تارنگاشت عدالت- دورۀ سوم

منبع: «چپ» (soL)
نویسنده: مصطفی ارسوزلو
۲۷ دسامبر ۲۰۲۴

«سقوط روم» و خشم آن‌هایی که سلامتی‌شان به یغما رفت

 

عمل مانژیون به تجلی رادیکال مبارزه طبقه کارگر برای حقوق مراقبت‌های بهداشتی در ایالات متحده تبدیل شد.

قتل برایان تامپسون، مدیرعامل ««یونایتد هلت‌کِر» (UnitedHealthcare)، بزرگ‌ترین شرکت بیمه درمانی خصوصی در ایالات متحده در اوایل ماه دسامبر، خبرساز شد. مرگ این تاجر بهداشت یک درگیری مافیایی یا یک قتل عشقی-ناموسی نبود.

طبق گزارش‌های رسانه‌ای، مظنون اصلی قتل یک جوان ۲۶ ساله به نام لوئیجی مانژیون است که از «خانواده خوب» آمده و از یک «دانشگاه خوب» فارغ التحصیل شده است. گفته می‌شود که یادداشت‌های مانژیون شرکت‌های خصوصی بیمه درمانی و مدیران آن‌ها را «انگل» توصیف می‌کند، و بر روی گلوله‌هایی که او در قتل بکار برد، کلمات «رد، چالش، خلع» (Deny, Defend, Depose)، کلماتی که شرکت‌ها با آن تصمیم خود درباره تقاضای پرداخت هزینه‌های سلامت بیمه‎شدگان را رد می‌کنند، نوشته شده است.[۱]

در حالی‌که طبقه کارگر آمریکا برای ابراز همدردی با مانژیون به رسانه‌های اجتماعی متوسل شد، جمع‌آوری کمک‌های مالی برای او را سازماندهی کرد، و بر در و دیوار نوشت «مدیرعامل‌های بیش‌تر»، و با تجمع و تظاهرات در دادگاه شهر نیویورک خواهان محاکمه منصفانه او شد، رسانه‌های سرمایه‌داری مجبور شدند دیدن «کاستی‌ها» در نظام مراقبت‌های بهداشتی را آغاز کنند.[ ۲ و ۳]

مشکلات نظام بهداشت و درمان آمریکا، نه برای طبقه کارگر آمریکا و نه برای جهان تازگی ندارد. فیلم «سیکو» (Sicko) [کسی که رفتار یا تفکر عجیب و ناهنجار دارد] ساخته مایکل مور در سال ۲۰۰۷ بر داستان‌های شخصی درباره نیازهای برآورده نشده به مراقبت‌های بهداشتی-درمانی، که شرکت‌های بیمه خصوصی از پرداخت آن اجتناب می‌کنند، تمرکز دارد.[۴] این فیلم هم‌چنین از سیستم لابی‌گری، که در آن منابع هنگفتی به سیاستمداران رشوه داده می‌شود تا بر اساس وجوهی که از بیمه‌شدگان دارای نیازهای بهداشتی به غارت می‌رود، به سودورزی خود ادامه بدهند، انتقاد می‌کند.[۵]

محوریت بازار، مشخصه نظام مراقبت‌های بهداشتی در ایالات متحده است. ارائه مراقبت‌های بهداشتی بوسیله بیمارستان‌ها و ارائه‌دهندگان خصوصی است، و عمدتاً از طریق حق بیمه پرداخت شده توسط افراد یا کارفرمایان از طریق شرکت‌های بیمه خصوصی صورت می‎گیرد.[۶]

به این دلیل که بیمه «مِدی‌کِر/مِدی‌کید» (Medicare/Medicaid)، که اولی شهروندان بالای ۶۵ سال، و دومی کسانی را که سطح درآمد سالانه آن‌ها از حد معینی کم‌تر است را پوشش می‌دهد، یک بیمه بهداشتی-درمانی جامع نیست، داشتن «بیمه درمانی تکمیلی» برای این بخش‌های از زحمتکشان که سالمندان و تنگدستان را تشکیل می‌دهند اجباری است.[۷] بیش از نیمی از هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی (۵۲ درصد) شامل حق بیمه یا پرداخت‌ها، از جیب بیماران یا افراد ثالث خصوصی است. طبق پژوهشی که در سال ۲۰۲۳ انجام شد، ۱۸ درصد از شهروندان بابت خدمات درمانی که فکر می‌کنند تحت پوشش قرار دارد، باید از جیب خود بپردازند، و ۲۷ درصد دیگر مجبورند بیش از آن‌چه تصور می‌کنند سهم آن‌هاست بپردازند.[۸] این آمار به ما کمک می‌کند درک کنیم چرا یک چهارم مردم می‌توانند با مانژیون همدردی و همبستگی داشته باشند.[۹]

در حالی‌که وضعیت شهروندان این‌ چنین است، وضعیت شرکت‌ها چگونه است؟ ««یونایتد هلت‌کِر»، که ۱۵ درصد از سهم بازار را در اختیار دارد، به گروه «یونایند هلت» وابسته است. ثروت به دست آمده از غارتگری خدمات بهداشتی خصوصی این شرکت را می‌توان این‌گونه خلاصه کرد که، با سهم ۴۶۰٫۳ میلیارد دلاری آن از بازار در سال ۲۰۲۴، در رتبه‌بندی ۵۰۰ شرکت دارای بیش‌ترین درآمد، بالاتر از انحصارات نفتی قرار دارد.[۱۰]

اخیراً، افول هژمونی امپریالیستی آمریکا و انحطاط آن، که در نابرابری‌های اجتماعی مشهود است با «سقوط روم» یا «فروپاشی» قیاس شده است. در حالی که بازگشت ترامپ به قدرت این قیاس را در میان برخی احیا کرده است، قیاس فروپاشی برای جامعه‌ای که با وجود همه پیشرفت‌های تکنولوژیکی و ثروت انباشته نمی‌تواند خدمات بهداشتی را به بخش قابل توجهی از شهروندان خود ارائه دهد، غیرمنصفانه به نظر نمی‌رسد. ما وقتی به سیاست‌های گذشته رئیس‌جمهور جدید نگاه می‌کنیم، می‌توانیم درک کنیم که چرا طبقه کارگر نیز در ارتباط با به سلامت ناامید و خشمگین است.[۱۱] این زمینه ناامیدی احتمالاً منجر به ابراز خشم موجه از طریق اقدامات رادیکال فردی می‌شود.


از مجموعه‌ پنج نقاشی به نام «مسیر امپراتوری» که توسط توماس کول بین سال‌های ۱۸۳۳ و ۱۸۳۶ آفریده شد.

در شرایطی که در کشور ما سهم بخش خصوصی در نظام بهداشت و درمان در حال افزایش است، از داستانی که از ایالات متحده آمریکا شنیدیم چه می‌توان آموخت؟ صندوق«بیمه بهداشت همگانی»، که از طریق حق بیمه کسر شده از حقوق کارگران تأمین می‌شود، منبع اصلی هزینه‌های بهداشتی را تشکیل می‌دهد. اگر بیاد آوریم که هزینه‌هایی پرداختی از صندوق «بیمه بهداشت همگانی» به بیمارستان‌های خصوصی ، قبل و بعد از همه‌گیری به‌طور مکرر موضوع تحقق و تفحص بود، و اهمیت آن در رویدادهایی که با عنوان «باند نوزادان» در افکار عمومی بازتاب یافت نشان داده شد، بهتر می‌توان اهمیت «بیمه بهداشت همگانی» را درک کرد. از سوی دیگر، «بیمه تکمیلی درمان»، به خدماتی که تحت پوشش «بیمه بهداشت همگانی» قرار ندارند، پوشش می‌دهد، و در کشور ما که یک سوم هزینه‌های سلامت از جیب مردم پرداخت می‌شود، تعداد بیمه شدگان در سال ۲۰۲۳، چهار میلیون نفز افزایش یافت. با توجه به این‌که هزینه عضویت در «بیمه بهداشت همگانی» از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ چهارده برابر شده است، زود نیست که بگوییم «این داستان ما نیز هست.»[۱۲]

با قضاوت بر اساس خشم و جانبداری که در این حادثه پدیدار شد، دور نیست که سقوط «روم» این بار به دست «بربرهای درون»، یعنی طبقه کارگر آمریکا باشد، که حق آن‌ها برای دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی غصب شده است و در معرض بی خانمانی قرار دارند.[۱۳]

پی‌نویس‌ها: