آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

تحریریه

محاسبات لابی نفتی آمریکا درباره ایران و ونزوئلا: هیجان «تغییر رژیم» و ناسازگاری در «دستور کار سیاسی»

باب مک‌نالی، مشاور «گروه انرژی راپیدان» و مقام سابق انرژی دولت بوش، در سخنرانی خود روی صحنه گفت: «شما نمی‌توانید به ونزوئلا بروید، شیر را باز کنید و انتظار داشته باشید که ۳ میلیون بشکه نفت در روز جریان یابد. این سال‌ها، حتی دهه‌ها طول می‌کشد.» با این حال، مک‌نالی اشتیاق آشکاری در مورد ایران نشان داد. او گفت سناریویی که در آن ایالات متحده سفارت خود را در تهران باز کند، و ایران به یک دولت «طرفدار آمریکا» تغییر یابد، نسبت به ونزوئلا، فرصت بسیار بیش‌تری برای صنعت نفت خواهد بود.

۲۰۲۶-۰۲-۲۱ ادامه

توافق‌‌نامه تجاری هند-آمریکا: یک معاهده نابرابر یادآور دوران استعمار

تفسیرهای انتقادی پیرامون توافق‌نامه تجاری هند-آمریکا معمولاً تمایل دارند تقصیر آن را منحصراً به گردن دولت مودی بیندازند؛ اما این سطحی است. دولت‌ها، از جمله دولت‌های فاشیستی، در راستای منافع طبقات مشخص عمل می‌کنند. پویش بورژوازی بزرگ هند برای جهانی‌شدن، با در دسترس بودن بازار آمریکا، هرچند با تعرفه‌های ۱۸ درصدی، تحریک می‌شود. فروپاشی اتحاد طبقاتی ضداستعماری، با بورژوازی بزرگ و بخش بالایی حقوق‌بگیران و متخصصانی که مایل به فدا کردن منافع زحمتکشان برای پیشبرد منافع خود هستند، زیربنای این تسلیم در برابر امپریالیسم است.

۲۰۲۶-۰۲-۲۰ ادامه

نقش «قابلمه خالی» در فروپاشی سوریه

مصطفی کمال اردمول، کارشناس سیاست خارجی، می‌گوید از نظر عوامل داخلی، تأکید بشار اسد بر سیاست‌های نئولیبرالی، برخلاف پدرش حافظ اسد، نقش مهمی در فروپاشی سوریه داشت. اردمول با اشاره به اینکه خدمات بهداشتی و آموزش در زمان پدر اسد رایگان بود، می‌گوید که سطح زندگی مردم خوب بود زیرا قیمت اقلام غذایی اساسی در آن دوره پایین نگه داشته می‌شد. از سوی دیگر، بشار اسد تحت عنوان اصلاحات نئولیبرالی، شرکت‌های دولتی را خصوصی کرد، به سرمایه‌گذاران خارجی اجازه داد تا بانک‌های خصوصی در کشور تأسیس کنند، و اراضی کشاورزی و مراقبت‌های بهداشتی را مشمول خصوصی‌سازی کرد.

۲۰۲۶-۰۲-۲۰ ادامه

تحلیل‌گر متوهم ایرانی: «تجاوز آمریکا علیه ایران حمله‌ به کشورهای عضو بریکس و جهان چندقطبی است»

برزیل د فاتو: پس چرا ایالات متحده پس از تقریباً ۵۰ سال، با وجود این‌که تاکنون شکست خورده است، اصرار دارد که برای سرنگونی حکومت انقلابی اسلامی تلاش کند؟ محمد مرندی: «پس از انقلاب، ایران از هر دو بلوک غرب و شرق مستقل شد و این استقلال چیزی بود که نه بلوک به رهبری آمریکا و نه اتحاد شوروی و بلوک آن دوست نداشتند. بنابراین، آن‌ها علیه این کشور با هم همکاری کردند. پس از سقوط اتحاد شوروی، ایالات متحده به دشمنی با ایران ادامه داد... بله، شکی نیست که حمله به ایران حمله به بریکس است. این حمله به یک جهان چندقطبی است.»

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه

«امتیازات تاکتیکی و اهداف استراتژیک: از برست-لیتوفسک تا ونزوئلای بولیواری»: آپورتونیسم «پلتفرم جهانی ضد-امپریالیستی» به سیم آخر زده است

«تاریخ به ما می‌آموزد که روندهای دگرگون‌کننده به سبب هوش استراتژیک زنده می‌مانند. برست-لیتوفسک انقلاب را نجات داد. پیمان ۱۹۳۹ شکست نازیسم را ممکن ساخت. تصمیمات کنونی در ونزوئلا در پی حفظ روند بولیواری است. گاهی اوقات برای پیروزی در جنگ، یک نبرد واگذار می‌شود. گاهی اوقات برای حفظ پروژه، زمین واگذار می‌شود. گاهی اوقات برای ادامه حرکت به جلو مذاکراتی انجام می‌شود. سیاست انقلابی با ظرفیت آن برای حفظ، محافظت و توسعه یک پروژه تاریخی در شرایط واقعی سنجیده می‌شود.»

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه

ونزوئلا: فلج یا خیانت؟ چرا حتی یک موشک یا یک گلوله در دفاع از میهن و انقلاب شلیک نشد؟

حتی اگر ادعای آمریکا مبنی بر این‌که کل عملیات ۳۰ دقیقه طول کشید را بپذیریم، جای تعجب است که چرا آن‌ها رهبر کشور را که در یک پایگاه هوایی خوابیده بود، بیدار نکردند. البته فقط ۳۰ دقیقه طول نمی‌کشد که ۱۵۰ هواپیما بلند شوند، به ساحل یا قلمرو کشور نزدیک شوند، بمباران کنند و مأموریت را به پایان برسانند. علاوه بر این، خود آمریکایی‌ها گفتند که این عملیات حتی زمانی که مادورو با کاردار چین صحبت می‌کرد، آغاز شده بود. پدافند هوایی ونزوئلا به یک «گنبد» ظاهراً نفوذناپذیر از سامانه‌ها و هواپیماهای ساخت روسیه متکی بود... تسلیحات‌ به تنهایی کشورها را نجات نمی‌دهند

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه

دیپلوماسی کشتی توپدار در تنگه هرمز

سه خواستی که هسته دوازده شرط ترامپ-پومپئو را تشکیل می‌دهند عبارتند از : از فن‌آوری اتمی دست بردار؛ از توانایی موشکی دست بردار؛ حمایت از کشورها یا گروهای خارج از مرزهای خود را متوقف کن. این از ایران می‌خواهدخلع‌سلاح شود؛ هیچ فن‌آوری پیشرفته ای نداشته باشد- زیرا هم فن‌آوری اتمی و هم فن‌آوری موشکی دارای کاربرد دوگانه هستند؛ و از حق خود برای پیش برد یک سیاست خارجی مستقل دست بردارد. بسخن دیگر، این خواست‌ها ناقوس مرگ ایران را بمثابه یک ملت مستقل بصدا در می‌آورند.

۲۰۲۶-۰۲-۱۸ ادامه

ویرانی: جهان در آینه کنفرانس امنیتی مونیخ

یکی از رویدادهای شاخص این کنفرانس، تجمعی بود که به رهبری «شاه» رضا پهلوی برگزار شد و در آن از امپریالیسم خواسته شد تا در ایران دخالت کند. در این تجمع که با حضور تعداد زیادی از مردم برگزار شد، پرچم رژیم شاه مخلوع به اهتزاز درآمد و لیندسی گراهام، یکی از دلقک‌ترین چهره‌های امپریالیسم امروز، نیز روی صحنه رفت و خواستار حمله به ایران شد. در همان روز، شیبانی، وزیر امور خارجه سوریه و مظلوم عبدی، فرمانده کل نیروهای دموکراتیک سوریه، به عنوان «هیئت سوری»، در جلسه دیگری با گراهام عکس گرفتند و این را یک موفقیت معرفی کردند.

۲۰۲۶-۰۲-۱۸ ادامه

حذف موشک‌های بالستیک هدف اسرائیل است؛ ایران به زرادخانه خود، نه به تجربیات عراق و لیبی، می‌چسبد

در مورد لیبی، تنها چند سال پس از برچیدن «داوطلبانه» برنامه هسته‌ای، رژیم معمر قذافی در سال ۲۰۱۱ و پس از مداخله نظامی مستقیم غرب سقوط کرد. در مورد عراق، علی‌رغم تعهد بغداد به برچیدن برنامه موشکی خود تحت فشار و نظارت بین‌المللی، تحریم‌ها ادامه یافت و تحریم‌ها قبل از حمله ایالات متحده و متحدانش به عراق، سرنگونی دولت آن و اشغال کشور تشدید شد. بنابراین، به نظر می‌رسد برای رهبری ایران تکرار هر یک از این تجربیات دشوار است...

۲۰۲۶-۰۲-۱۸ ادامه

آنچه در هفتاد و ششمین برلیناله گذشت

جشنواره بین‌المللی فیلم برلین (برلیناله) در سال ۱۹۵۱ در برلین غربی تحت اشغال ایالات متحده، نه چندان از یک دغدغه هنری، بلکه به عنوان بخشی از دیوار ضد-کمونیستی که غرب علیه اردوگاه سوسیالیستی برپا کرده بود، متولد شد. این جشنواره به عنوان ملموس‌ترین شاهد تاریخی از استراتژی محاصره ایدئولوژیک مرکز امپریالیستی، که سینما را به عنوان سلاحی «قدرت نرم» معرفی می‌کرد، عمل می‌کند. اراده پشت تأسیس آن بر اساس همکاری تاریک بین اسکار مارتا، افسر آمریکایی، و آلفرد باوئر، مورخ هنری سابق نازی که برای شرکت‌های فیلمسازی گوبلز کار می‌کرد، بنا شده بود.

۲۰۲۶-۰۲-۱۷ ادامه