آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

تحریریه

تروریسم دولتی آمریکا از هیروشیما تا میناب

زمانی‌که دشمنان آمریکا مرتکب جنایت می‌شوند، آن جنایت است. زمانی‌که ایالات متحده مرتکب جنایت می‌شود، چیزی اتفاق نیفتاده است. خودداری ما از پذیرش هزینه انسانی که خشونت ما بر کسانی وارد کرده که می‌خواهیم بر آن‌ها مسلط شویم، آن‌ها را به زانو درآوریم و یا اشغال نماییم، چشمان ما را هم بر روی واقعیات جنگ و هم بر روی بدسگالی امپریالیسم آمریکا می‌بندد. برتراند راسل فیلسوف فقید نوشت: «در ماهیت امپریالیسم است که شهروندان قدرت امپریالیستی همیشه از جملۀ آخرین کسانی باشند که پيرامون شرایط  در مستعمرات بدانند یا به آن اهمیت بدهند.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۷ ادامه

باشد که چنین توحشی دیگر هرگز تکرار نشود

در ۶ اوت ۱۹۴۵، حدود ۱۴۰ هزار نفر جان باختند؛ این فاجعه پس از آن رخ داد که «پسر کوچک» (Little Boy) - نخستین بمب از دو بمب اتمی که ایالات متحده بر سر ژاپن فرو ریخت - به خاک ژاپن اصابت کرد. روزنامه «گرانما» در شماره سوم مارس ۲۰۰۳ خود، گزارشی از سفر فیدل کاسترو روز به شهر هیروشیما منتشر کرد. او در دفتر یادبود نوشت: «باشد که چنین توحشی دیگر هرگز تکرار نشود.» نادیده گرفتن این موضوع می‌تواند ما را به‌شکلی خطرناک به آستانهٔ شعله‌ور شدنِ مناقشه‌ای تازه با سلاح‌های مرگبار نزدیک کند؛ مناقشه‌ای که بهای آن را بشریت به‌صورت جمعی خواهد پرداخت.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۷ ادامه

همیشه انگلس: ما هرگز شجاعت‌مان را از دست ندادیم، ژنرال!

شخصیت انقلابی یعنی شجاعت. انگلس در سال ۱۸۸۳، پس از درگذشت مارکس، در نامه‌ای به اف. سورگه چنین می‌نویسد: «بشریت بزرگ‌ترین مغز زمانهٔ ما را از دست داد.» و می‌افزاید: «یک سپیده‌دم جدید، حتی اگر نه برای شیادان، برای شمع‌های کم‌سو و استعدادهای کوچک طلوع کرده است. پیروزی نهایی هنوز قطعی است، اما پیچ و خم‌ها، انحرافات موقت و محلی - که همگی اجتناب‌ناپذیرند - اکنون کمی بیش‌تر شکوفا خواهند شد. اما ما چه‌کار می‌توانیم بکنیم؟ ما بر این نیز غلبه خواهیم کرد؛ آیا این همان چیزی نیست که ما برای آن اینجا هستیم؟ بنابراین، ما از این‌که شجاعت خود را از دست بدهیم بسیار دور هستیم.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۶ ادامه

بزرگداشت انگلس در سالگرد درگذشت او: ژنرال انقلابی طبقه کارگر

فریدریش انگلس، یکی از بنیان‌گذاران سوسیالیسم علمی را، در صد و سی و یکمین سالگرد درگذشت او ،گرامی می‌داریم. انگلس نه تنها در محافل بورژوایی که در آن متولد شده بود، بلکه شخصاً در صفوف طبقه کارگر - طبقه‌ای که او باور داشت تاریخ را پیش خواهد برد - زندگی و مبارزه کرد. میراث انگلس که در ۵ اوت ۱۸۹۵ چشم از جهان فروبست، امروز در مبارزه زحمت‌کشان جهان همجنان زنده است. انگلس که با آثار و اقدامات خود یکی از مهم‌ترین رهبران مبارزه برای رهایی طبقه کارگر به شمار می‌رود، اغلب با عناوینی چون «فرزانه مارکسیسم» یا «ویولن دوم» یاد می‌شود. او خود نیز با افتخار از «ویولن دوم» بودن سخن می‌گفت.

۲۰۲۶-۰۸-۰۶ ادامه

جستاری دربارۀ اودیسه: سقوط ابدی قهرمان

نبوغ فرزندان هومر در جاودانه کردن اودیسه نیست؛ بلکه در توانایی آن‌ها در تبدیل «اشغالگری به قهرمانی» و «مقاومت به بربریت» است.در اثر نولان، اشغالگر در حالی که عقب‌ می‌نشیند، پرده را پایین می‌کشد. قهرمان از تخت‌ فرود می‌آید، و اسطوره از هم می‌پاشد؛ اما او مرکز روایت را به یک اشغالگر جدید واگذار می‌کند که هنوز گناهی مرتکب نشده و همان داستان را تکرار خواهد کرد: به تلماخوس... سایکلوپ بر آستان روایت ایستاده است؛ در، نیمه‌باز است. اما آن کس که در را تا آخر خواهد گشود، نه هومر است و نه نولان: بلکه اراده‌ برقراری نظمی است که در آن، آن تک‌چشمِ سه‌هزارسال‌خاموش، حق سخن گفتن را از اشغالگران پس خواهد گرفت...

۲۰۲۶-۰۸-۰۵ ادامه

میان مبارزه با امپریالیسم و رمانتیسم بومی‌: خوانشی در مقاله «از بولیوی تا ایران: چپ بومی‌»

مقاله مستقیماً از این واقعیت که ایران با سلطه‌جویی آمریکا مقابله می‌کند و گفتمانی درباره‌ عدالت اجتماعی دارد، به این نتیجه می‌رسد که ایران شکلی از یک چپ بومی (اصالت‌گرا) است. اما، مبارزه با امپریالیسم ــ با تمام اهمیتی که دارد - به‌تنهایی برای تعیین جایگاه طبقاتی در یک مبارزه کافی نیست؛ بلکه باید آن را با دگرگونی‌های اقتصادی و اجتماعی داخلی و چگونگی توزیع ثروت در هر نظام سیاسی پیوند داد. جنبش کمونیستی در طول تاریخ خود از بسیاری از جنبش‌های رهایی‌بخش ملی حمایت کرده است، اما هرگز رهایی ملی را با سوسیالیسم برابر ندانسته است؛ زیرا وظایف رهایی ملی به‌طور بنیادین با وظایف ساختمان سوسیالیسم تفاوت دارد.

۲۰۲۶-۰۸-۰۳ ادامه

از ایران تا بولیوی: چپ بومی

یک بحران جهانی وجود دارد که نمود آن در این است که نخبگان شهری در شهرهای بزرگ جهان، محیط‌هایی بسیار مشابهی در سراسر دنیا ساخته‌اند و از یک زبان چپ‌گرای اصلاح‌شده (که البته زبان چپِ مبارزه مسلحانه قدیمی نیست) استفاده می‌کنند. اوضاع همیشه این‌گونه نبود... بدین ترتیب، مجله «ژاکوبن» به بولیوی یا ایران می‌آید تا با افراد خاصی گفتگو کند؛ افرادی که همان چیزی را به او می‌گویند که او دوست دارد بشنود، زیرا این بخشی از هویت سیاسی آن‌هاست. در نهایت، «ژاکوبن» در لاپاز و تهران پا به زمین می‌گذارد و با «خوزه» و «علی‌اکبر» صحبت می‌کند و آن‌ها به او اطمینان می‌دهند که آنچه این مجله می‌نویسد درست است.

۲۰۲۶-۰۸-۰۳ ادامه

اوکویان: «حزب عدالت و توسعه» کشور ما را به یک ائتلاف ضد-یمن و طرفدار آمریکا کشانده است

کمال اوکویان، دبیرکل حزب کمونیست ترکیه ، با انتقاد از سیاست خارجی دولت اظهار داشت که ترکیه به طور آشکار به مناطق درگیری مانند اوکراین، ایران و یمن کشانده شده و شعار «میانجی‌گری» فروپاشیده است. «و در مورد ده‌ها روزنامه‌نگار و مفسر طرفدار دولت که سال‌هاست این افسانه را می‌گویند که "حزب عدالت و توسعه، ترکیه را به بازیگری تبدیل کرده است که برنامه‌های منطقه‌ای امپریالیست‌های غربی را مختل می‌کند، و تعادل آبرومندانه‌ای بین ایالات متحده و روسیه-چین ایجاد می‌کند" چه می‌توان گفت؟آن‌ها اکنون ساز دیگری می‌زنند.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۲ ادامه

ائتلاف جدید در سایه آمریکا و با حمایت مالی سرمایه سعودی، تشکیل ناتو اسلامی علیه ایران و یمن

مشخص بود که پس از سوراخ شدن «چتر امنیتی» ارائه‌شده از سوی آمریکا به کشورهای حاشیه خلیج فارس، توسط موشک‌های ایرانی، جستجوی جدیدی در منطقه آغاز شده است. این ائتلاف که در فضایی آکنده از بحث و گفتگو پیرامون ائتلاف‌های منطقه‌ای، سیاست‌های موازنه و تسلیم شدن‌های تمام‌عیار پایه‌گذاری شد، اگرچه در ظاهر با بسته‌بندی «خودکفایی کشورهای مسلمان» عرضه شده است، اما در اصل یک پروژه «پیمانکاری» است؛ پروژه‌ای که بار نظامی آمریکا در منطقه را سبک‌تر کرده و از منافع واشنگتن با خون ارتش‌های محلی محافظت خواهد کرد.

۲۰۲۶-۰۸-۰۲ ادامه

انتقال از دفاع به حمله | ایران به آمریکا: قواعد بازی را ما تعیین می‌کنیم

آرامش تنش‌ها بین ایران و ایالات متحده کم‌تر از یک هفته دوام آورد. با این حال، برخلاف دورهای قبلی، تفاوت این بار این بود که تهران با حمله خود در اوایل صبح چهارشنبه به پایگاه آمریکایی در اردن، آغازگر رویارویی بود و این نشان‌دهنده تغییر قابل‌توجه در رویکرد ایران نسبت به واشنگتن است. این حمله نشان می‌دهد که ایران محاسبات قبلی خود را که مبتنی بر رویکرد تلافی‌جویانه و کاهش تنش متقابل بود، کنار گذاشته و اکنون به دنبال ایجاد معادله جدیدی است: اینکه ابتکار عمل اکنون در دست اوست و آنطور که ایالات متحده دیکته می‌کند، وارد بازی «جنگ و مذاکره» نخواهد شد.

۲۰۲۶-۰۷-۳۱ ادامه