آری، ما با ایدئولوژیی روبهرو هستیم که معتقد است حق دارد جهان را بر اساس «اخلاق» خود شکل بدهد. اما ما میدانیم که نه بمبها و نه عروسکهای خیمهشببازی نمیتوانند آینده بشریت را تصاحب کنند. امپریالیسم شکستناپذیر نیست. جهان ما، آینده ما، انسانیت ما را نمیتوان تسلیم این پروژههای تاریک کرد. امروز، همبستگی با مردم ایران، لازمه انسان بودن است. این دوره تاریک خواهد گذشت و ما با سرهای برافراشته به روزهای امیدوارکننده و زیبا خواهیم رسید.
۲۰۲۶-۰۳-۰۱ ادامه
معرفی گراهام، با پیشینه سیاسی او، به عنوان یک «طرفدار آزادی»، نشانه دیگری از تلاشهای ایالات متحده برای مشروعیت بخشیدن به استراتژیهای منطقهای خود از طریق بازیگران سیاسی محلی است. این واقعیت که سناتوری که طرفدار مداخلات نظامی در خاورمیانه، حامی اصلی سیاستهای تحریم و مدافع سرسخت سلطه ایالات متحده بوده است، در اربیل مورد تجلیل قرار گرفت، نشان میدهد که سیاستهای منطقهای حول چه محوری شکل میگیرند.
۲۰۲۶-۰۲-۲۴ ادامه حزب دموکرات کردستان ایران، حزب حیات آزاد کردستان، سازمان کار کردستان-ایران، حزب آزادی کردستان و انجمن کارگران کردستان تصمیم به تشکیل یک اتحاد گرفتهاند: «هدف اصلی ما مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی ایران است. این شامل تحقق حق تعیین سرنوشت کردها و ایجاد یک ساختار ملی و دموکراتیک در کردستان روژهلاته بر اساس اراده سیاسی ملی کردها میشود. مبنای هرگونه همکاری و اتحاد با سایر احزاب، به رسمیت شناختن حقوق ملی ملتها، پذیرش دموکراسی و رد همه اشکال دیکتاتوری خواهد بود.»
۲۰۲۶-۰۲-۲۳ ادامه
نیچروان بارزانی، رئیس اقلیم کردستان، در مونیخ اظهار داشت که الگوی عراق نمیتواند در روژاوا اعمال شود و مظلوم عبدی و «نیروهای دموکراتیک سوریه» باید بخش جداییناپذیری از یک سوریه متحد به مرکزیت دمشق باشند و با همه اجزا گفتگو کنند. بارزانی با اشاره به دیدارهایش با چهرههایی مانند مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، اسد شیبانی، وزیر امور خارجه سوریه (وابسته به دولت «هیئت تحریر الشام») و مظلوم عبدی، فرمانده کل «نیروهای دموکراتیک سوریه»، اظهار داشت که کردها باید بخش جداییناپذیری از روند سیاسی در سوریه باشند.
۲۰۲۶-۰۲-۱۶ ادامه
پس از توافق حاصل شده بین «هیئت تحریر الشام» و «نیروهای دموکراتیک سوریه»، روند ادغام نظامی و اداری در مناطق حسکه، قامشلی و کوبانی تسریع شد. طبق توافق حاصل شده، این طرح، همکاری مشترک برای عقبنشینی نیروهای مسلح از مناطق غیرنظامی به نقاط نظامی از پیش تعیینشده، باز کردن جادههای اصلی برای تردد و پاکسازی مناطق از مین را شامل میشود. علاوه بر این، هدف، حذف موانع خاکی و بتنی در شهرها و تسریع ادغام اجزا «نیروهای دمکراتیک سوریه» در ارتش «هیئت تحریر الشام» است.
۲۰۲۶-۰۲-۰۸ ادامه
چپ ضدکمونیست ایران، که عملکرد آن به مثابه اسب تروای امپریالیسم از یوگسلاوی، تا افغانستان، عراق، لیبی و سوریه در برابر ماست، در بسترسازی برای تجاوز امپریالیسم به کشور ما، از جمله به نوشتار «نامهای سرگشاده به چپ ضدامپریالیست» از سیـرانتوس فتوپولوس متوسل شده است. در اینجا برگردان یک تحلیل از سیـرانتوس فتوپولوس، که در آن ایران و سوریه زمان اسد را «رژیمهای آزادیبخش ملی باقیمانده در خاورمیانه» مینامد، «چپ» متوسلشده به نامه سرگشاده امروز خود را «شارلاتانهای سیاسی» توصیف میکند، و بویژه بخش کردی این «چپ» را «خدمتکاران» امپریالیسم و صهیونیسم نشان میدهد، منتشر میشود.
۲۰۲۶-۰۱-۳۰ ادامه
در شرايط تاريخی پيروزی جهانشمول سوسياليسم بر فاشيسم و در متن نهضت انقلابی ايران که تحت رهبری حزب تودۀ ايران به رشد و مقياس بیسابقهای دست يافته بود، «جنبش رهايیبخش ملی و دمکراتيک مردم ايران نيرويی فراوان و دامنهای وسيع يافت. حزب تودۀ ايران در سال ۱٣٢۰ به مثابه ادامه دهندۀ راه حزب کمونيست ايران تشکيل گرديد و بر رأس جنبش وسيع مردم ايران قرار گرفت، در سالهای ۱٣٢۵- ۱۳٢۴ جنبش ملی و دمکراتيک در آذربايجان و کردستان دامه وسيعی يافت. در اين مناطق احزاب دمکرات آذربايجان و کردستان به وجود آمدند و به مبارزه قهرمانانهای برای مصالح خلق دست زدند».
۲۰۲۶-۰۱-۲۴ ادامه
منطقه کردنشین سوریه در عرض چند روز سقوط کرد. با قطع حمایت ایالات متحده، «نیروهای دکراتیک سوریه» در برابر جهادگران وحشی از هم پاشید. تنها چیزی که از روژاوا باقی ماند، جزیره کوچک کوبانی، حسکه و قامیشلی بود. بدین ترتیب، رویای ایجاد کردستان دوم در سوریه به پایان رسید. نتیجتاً، ما نیز به پایان «پان-کردیسم» نزدیک میشویم. کردستان بزرگ در سه کشور تنها با به آتش کشیدن کل خاورمیانه امکانپذیر است. حق تعیین سرنوشت امروز را نباید با حق تعیین سرنوشت دیروز اشتباه گرفت. در آن زمان، این یک اهرم انقلابی علیه امپریالیسم بود؛ امروز، یک اهرم ضدانقلابی در دست امپریالیسم است.
۲۰۲۶-۰۱-۲۴ ادامه
«از اواخر دهه ۱۹۵۰، واشنگتن به مسأله کرد نه به عنوان یک پروژه دولتسازی، بلکه به عنوان ابزاری انعطافپذیر برای اعمال فشار نگاه کرده است». پس از انقلاب ۱۹۷۹، چشمانداز ژئوپلیتیک معکوس شد. با تبدیل شدن ایران از متحد به دشمن، استفاده از اقلیتها از یک «تهدید برای ثبات» به یک «فرصت برای نفوذ» تغییر یافت. در سالهای اولیه انقلاب، احزاب «کومله» و «دموکرات» در غرب کشور دست به اسلحه بردند. بعدها حزب «پژاک» از راه رسید که در دهه اول دهه ۲۰۰۰ ظهور کرد، و همان الگو را با خود به همراه آورد: تشدید مسلحانه و به دنبال آن عقبنشینی با تغییر چشمانداز سیاسی. همین الگو در اعتراضات اخیر به شدت دوباره ظاهر شد.
۲۰۲۶-۰۱-۲۳ ادامه
حزب چپ اروپا نگرانی عمیق خود را نسبت به حملات نظامی علیه روژاوای کُردها و در سراسر شمالشرق سوریه اعلام میکند. فروپاشی تلاشها برای برقراری آتشبس و تشدید عملیات نظامی علیه نیروهای دموکراتیکِ تحت رهبری کُردها، جان غیرنظامیان، ثبات منطقه و هرگونه چشماندازِ صلحی عادلانه در سوریه را تهدید میکند. جنبش کُردی و ادارهٔ خودگردان دموکراتیک در شمال و شرق سوریه همواره در پیِ گفتوگو و یک راهحل سیاسیِ فراگیر بودهاند. این نیروها در شکست داعش نقشی تعیینکننده داشتند و همچنان یکی از معدود پروژههای سیاسیِ کثرتگرا و مبتنی بر برابری جنسیتی در منطقه را نمایندگی میکنند.
۲۰۲۶-۰۱-۲۱ ادامه