محسن نامجو پس از ۲۰ سال به ایران بازگشت: «آنچه مهم است شهروند بودن است»

محسن نامجو که به مدت ۲۰ سال در تبعید زندگی می‌کرد، بازگشت خود را به میهن اعلام کرد. نامجو اظهار داشت که موضوع مهم برای او این نیست که آیا به ساخت موسیقی در ایران ادامه خواهد داد یا نه، بلکه مهم پیوستن دوباره به عزیزانش است. محسن نامجو، موسیقی‌دان ایرانی، با انتشار ویدئویی بازگشت خود را به ایران پس از ۲۰ سال اعلام کرد. نامجو گفت: «زمانی که این ویدئو را تماشا می‌کنید، من یا در هواپیمایی به مقصد تهران هستم یا پس از حدود ۲۰ سال به وطنم بازگشته‌ام.» وی افزود: «من به نقطه‌ای از زندگی‌ام رسیده‌ام که احساس می‌کنم دیگر دوری از وطن برایم بس است.»

خوزه مارتی سرنوشت زندگی خود را در شعر دراماتیک «عبدالا» پیش‌‌بینی کرد

میلیون‌ها نفر با افتخار شانه خود را برای دریافت واکسن کوبایی «عبدالا» آماده کرده‌اند، اما کم‌تر کسی می‌داند که این نام را «خوزه مارتی»، قهرمان ملی کوبا، در منظومه دراماتیک خود با همین عنوان، بر جوانی سیاه‌پوست و آفریقایی‌تبار نهاده بود؛ جوانی که برای استقلال کشور خود «نوبیا»، که مورد تهاجم استعمارگران قرار گرفت جنگید و جان باخت. «عبدالا» نخستین نمایشنامه‌ای است که مارتی پیش از رسیدن به سن ۱۶ سالگی نوشت. این اثر که در بحبوحه آغاز نخستین جنگ کوبا علیه اسپانیا منتشر شد، گواهی بر عشقِ جوانی از «نوبیا» - منطقه‌ای سودانی در جنوب مصر - به سرزمین مادری‌ خود است.

چرا ایران شکست نخورد؟

یک تفاوت فاحش بین تصویری که بمباران تبلیغاتی پیش از جنگ از ایران ترسیم کرده بود و وضعیت کنونی وجود دارد. بسیاری از ما، از جمله خود من، چیزهای جدید زیادی درباره حکومت و مردم ایران آموخته‌ایم. اکثریت قاطع مردم ایران میهن‌پرست هستند. هویت ملی آن‌ها ریشه‌ای عمیق دارد. فرمول‌های ازپیش‌آماده‌شده در کتابچه‌های امپریالیستی برای تضعیف میهن‌پرستی این گروه‌های قومی کافی نیست؛ این اولین بُعدی است که میهن‌پرستی در آن آزموده می‌شود. بُعد دوم مربوط به ماهیت رژیم است. حکومت ایران صرفاً رژیمی از ملایان نیست که توسط دیوانگانِ متعصبی که تنها برای آخرت تلاش می‌کنند، اداره شود. وقتی تحصیلات، تخصص و علایق کسانی را که پیش از جنگ و در جریان آن کشته شدند، و همچنین جایگزین‌های آن‌ها را بررسی می‌کنیم، با تصویری غیرمنتظره روبه‌رو می‌شویم.

میهن‌دوستی‌ طبقه سرمایه‌دار

مارکس در کتاب «سرمایه»، نکته‌ قابل توجهی را مطرح می‌کند، و می‌گوید سرمایه‌دار «فراتر از سرمایه‌ شخصیت‌یافته» هیچ پیشینه‌ تاریخی ندارد.* در واقع، همین‌طور است. سرمایه‌دار مالک سرمایه است، اما برای اینکه این مالکیت (یعنی وضعیت سرمایه‌دار بودن) ادامه یابد، باید طبق قوانین انباشت سرمایه زندگی کند و سرمایه‌ خود را بر این اساس مدیریت نماید.

میهن‌پرستی