آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

کمونیستی-کارگری

بنادر، از آنِ صلح و خلق‌ها هستند، نه پایگاه‌های جنگ و امپریالیست‌ها!

بیانیه مشترک اتحادیه‌های کارگری یونان و کشورهای دیگر در آستانه روز جهانی اقدام. «ما کارگران بندر برای جنگ کار نمی‌کنیم؛ بنادر اط آنِ صلح و خلق‌ها هستند، نه پایگاه‌های امپریالیست‌ها!» این پیام روز جمعه، ۳۰ اکتبر، در ۱۱۳ بندر در سراسر جهان طنین‌انداز خواهد شد. روز جهانی اقدام، این بار ۱۱۳ بندر در ۲۱ کشور و پنج قاره را دربرمی‌گیرد؛ زیرا فراخوان اعتصاب اکنون استرالیا را نیز شامل می‌شود. اتحادیه‌های کارگری در بیانیه مشترک خود تأکید می‌کنند که ۳۰ اکتبر، روزی تاریخی و رویدادی کم‌سابقه در مبارزهٔ طبقاتی خواهد بود.

۲۰۲۶-۱۰-۲۹ ادامه

پرچم‌های مصلحتی و ستم

«پرچم‌ مصلحتی» (FOC) به پرچم ملی کشوری گفته می‌شود که یک کشتی تجاری یا نفت‌کش بسیار بزرگ حامل نفت خام (VLCC) تحت آن به ثبت می‌رسد. کشور محل ثبت کشتی، هیچ ارتباط معناداری با فعالیت‌های عملیاتی و تجاری مالکان آن ندارد. کشورهای اصلی که کشتی‌ها تحت پرچم آن‌ها به ثبت می‌رسند، عبارتند از پاناما، لیبریا و جزایر مارشال. هیچ‌یک از این کشورها صنعت کشتیرانی ملیِ قابل‌توجهی ندارند. نظام پرچم‌های مصلحتی نشان می‌دهد که سرمایه چگونه تولید را در سطح بین‌المللی بازسازمان‌دهی می‌کند تا هزینه‌ها را کاهش دهد و کنترل خود بر نیروی کار را تقویت کند.

۲۰۲۶-۱۰-۲۹ ادامه

۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ ـ دومین روز جهانی اقدام کارگران بندر

فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری، یک فراخوان مبارزه‌جویانه، طبقاتی و انترناسیونالیستی خطاب به سازمان‌های عضو و اتحادیه‌های کارگری در سراسر جهان صادر می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که دومین روز جهانی اقدام کارگران بندر را که در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶ برگزار می‌شود، به آرمان و مبارزهٔ خود تبدیل نمایند و از آن حمایت کنند. در ۳۰ اکتبر، اتحادیه‌های کارگری اقدامات مبارزاتی و اعتصاب‌های جدیدی برگزار خواهند کرد. ۳۰ اکتبر می‌تواند گامی بزرگ و تازه در جهت هماهنگی مبارزاتی و انترناسیونالیستی طبقه کارگر در سطح جهان باشد.

۲۰۲۶-۱۰-۲۹ ادامه

تظاهرات حزب کمونیست ترکیه در آنکارا علیه پیمان مکه: «شما نمی‌توانید جوانان این کشور را برای نفت عربستان سعودی به کشتن بدهید»

حزب کمونیست ترکیه در اعتراض به پیمان مکه، در آنکارا تظاهراتی برگزار نمود، و اعلام کرد پیوستن ترکیه به این پیمان، کشور را به ورطه جنگ خواهد کشاند. علی اوفوک آریکان، عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ترکیه، در سخنرانی خود در این گردهمایی، به نامه‌ای اشاره کرد که حزب به نمایندگان مجلس فرستاده است. او گفت: «به مجلس بروید و بگویید: "در این کشور حتی یک جوان هم نیست که بخواهیم او را قربانی متجاوزان و جنایتکاران کنیم!" این آزمونی برای شرافت است. شاید شما از این آزمون سربلند بیرون نیایید، اما خواهید دید که مردم این کشور با سربلندی تمام از این آزمون شرافت عبور خواهند کرد!»

۲۰۲۶-۱۰-۲۷ ادامه

آگاهی طبقاتی در اروپا بیدار می‌شود

ما می‌بینیم که جنبش‌های مقاومت و تظاهرات، که در کشورهای مختلف و به دلایل بسیار متفاوت آغاز می‌شوند، سرانجام به شعارها و مطالبات مشترک می‌رسند. این نه تصادفی است و نه نتیجه یک نقشه شیطانی که مردانی نقاب‌دار در پشت صحنه طراحی و اجرا کرده باشند. سعی هفتادساله نظام‌های سرمایه‌داری برای زدودن سوسیالیسم و کمونیسم از حافظه جمعی مردم، پیشرفته‌ترین فناوری‌ها برای جعل دروغ و فریب افکار عمومی، و نقش چپ اروپایی که با گرفتار شدن در سیاست هویت‌محور و محیط‌زیست‌گراییِ عاری از ایدئولوژی، از طبقه کارگر جدا شده است، همگی در یک لحظه بی‌اثر و بی‌ارزش می‌شوند.

۲۰۲۶-۱۰-۲۶ ادامه

موتسارت، آبجو، فاشیسم…

«وادار کردن مردم به گوش دادن به موتسارت، فاشیسم است... تحت فشار گذاشتن مردم برای نوشیدن آبجو، فاشیسم است... آنچه با زنان محجبه ما انجام می‌شود، فاشیسم است...» اردوغان این هفته به این شیوه، تعریفی از فاشیسم ارائه کرد... کسانی که واقعاً از فاشیسم بیم دارند و قصد مبارزه با آن را دارند، بهتر است بُعد طبقاتی موضوع را بخوب درک کنند. یک رژیم فاشیستی که آبجو و موسیقی موتسارت را ممنوع کند، امکان‌پذیر است؛ اما یک رژیم فاشیستی که کشور را غرق در آبجو و حتی موسیقی کلاسیک کند (حتی اگر از طریق استثمار) نیز امکان‌پذیر است. اما وجود یک رژیم فاشیستی که اجازهٔ اعتصاب بدهد، غیرممکن است.

۲۰۲۶-۱۰-۲۵ ادامه

جمهوری سوسیالیستی در ایالات متحده آمریکا؟

جلد شمارهٔ این هفته نیوزویک، جمهوری سوسیالیستی آمریکا را به تصویر می‌کشد. این طرح یادآور انقلاب چین در سال ۱۹۴۹ است و سوسیال‌دموکرات‌های آمریکایی، برنی سندرز، الکساندریا اوکاسیو-کورتز، زهران ممدانی، عبدالالسید و حسن پایکر را در این فضا و با این نوع پوشش به نمایش می‌گذارد. این واقعیت که تصویر روی جلد، به‌جای اتحاد شوروی، ارتباطی با چین برقرار می‌کند - کشوری که یکی از عوامل اصلی بحران کنونی هژمونی امپریالیستی به شمار می‌رود - و نیز بر افرادی تأکید می‌کند که به‌تازگی مهاجرت کرده‌اند، از نظر حسن‌نیت و صداقت، به‌شدت پرسش‌برانگیز است.

۲۰۲۶-۱۰-۲۴ ادامه

حزب کمونیست انقلابی فرانسه دلایل اصلی اقدامات اعتراضی را تشریح کرد: فراخوان «برای گسترش مبارزهٔ مردمی»

مردم زحمتکش فرانسه تابستان مرگباری را پشت سر گذاشتند. آتش‌سوزی‌ها جنگل‌ها و خانه‌ها را در کام خود فرو بردند و موج گرما، بنا بر برآوردهای رسمی، جان ۷۳۰۰ نفر را گرفت. رنج‌های ناشی از گرانی نیز به این مشکلات افزوده شده است؛ با اوج‌گیری تورم در قیمت مواد غذایی، سوخت، انرژی و مسکن. جوانان دانش‌آموز و دانشجو نیز با دشواری‌های خاص خود روبه‌رو هستند. دولت بورژوایی که در خدمت انحصارات سرمایه‌داری قرار دارد، از کاهش ۵۴ میلیارد یورویی هزینه‌های خدمات عمومی و کمک‌های اجتماعی خبر می‌دهد...

۲۰۲۶-۱۰-۲۳ ادامه

اعتصاب‌های ماه نوامبر در اروپا!

اعتصاب‌های عمومی و اعتراض‌هایی که قرار است در نوامبر ۲۰۲۶ در کشورهای مختلف اروپایی برگزار شوند، بیانگر واکنشی هماهنگ از سوی اتحادیه‌های کارگری و مردم هستند؛ واکنشی که به‌ویژه در اعتراض به افزایش هزینه‌های زندگی، کاهش بودجه‌های اجتماعی و بحران مسکن شکل گرفته است. اعتصاب‌های عمومی برای پنجم نوامبر ۲۰۲۶ در فرانسه، یازدهم نوامبر در اسپانیا و بیستم نوامبر در ایتالیا برنامه‌ریزی شده‌اند. در پرتغال نیز برگزاری اعتصاب عمومی در یازدهم نوامبر، هم‌زمان با اعتصاب اسپانیا، در دست بررسی است.

۲۰۲۶-۱۰-۲۳ ادامه

کمال اوکویان: سرمایه‌‌داری در بن ‌بست است، خشم فقرا در جهت شکل‌دادن به سیاست جهانی پیش می‌رود

چرا جنبشی با یک برنامه‌ انقلابی و روشن شکل نگرفته است؟ چون چپ اروپا شاید ۳۰ تا ۴۰ سال را صرف سیاست هویتی کرده است. آن دوره به پایان رسیده است. چپی که از زیر سؤال بردن نظام حاکم فاصله گرفته بود، در همه‌جا غلبه پیدا کرد. این جریان‌ها یکی پس از دیگری فروپاشیدند؛ از جمله پودموس در اسپانیا و سیریزا در یونان... آن‌ها یک دوره‌ بسیار ارزشمند را به هدر دادند. واقعیت را نمی‌شد در آن چارچوب محصور کرد.

۲۰۲۶-۱۰-۲۱ ادامه