تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
دوشنبه، ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵
منبع: الاخبار
نویسنده: غاده حداد
یکشنبه، ۳ مه ۲۰۲۶
روز کارگر در زمان جنگ: از خیابان به تالار
جنگ اسرائیل سایهای طولانی بر «اول ماه مه» افکند و جشنهای روز کارگر را از خیابانها به یک سالن سرپوشیده کشاند. حزب کمونیست لبنان به جای تظاهرات سالانه خود، جمعه گذشته مراسمی را در «تئاتر شهر» با حضور صدها نفر و تحت عنوان «درود بر شهدای ملت ما در مقابله با اشغالگری و تجاوزات صهیونیستی و در دفاع از حقوق کارگران و بخشهای صنفی» برگزار کرد. برخی از عناصر آشنا همچنان پابرجا بودند: پرچمهای سرخ، تصاویر چه گوارا، چفیه فلسطینی و شعارها. اما از حضور گسترده تودهها، کارگران، دانشجویان، سرودها و آن شور و شوق همیشگی خبری نبود. تنها کسانی که هنوز ارادهای برای بزرگداشت روز کارگر داشتند، در میان تجاوزات اسرائیل که اکنون سه سال است ادامه دارد، گرد هم آمده بودند.
از تظاهرات تا جشن
طبق توضیحات حسن خلیل، مسئول روابط سیاسی حزب، تصمیم برای برگزاری یک مراسم جشن (به جای تظاهرات) به دلیل شرایط امنیتی کشور اتخاذ شد. از صبح روز جمعه، پهپادهای شناسایی اسرائیل بر فراز بیروت و حومه جنوبی آن در حال گشتزنی بودند. خلیل افزود که حزب تصمیم گرفت روز کارگر را با رویکردی سیاسی گرامی بدارد و آن را به درگیریهای جاری در منطقه، تجاوزات آمریکا و اسرائیل علیه لبنان و ایران، و مقاومت در کشور پیوند بزند؛ مقاومتی که به گفته او، مظهر معنای واقعی روز کارگر است.
علیه استثمار و جنگ
مراسم با یک دقیقه سکوت به احترام شهدای راه مقابله با تجاوزات صهیونیستی و دفاع از حقوق کارگران و بخشهای صنفی آغاز شد. سخنرانی او ترکیبی از مبارزه علیه استثمار و مبارزه علیه جنگ بود. کاسترو عبدالله، رئیس فدراسیون سراسری اتحادیههای کارگری، در سخنان خود از رویکرد اقتصادی فعلی انتقاد کرد و استدلال نمود که این رویکرد از طریق سیاستهای مالیاتی غیرمنصفانه و افزایش مداوم قیمتها، در کنار کاهش واقعی ارزش دستمزدها و نبود ضمانتهای اجتماعی جدی، بار سنگینی را بر دوش گروههای آسیبپذیرتر میگذارد. وی بر مخالفت خود با هرگونه ورود به مذاکره، چه مستقیم و چه از طریق میانجیها، با اسرائیل یا ایالات، در صورتی که این مذاکرات به قیمت حاکمیت لبنان تمام شود یا از حقوق شهروندان آن بکاهد، تأکید نمود. بشاره حنا، رئیس انجمن استادان بازنشسته دانشگاه لبنان نیز به کارگران درود فرستاد و بر حقوق تاریخی کارکنان بخش دولتی در تمامی سطوح تأکید کرد.
درود بر امل خلیل
رسانهها در سخنرانیها حضور پررنگی داشتند، بهویژه در گرامیداشت یاد شهید امل خلیل. فادیه بزی در سخنان خود گفت: «او هفت ساعت در انتظار وطنش ماند در حالی که جانش نفس به نفس در حال تحلیل رفتن بود؛ آن هم در شرایطی که دولتی که از کرامت خود تهی شده بود، سرش را زیر آوار پنهان کرده و از مقامات محلی اجازه میخواست تا از یک خاک لبنان به خاک دیگر عبور کند.» او بر نقش این شهید در افشای تجاوزات دشمن و مستندسازی جنایات آن تأکید کرد و خاطرنشان ساخت که قربانیان غیرنظامی، صرفنظر از وابستگیهایشان، نباید به صرفاً چند عدد تقلیل یابند یا به عنوان «تلفات جانبی» در نظر گرفته شوند. آنها انسانهایی واقعی، همکار و حامل پیامهای بشردوستانه بودند که آرزوها و رویاهای خود را داشتند. وی افزود که آنها جان خود را در راه دفاع از آنچه به آن باور داشتند فدا کردند؛ آنها فرزندان این سرزمین هستند که به آن تعلق داشتند و اکنون به خاک آن بازگشتهاند.
مقاومت ملی در برابر اشغالگری
حنا غریب، دبیرکل حزب، به «شهدایی که در مقابله با اشغالگری و تجاوزات صهیونیستی و امپریالیستی و در دفاع از حقوق اجتماعی، کرامت و معیشت حاصل از دسترنج خود جان باختند» درود فرستاد، و تأکید کرد که این نشست «ادای احترامی به یاد و خاطره آنان است؛ کارگران و کشاورزان، کارمندان و صنوف، استادان و معلمان، مبارزان مقاومت و سربازان، اهالی رسانه، امدادگران و کارکنان بخش سلامت و دفاع مدنی.»
وی اظهار داشت که ایالات متحده تجاوزات خود به خاورمیانه را «در تلاش برای خرید زمان و رسیدگی به بحران رژیم خود» آغاز کرده است؛ آن هم با توجه به اهمیت استراتژیک منطقه و منابع نفت و گاز آن، چرا که کنترل بر این منطقه به واشنگتن توانایی تأثیرگذاری بر رقابتهای اقتصادی و سیاسی جهانی، بهویژه در برابر روسیه و چین را میدهد.
غریب خواستار ایجاد یک درک ملی جامع برای رسیدگی به ریشههای بحرانی شد که با نظام فرقهای (طایفهگری) و وابستگی اقتصادی مرتبط است. وی بر گزینه مقاومت ملی در برابر اشغالگری و حفظ ماهیت ملی و غیرفرقهای آن پافشاری کرد و خواستار تقویت توانمندیهای ارتش، برقراری خدمت اجباری کشوری و لشگری (سربازی)، و گنجاندن مقاومت در قالب یک استراتژی دفاع ملی شد. او علاوه بر این، بر لزوم ساخت یک «دولت رفاه» تأکید کرد که از آوارگان مراقبت کرده و نیازهای آنان را تأمین کند، برای بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی تلاش نماید و به سیاستهای مالیاتی ناعادلانه پایان دهد.