تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
چهارشنبه، ۱۱ شهریور ۱۴۰۵
منبع: «902.gr»، پایگاه خبری حزب کمونیست یونان
چهارشنبه، ۲ سپتامبر ۲۰۲۶
پوچی سوسیال دموکراسی در ونزوئلا
در پی تسلیم کامل ثروتهای طبیعی ونزوئلا به ایالات متحده، با توافقنامهای که توسط دولت سوسیالدموکرات رئیسجمهور موقت، دلسی رودریگز (معاون رئیسجمهور سابق در دوران ریاستجمهوری نیکلاس مادورو، که پس از ربوده شدن او طی مداخله نظامی غیرقابلقبول امپریالیستی آمریکا در ۳ ژانویه در ایالات متحده در بازداشت به سر میبرد) امضا شد، کادرهای سوسیالدموکراسی ونزوئلا برای یکدیگر شمشیرهای را از رو بستهاند.
نامه سرگشاده ارنستو اسپینوزا، تهیهکننده رادیو و عضو «حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا»، حزب حاکم سوسیالدموکرات، عمق بیتفاوتی و سازشی را که آگاهی عمومی را مسموم میسازد، به تصویر میکشد. هنگامی که از او پرسیده شد چرا به ارتش دستور مقاومت در برابر مداخله ایالات متحده داده نشد، این فرد اصلاحناپذیر چنین ادعا میکند: «رئیسجمهور نیکلاس مادورو خود را فدا کرد. همانطور که سالوادور آلنده در سال ۱۹۷۳ تصمیم گرفت کشور را ترک نکند و به جای تماشای قتلعام مردم خود با مرگ روبهرو شود، و همانطور که فرمانده هوگو چاوز در سال ۱۹۹۲ برای جلوگیری از حمام خون گفت «فعلاً»، رئیسجمهور مادورو نیز تصمیمی به همان اندازه قهرمانانه و دردناک گرفت: اجازه داد بازداشت شود تا ونزوئلا در آتش نسوزد.»
او اینگونه ادامه میدهد: «شاید این دستور به این دلیل صادر نشده باشد که فرمانده کل قوا، با دانستن اینکه ما قدرت نظامی لازم برای رویارویی با امپراتوری را نداریم، تصمیم گرفت تسلیم شود تا جان تکتک اعضای میلیشیا، هر خانواده و هر کودکی را که امروز هنوز زنده است، نجات دهد؟» این، سرود سازش، تسلیم و فرار از نبرد است که در اوج وقاحت نواخته میشود.
هیچکس آنجا نبود تا از این توجیهگر سوسیالدموکراسی ونزوئلا بپرسد: بسیار خوب، اگر مادورو به عنوان الگویی از خودگذشتگی، تصمیم گرفت خود را فدا کند و تسلیم آمریکاییها شود تا به اصطلاح از خونریزی جلوگیری کند، چرا به آن چند ده نفر ونزوئلایی و انترناسیونالیست کوبایی که در آخرین حلقه حفاظتی او بودند اطلاع نداد تا آنها کشته نشوند؟
سپس، او در رابطه با توافقنامه با ایالات متحده که ثروت معدنی کشور را واگذار میکند، پا را از این هم فراتر میگذارد. او ادعا میکند که این… مذاکرهای برای «بازگرداندن مادورو» است» و با خباثت و وقاحت اضافه میکند: «در آدمرباییها روال کار همین است؛ باج پرداخت میشود، عضو خانواده بازمیگردد و سپس حسابها تسویه میشوند»، تا در نهایت با این عبارت که «سیاست، هنر ممکنهاست» بحث خود را به پایان برساند. نقش سوسیالدموکراسی در طول مسیر تاریخی خود همواره فاجعهبار بوده است؛ واقعیتی که این بار به شکلی تراژیک در ونزوئلا تایید میشود…
«درباره این توافقنامه چه اطلاعاتی به دست آمده است؟
کاخ سفید اعلام کرد که ایالات متحده به عنوان بخشی از توافق حاصلشده با دولت ونزوئلا، حقوق ۱۰۰ ساله ۱۷ میدان نفتی ونزوئلا را به دست میآورد؛ تحولی که بخشی از مداخله آمریکا در این کشور و به طور کلی جزئی از مداخلات آن در «صحنه» آمریکای لاتین است، و محرک آن، رقابت با چین برای کسب جایگاه نخست در نظام امپریالیستی است.
بر اساس آنچه کاخ سفید اعلام کرده است، دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت دولت بسوسیالدموکرات ونزوئلا، حقوق ۱۰۰ ساله ۱۷ میدان نفتی با ذخایر اثباتشده ۶۵ میلیارد بشکه را، که بسیاری از این میدانها پیش از این متعلق به شرکتهای روسی یا چینی بودهاند، واگذار کرده است.
اما، در رابطه با مفاد این توافقنامه تناقضاتی وجود دارد که یکی از آنها مدت زمان آن است؛ زیرا رودریگز از یک امتیاز بهرهبرداری ۲۵ ساله سخن میگوید، در حالی که ایالات متحده آن را ۱۰۰ ساله اعلام میکند. برخلاف ادعاهای مطرح شده، همه شواهد نشاندهنده آن است که همکاری واشنگتن-کاراکاس در بستر رقابتهای درون-امپریالیستی که برای کسب نفوذ ژئوپلیتیک در آمریکای مرکزی و جنوبی شدت گرفته است، تقویت میشود.
به عنوان بخشی از این معامله، ایالات متحده در حال ایجاد یک کنسرسیوم خصوصی با شرکت «شرکای انرژی آبی آمریکای شمالی» (NABEP) است که مالک آن تاجر ونزوئلایی، آلخاندرو بتانکور است. این شرکت در حال حاضر پس از غول انرژی یعنی شورون ، دومین کارفرمای بزرگ در ونزوئلا به شمار میرود.
همانطور که کاخ سفید فاش کرد، «دفتر سرمایه استراتژیک» پنتاگون به طور عملی در حال تملک یک سهم مالکیت ۳۵ درصدی در شرکت «شرکای انرژی آبی آمریکای شمالی» است، در حالی که حق خرید ۲۰ درصد از کل تولید بر اساس قیمت تمامشده برای ایالات متحده تضمین خواهد شد؛ روندی که توسط وزارت امور خارجه آمریکا هماهنگ میگردد.
بر اساس اعلام کاخ سفید، این توافقنامه که به امضای پیت هگست، وزیر جنگ ایالات متحده، و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه رسیده است، «حاکمیت انرژی ما را برای قرن آینده» تضمین میکند.
در واقع، کاخ سفید در اظهارات خود، رقابت شدید میان انحصارهای آمریکایی و انحصارهای چینی (و روسی) را به وضوح آشکار میسازد؛ رقابتی که در آن ایالات متحده به دنبال اجرای همان چیزی است که پیش از این در «استراتژی امنیت ملی» خود تدوین کرده بود؛ استراتژیای که شامل یک «دکترین مونرو» جدید برای تثبیت سلطه آمریکا بر «نیمکره غربی» میشود.
کاخ سفید اعلام کرد: «اکثریت میدانهای نفتی اضافی که تحت مدیریت «شرکای انرژی آبی آمریکای شمالی» قرار خواهند گرفت، پیش از این توسط شرکتهای روسی و چینی یا توسط شرکای فاسد رؤسایجمهور سابق، مادورو و چاوز، کنترل یا اداره میشدند.»
ما یادآور میشویم که در اوایل سال جاری، این استراتژی همچنین زیربنای «نقشه راه» ایالات متحده برای مداخله امپریالیستی در ونزوئلا بود، در حالی که همچنان به عنوان یک «دستورالعمل» برای برنامههای آمریکا در قبال کوبا عمل میکند.
امضای توافق با ایالات متحده در سرمقاله «تریبون مردمی» نشریه حزب کمونیست ونزوئلا، مورد انتقاد قرار گرفته است، و آنرا نشاندهنده اولویت دادن ایالات متحده به منافع انرژی و اقتصادی خود بر منابع ونزوئلا توصیف کرده است.
این نشریه همچنین به طور مشخص بیان میکند: «بار دیگر، واقعیتها ثابت میکنند که آنچه ضدامپریالیسمِ رهبری «حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا [حزب حاکم سوسیالدموکرات] خوانده میشود، به شعارهایی تقلیل یافته که هدف از آن، پنهان کردن سیاستِ نوکرمآبی روزافزون است. گفتمان مسلط در برابر توافقات حاصلشده با واشنگتن فرو میپاشد، در حالی که دفاع از منافع ملی جای خود را به کوشش برای جلب سرمایهگذاری و حمایت سیاسی از همان قدرتی داده است که این کشور را بمباران کرد. بدین ترتیب، رودریگز و کابیو به نگهبانان کاخ سفید تبدیل شدهاند که مأموریت دارند از منافع واشنگتن در داخل ونزوئلا محافظت کنند. تفاوت در این است که اکنون این دیدهبانی نه از یک پاسگاه تاریک و دورافتاده، بلکه از درون کاخ میرا فلورس [کاخ ریاستجمهوری] انجام میشود.»
https://www.902.gr/eidisi/kosmos/427621/i-apaxia-tis-sosialdimokratias-sti-venezoyela