آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

تحریریه

عمامه و تانک (العمامة والدبّابة)

این مقاله به بررسی تقابل، تعامل و موازنه قدرت میان نهادهای دینی (با نماد عمامه) و نهادهای نظامی-امنیتی (با نماد تانک) در تحولات سیاسی خاورمیانه عربی می‌پردازد... آنچه در مورد «خط سوم» در سوریه (طی سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۱) و الجزایر (پس از ۱۱ ژانویه ۱۹۹۲) و همچنین مصر (از سال ۱۹۹۰ تا ۳ ژوئیه ۲۰۱۳) رخ داد، این بود که اکثریت نیروهای چپ‌گرای مارکسیست و ملی‌گرای عرب، و همچنین بخش عمده‌ای از لیبرال‌ها و سکولارها در مصر، با حمایت از کودتای ۳ ژوئیه ۲۰۱۳ به رهبری ژنرال عبدالفتاح السیسی، خلاف «راه سوم» را برگزیدند، و در تقابل میان «تانک» و «عمامه»، جانب تانک را گرفتند؛ تصمیمی که بعدها، زمانی که بسیار دیر بود، از آن پشیمان شدند.

۲۰۲۶-۱۰-۰۱ ادامه

نیروهای آمریکایی از عراق خارج می‌شوند، اشغال شکل خود را تغییر می‌دهد: نیروها به اردن منتقل می‌شوند، کارت داعش در جیب گذاشته می‌شود

برنامه خروج نیروهای آمریکایی از عراق قرار است تا فردا تکمیل شود. با این حال، این اقدام به معنای دست کشیدن امپریالیسم از منطقه نیست. جابجایی نیروها به کشورهای همسایه، حضور مداوم پرسنل نظامی در سفارتخانه‌ها و پایگاه‌ها، و استفاده مستمر از تهدید داعش به عنوان یک برگ برنده، نشان می‌دهد که این «خروج» در واقع یک مانور بازآرایی برای جنگ‌های نیابتی منطقه‌ای است.

۲۰۲۶-۱۰-۰۱ ادامه

«پیروزی تاریخی» در برلین: آیا داستان گذشته دوباره تکرار خواهد شد؟

برجسته‌ترین نتیجه انتخابات، عملکرد حزب «چپ» (Die Linke) بود. این حزب با کسب ۲۵.۷ درصد آرا به قدرتمندترین حزب برلین تبدیل شد و میزان آرای خود را نسبت به نتیجه ۱۲.۲ درصدی سال ۲۰۲۳، بیش از دو برابر افزایش داد. این نتیجه، بالاترین میزان رأی این حزب در برلین تا به امروز محسوب می‌شود؛ رکورد قبلی در سال ۱۹۹۹ به دست آمده بود، زمانی که این حزب هنوز نام «حزب سوسیالیسم دموکراتیک» را بر خود داشت و ۱۷.۷ درصد آرا را کسب کرده بود. پرسش اصلی برای دوره پیشِ رو این نیست که آیا حزب «چپ» به دولت خواهد پیوست یا نه، بلکه این است که در صورت پیوستن، آیا واقعاً محدودیت‌های نظم سیاسی سرمایه‌داری را به چالش خواهد کشید یا نه.

۲۰۲۶-۰۹-۲۹ ادامه

با سکوت و سرافکندگی طیف نامتجانس «چین ستایان»: «چین و ایالات متحده به هشت دستاورد و تفاهم رسیدند»

● سران دو حکومت توافق دارند که ایران باید به تعهد خود مبنی بر عدم توسعه سلاح‌های هسته‌ای پایبند باشد، و نباید به هیچ کشور یا نهادی اجازه داده شود که بر آبراه‌های بین‌المللی عوارض تحمیل کند. ● سران دو حکومت یادآور می‌شوند که چین و ایالات متحده در جریان جنگ جهانی دوم متحد یکدیگر بودند و برای پیروزی در جنگ، دوشادوش هم جنگیدند. ● ایالات متحده از ورود دو پاندای غول‌پیکر که توسط چین به باغ‌وحش آتلانتا اجاره داده شده‌اند، استقبال می‌کند.

۲۰۲۶-۰۹-۲۸ ادامه

انتخابات پارلمانی در روسیه در پنجمین سالگرد جنگ: حزب «روسیه متحد» چگونه آرای خود را افزایش داد؟

موازنه قوا میان سایر احزاب نیز دستخوش تغییر شد. سهم آرای «حزب کمونیست فدراسیون روسیه» از ۱۸٫۹۳ درصد در سال ۲۰۲۱ به حدود ۱۳٫۸ درصد کاهش یافت؛ در حالی که آرای «حزب لیبرال دموکرات» از ۷٫۵۵ درصد به حدود ۹ درصد و آرای حزب «مردم جدید» از ۵٫۳۲ درصد به حدود ۸ درصد افزایش پیدا کرد. سهم آرای حزب «روسیه عادل» نیز از ۷٫۴۶ درصد به حدود ۵ درصد افت کرد. بدین ترتیب، حزب «روسیه متحد» تقویت شد، «حزب کمونیست فدراسیون روسیه» و حزب «روسیه عادل» تضعیف شدند، در حالی که «حزب لیبرال دموکرات» و «مردم جدید» آرا خود را افزایش دادند.

۲۰۲۶-۰۹-۲۷ ادامه

«حزب دموکراسی و برابری خلق‌ها» با پیام اوجالان به ایران اخطار داد: « کُردها حق دارند پاسخ سختی به رژیم ملاها بدهند»

تایپ تمل، معاون مشترک «حزب دموکراسی و برابری خلق‌ها» (DEM)، با استناد به آخرین پیام عبدالله اوجالان، رهبر «پ.ک.ک»، پیامی در ارتباط با ایران صادر کرد. پیام تایپ تمل که به زبان کُردی در حساب کاربری او در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته شده، به شرح زیر است: «رهبر اوجالان در آخرین پیام خود هشدار داد: اگر رژیم ایران حملات خود به اقلیم کردستان را متوقف نکند و به سیاست اعدام، یعنی حلق‌آویز کردن پایان ندهد، کُردها این حق را دارند که به شدیدترین شکل ممکن به رژیم مرتجع ملاها پاسخ دهند.»

۲۰۲۶-۰۹-۲۶ ادامه

بیانیه حزب کمونیست دانمارک درباره وضعیت گرینلند

مردم گرینلند با ایالات متحده، ناتو یا دولت دانمارک منافع مشترکی ندارند. هنگامی که نخست‌وزیر دانمارک، با حمایت پارلمان این کشور، بدون مشارکت برابر مردم گرینلند به نام کل قلمرو سخن می‌گوید و عمل می‌کند، یک ساختار قدرت استعماری تداوم می‌یابد. این‌که سرمایه آمریکایی باشد یا چینی، تغییری در مشکل بنیادین ایجاد نمی‌کند: مردم گرینلند خود باید بر منابع و آینده کشورشان تأثیر تعیین‌کننده داشته باشند. حزب کمونیست دانمارک خواستار همبستگی با مردم گرینلند و مخالفت با نظامی‌گری بیش‌تر در قطب شمال است. فقط سوسیالیسم می‌تواند امنیت و صلح را تضمین کند.

۲۰۲۶-۰۹-۲۵ ادامه

فصل شرم‌‌آور اروپا: در گریلند، تحقیر و سرکشی‌، به یک تسلیم خفت‌بار ختم شد

از زمان مطرح شدن موضوع گرینلند توسط ترامپ، پیام‌هایی که از سوی اروپا صادر می‌شد، از یک سو دولت ترامپ را به سخره می‌گرفت و از سوی دیگر لحنی حاکی از سرکشی و حفظ ظاهر با وقار داشت. در ژانویه، زمانی که مذاکرات تشدید شد، اخباری منتشر شد مبنی بر اینکه کشورهای مختلف اروپایی، در درجه اول فرانسه، نیروهایی را اعزام می کنند که گویی برای مقاومت مسلحانه در برابر ایالات متحده، ادعایی را حتی خود دانمارک اعلام کرده است. نتیجه، پس از این همه سرپیچی، این بود که اروپا که خجولانه بر سر میز مذاکره با ایالات متحده خمیده بود، تسلیم باج‌گیری شد.

۲۰۲۶-۰۹-۲۵ ادامه

نشست «بریکس+»: بین وعده‌ها و تضادها

ایران، حتی در حالی که ایالات متحده و اسرائیل را به تجاوز متهم می‌کند و از اقدامات تلافی‌جویانه خود دفاع می‌کند، بیانیه‌ای را امضا کرد که در آن خواستار خویشتن‌داری و کاهش تنش شد. این، نشان‌دهنده چالش بزرگ‌تری است که «بریکس‌+» با آن روبه‌رو است: مخالفت با سلطه غرب، به طور خودکار به یک برنامه منسجم ضد-امپریالیستی منجر نمی‌شود. دولت‌های شرکت‌کننده، دولت‌های سرمایه‌داری هستند که منافع ملی خود را دنبال می‌کنند. طبقات حاکم بر آن‌ها ممکن است در برابر جنبه‌های مشخصی از سلطه ایالات متحده مقاومت کنند، اما در عین حال برای سازش با نظام مالی جهانی یا قدرت‌های مرتجع منطقه‌ای نیز آمادگی دارند. در نتیجه، «بریکس‌+» عرصه‌ای برای مبارزه در درونِ نظمِ در حال تغییرِ جهانی است، نه یک آلترناتیو از‌پیش‌شکل‌گرفته برای اَبر-امپریالیسم.

۲۰۲۶-۰۹-۲۴ ادامه

«یک آلترناتیو برای آلمان»؟

مارگارت تاچر، با این عبارت که «هیچ آلترناتیوی وجود ندارد»، مخالفانِ سیاست‌های نئولیبرالیِ خود را خطاب قرار داد و روح زمانه را آشکار کرد. عبارت «هیچ آلترناتیوی وجود ندارد»، که زمانی توسط تاچر بیان شده بود، سال‌ها بعد در اروپا و باز هم توسط یک رهبر زن - یعنی آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان - در بحبوحه بحرانی دیگر تکرار شد؛ او با این سخن بر اجتناب‌ناپذیر بودن سیاست‌های خود تأکید می‌ورزید. دقیقاً در چنین شرایطی بود که عده‌ای به رهبری یک پروفسور اقتصاد به نام برند لوکه از حزب «اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان» حزب جدیدی را تأسیس کردند. نام حزبی که آن‌ها تأسیس کردند، متأثر از موج و جریانی بود که در مخالفت با عبارت «هیچ آلترناتیوی وجود ندارد» مرکل شکل گرفته بود: «آلترناتیو برای آلمان».

۲۰۲۶-۰۹-۲۳ ادامه