبشهای کمونیستی رهبری میشود، اما این انتخابی نیست که بتوان خودسرانه انجام داد. در هر کشور باید با نیروهای ضد امپریالیستی که از نظر تاریخی به میدان آمدهاند، همکاری نمود.
۲۰۲۶-۰۳-۲۰ ادامه
