پیشنهاد پنج‌ ماده‌‌ای چین-پاکستان ماهیت سیاست خارجی «سوسیالیسم با ویژگی چینی» را نشان می‌دهد!

این پیشنهاد در ظاهر میانجی‌گرانه و در باطن یک بازتوزیع مسئولیت است که متجاوز و قربانی را هم‌سنگ می‌گذارد. اما برای فهم عمق این مشکل، باید از خود سند فراتر رفت و به رفتار چین در هفته‌های اخیر نگاه کرد – رفتاری که مستندات آن تصویری بسیار تیره‌تر از یک میانجی‌گر ناکارآمد به دست می‌دهد. واقعیت مستند این است که چین در روز اول حملات – ۲۸ فوریه – هیچ محکومیتی صادر نکرد. جلسه منظم وزارت خارجه چین به روال معمول برگزار شد، انگار که آمریکا و اسرائیل به یکی از شرکای جامع راهبردی پکن حمله نکرده‌اند. وقتی مشخص شد چین سکوت خواهد کرد، یک خبرنگار ایرانی در کنفرانس مطبوعاتی اعتراض کرد...

آیا چین سیاست خارجی انترناسیونالیستی دارد؟ نگاهی به سیاست خارجی چین در مقایسه با سیاست خارجی اتحاد شوروی

و اکنون با حمله گستاخانه، و بی‌دلیل اسرائیل به ایرانِ «دوست» مفروض چین، بی‌طرفی «پنج اصل» حتی کم‌تر قابل دفاع است. استراتژی «برد-برد» بسیاری از رهبران حزب کمونیست چین و متحدین آن، یک رویایی اوتوپیایی است که عدالت اجتماعی قادر به پرداخت هزینه آن نیست.

انترناسیونالیسم: مرده است یا در حال مرگ است؟

جای تأسف و اندوه، و شرم‌ساری بسیار است، که هیچ کشوری که ادعای راه سوسیالیستی را دارد یا از فداکاری‌های کوبا بهره‌مند شده، حتا برای پر کردن بخشی از این خلاء گامی برنداشته است. باید گفت که به نظر می‌رسد «سوسیالیسم با ویژگی‌های ملی» انترناسیونالیسمی را که آن‌چنان برای سوسیالیسم در قرن بیستم مرکزیت داشت، کنار می‌گذارد.

اقتصادیات و دو مقوله ناسیونالیسم (ملی‌گرایی)

دادگاه قانون اساسی حمله به حزب کمونیست آلمان را رد کرد

اشتباه گرفتن جهانی‌سازی با انترناسیونالیسم

بیانیه WFTU در همبستگی با کارگران و مردم کوبا