تارنگاشت عدالت – بایگانی دورۀ دوم
منبع: سبیل استالین
۲۰ نوامبر ۲۰۱۵
برگردان: ع. سهند
تاریخچه مختصری از «تروریسم» مدرن
با توجه به همه گزافهگوییها پیرامون حملات اخیر در پاریس، یادآوری تاریخ مدرن «تروریسم» ممکن است سودمند باشد. تروریسم در قرن شانزدهم شیوه مطلوب گروههای رادیکال «آنابابتیست» بود. پس از «انقلاب مونستر» ۳۵-۱۵۳۴، شمال هلند، بویژه مناطق «فریسلاند» و «گرونینگن»، رادیکالترین بخش اروپا در آن زمان بود. در آنجا گروههای چند صد نفر در«تروریسم» سیستماتیک، از جمله ایجاد حریق، تخریب، کشتار گسترده «کارفران» و غیره، درگیر بودند. رهبران آنها گروه رنگارنگی متشکل از افرادی مانند یان ون باتنبرگ، کورنلیس اپلمن، و یوهان ویلمسز بودند. بطور سرنوشت ساز، این موجب رشد مسیحیت در شمال رادیکال شد. بزودی، منطقه به محل کالونیستهای دوآتشه مبدل شد.
وهله دوم با ظهور عناصر آنارشیست در قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم همراه بود. آنها درصدد تأثیرگذاری و گسترش بیثباتی در مبان دولتها و شرکتها بودند. در اروپای غربی و آمریکای شمالی، آنها توانستند در سال ۱۸۹۳ در ساختمان اوپرا در بارسلون ، در سال ۱۸۹۳ در پارلمان فرانسه، در سال ۱۸۹۴ در کافه ترمینوس در پاریس بمبگذاری کنند، در سال ۱۸۹۴ ماری فرانسوا سدی کارنو [پنجمین] رئیسجمهور فرانسه را ترور کردند، در سال ۱۸۹۴ در رصدخانه گرینویچ در لندن بمبگذاشتند، در سال ۱۹۰۱ ویلیام مککینلی [بیستوپنجمین] رئیسجمهور آمریکا را ترور کردند، در سال ۱۹۰۶ در مراسم ازدواج شاه آلفونسو هشتم و ویکتوریا یوجین در بارسلون، و در سال ۱۹۲۰ در وال استریت بمب گذاشتند.
وهله سوم در اواخر قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم در روسیه ظهور کرد. «نارودنایا ولیا» (اراده خلق)، بویژه جناح رزمنده آن، در بمب گذاریها، ترورها و غیره درگیر بود. آنها توانستند در سال ۱۸۸۱ (پس از چندین تلاش) تزار الکساندر دوم را ترور کنند. نکته جالب اینکه الکساندر یولیانف، برادر لنین در آن ترور درگیر بود. وی سال در سال ۱۸۸۷ بخاطر شرکت در تلاش برای ترور تزار بعدی دستگیر و اعدام شد.
وهله چهارم ادامه راه «ناردونایا ولیا»توسط «انقلابیون سوسیالیست» (اس. آرها) بود. آنها نیروی چشمیگری در چپ روسیه بودند، که از تروریسم به مثابه یک تاکتیک استفاده میکردند، تاجایی که حتا در زمانی که بلشویکها در قدرت بودند، در نقشه ترور لنین درگیر شدند.
در واقع، یک مشخصه برجسته جنبش کمونیبستی این است که از «ترور» بمثابه یک تاکتیک انقلابی اجتناب کرده است، زیرا آن را دارای نتایج مخرب میبیند.