Edalat

گام جدید در مسیر «عادی‌ سازی روابط»: عملیات مشترک ونزوئلا و ایالات متحده آمریکا

در پی ربوده شدن مادورو، دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا، اقداماتی را در جهت «عادی‌سازی روابط» با ایالات متحده آغاز کرد. قانون عفو عمومی که از سوی اپوزیسیون تحت حمایت آمریکا مطالبه شده بود به تصویب رسید، قوانین نفت کشور برای باز شدن راه انحصارات آمریکا اصلاح شد، و به نیروهای نظامی آمریکا اجازه داده شد در خاک ونزوئلا رزمایش‌های نظامی برگزار کنند... اکنون ونزوئلا و ایالات متحده عملیات مشترکی را در ایالت بولیوار انجام داده‌اند.

۲۰۲۶-۰۶-۱۴ ادامه

ترور آیت‌الله خامنه‌‌ای و سکوت بریکس: آیا رویای «جنوب جهانی» به آخر رسیده است؟

نخستین آزمون جدی بریکس این واقعیت را آشکار می‌سازد؛ هدف قرار گرفتن نظام‌های ایران و ونزوئلا - که هر دو بخشی از جبهه تلاش برای درهم‌شکستن سلطه تحریم‌های غرب به شمار می‌روند ــ با یک ظرفیت جمعی برای فراهم کردن یک «چتر حمایتی» واقعی مواجه نشد، بلکه صرفاً با بیانیه‌های محکومیت و هشدار همراه بود، بدون آنکه این مواضع به اقدامات ملموس اقتصادی یا امنیتی ترجمان یابند. شکاف اصلی دقیقاً در همین‌ جا نهفته است؛ میان لفاظی‌هایی که وعده ایجاد یک وزنه تعادل در برابر غرب را می‌دهند، و توانایی واقعی برای پرداختت هزینه این موازنه،..

۲۰۲۶-۰۶-۰۲ ادامه

ونزوئلا پس از سوم ژانویه: نه یک گذار، بلکه قیمومت مالی

پس از سرنگونی مادورو در یک عملیات ایالات متحده، دلسی رودریگز که به قدرت رسید، روند عادی‌سازی سریع روابط با واشنگتن را آغاز کرد. روابط دیپلماتیک دوباره برقرار شد و معاملات در زمینه‌های نفت، معدن، بدهی‌ها و امور بانک مرکزی مشروط به دریافت مجوزهای خزانه‌داری آمریکا گردید. دلسی رودریگز یک چهره‌ گذار میان ادبیات ضدامپریالیستی گذشته چاوزیسم و سیاست‌های اقتصادی جدید تحت حمایت ایالات متحده نیست؛ بلکه او تلاش می‌کند با به‌کارگیری هم‌زمان هر دو رویکرد، قدرت خود را حفظ کند. او در داخل، پیام «تداوم چاوزیسم» را منتقل می‌کند، در حالی که در خارج، «سازگاری با واشنگتن» را ترویج می‌دهد. با این حال، این بازی دوگانه شکاف عمیقی را نیز در درون جریان چاوزیسم ایجاد کرده است.

۲۰۲۶-۰۵-۲۰ ادامه

چپ نو: ستون پنجم

آزادی، اصول حقوقی جهانی، کثرت‌گرایی، دموکراسی... این مفاهیمِ جهانی پس از شکستِ سوسیالیسم معنای خود را از دست دادند و در زبان انگلیسی به «بولشیت» (مهملات/مزخرفات) تبدیل شدند. چپِ نو مدام در حال «بولشیت‌گویی» و بافتنِ مطالبِ بی‌معنی است. این‌که بگوییم «اگر در ایران دموکراسی وجود داشت، نیازی به این کارها نبود»، نشان‌دهنده عشق یا علاقه جهانی به دموکراسی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده همکاری با امپریالیسم است. «چپ نو» هنوز حتی از این موضوع آگاه هم نیست. لازم بود کسی بگوید که «چپ نو» دیگر «چپ» نیست؛ و این حرف مدت‌هاست که زده شده است. اما واکنش‌های «چپ نو» به حمله علیه ایران نشان داد که این موضوع نه تنها یک ضرورت آکادمیک و فکری، بلکه یک فوریتِ سیاسی است.

۲۰۲۶-۰۴-۰۲ ادامه

توهم چندقطبی: دو ماه، دو حرکت زلزله‌آسا در ونزوئلا و ایران؛ و جهان نظاره‌‌گر، قدرت هنوز یک نشانی دارد

دو دهه است که به ما گفته می‌شود این سبک از قدرت‌نمایی دیگر به پایان رسیده است. عبارت «ظهور دیگران» از فرید زکریا به یک شعار تبدیل شد: چین در حال اوج‌گیری بود، روسیه بازگشته بود، «بریکس» آینده بود، و دلارزدایی در همین نزدیکی‌ها بود. مدام می‌شنیدیم که «دوران تک‌قطبی» دیگر به تاریخ پیوسته است. سیاره زمین چندقطبی شده بود. گفتمان‌های دانشگاهی، اندیشکده‌های سیاست‌گذاری، و لفاظی‌های دیپلماتیک همگی حول این فرض به تفاهم رسیدند و «چندقطبی‌» را نه به عنوان یک احتمال دور، بلکه به عنوان واقعیتی که در حال وقوع است، معرفی کردند.

۲۰۲۶-۰۴-۰۲ ادامه

ترامپ در مخمصه‌ای گرفتار شده که رهایی از آن دشوار است

مشکل ترامپ (مانند مشکل جان اف کندی در خلیج خوک‌ها در سال ۱۹۶۱) این بود که او شیفته‌ توانایی سازمان «سیا» و نیروهای ویژه‌اش در انجام معجزات بود. کندی فکر می‌کرد که نظام نوپای کوبا را سرنگون خواهد کرد. ترامپ از پیروزی خود در ونزوئلا سرمست بود: او رئیس‌جمهور ونزوئلا را از محل اقامتش ربود، و سپس کل نظام تحت کنترل او بود. مادورو از حمایت مردمی گسترده‌ چاوز برخوردار نبود. رژیم‌های خلیج فارس نمی‌توانند جنگ را به طور نامحدود تحمل کنند. آن‌ها به صادرات نفت و اقتصاد مبتنی بر خدمات متکی هستند.

۲۰۲۶-۰۳-۱۰ ادامه

دولت ونزوئلا در بیانیه خود حملات تلافی‌ جویانه ایران را محکوم کرد، اما به آمریکا یا اسرائیل اشاره‌ای نکرد

««جمهوری بولیواری ونزوئلا ترجیح گزینه نظامی از طریق حملات علیه جمهوری اسلامی ایران در فضایی که تلاش‌ها و مذاکرات دیپلماتیک در جریان است، و هم‌چنین تشدید خطرناک و غیرقابل پیش‌بینی وقایع، از جمله تلافی‌جویی‌های نظامی بی‌مورد و نکوهیده ایران علیه اهداف در کشورهای مختلف منطقه در ساعات اخیر را محکوم و عمیقاً از آن ابراز تاسف می‌کند....»

۲۰۲۶-۰۳-۰۱ ادامه

ایالات متحده بار دیگر تاریخ محاکمه مادورو را که به شیوه‌‌ای شرورانه ربوده بود، به تعویق انداخت

ایالات متحده که رئیس‌جمهور ونزوئلا، مادورو، و همسرش را در جریان حمله سوم ژانویه خود ربوده بود، بار دیگر تاریخ محاکمه‌ای را که قبلاً برای ۱۷ مارس تعیین کرده بود، به تعویق انداخت. جلسه دادرسی که قرار بود در نیویورک برگزار شود، پیش از این به ۱۷ مارس موکول شده بود. طبق اسناد دادگاه که روز سه‌شنبه منتشر شد، جلسه دادرسی بار دیگر، این بار به ۲۶ مارس، به تعویق افتاده است. مادورو و همسرش که توسط حمله نظامی آمریکا از ونزوئلا ربوده شده بودند، برای نخستین‌بار در ۵ ژانویه در دادگاه حاضر شدند.

۲۰۲۶-۰۲-۲۰ ادامه

تحلیل‌گر متوهم ایرانی: «تجاوز آمریکا علیه ایران حمله‌ به کشورهای عضو بریکس و جهان چندقطبی است»

برزیل د فاتو: پس چرا ایالات متحده پس از تقریباً ۵۰ سال، با وجود این‌که تاکنون شکست خورده است، اصرار دارد که برای سرنگونی حکومت انقلابی اسلامی تلاش کند؟ محمد مرندی: «پس از انقلاب، ایران از هر دو بلوک غرب و شرق مستقل شد و این استقلال چیزی بود که نه بلوک به رهبری آمریکا و نه اتحاد شوروی و بلوک آن دوست نداشتند. بنابراین، آن‌ها علیه این کشور با هم همکاری کردند. پس از سقوط اتحاد شوروی، ایالات متحده به دشمنی با ایران ادامه داد... بله، شکی نیست که حمله به ایران حمله به بریکس است. این حمله به یک جهان چندقطبی است.»

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه

ونزوئلا: فلج یا خیانت؟ چرا حتی یک موشک یا یک گلوله در دفاع از میهن و انقلاب شلیک نشد؟

حتی اگر ادعای آمریکا مبنی بر این‌که کل عملیات ۳۰ دقیقه طول کشید را بپذیریم، جای تعجب است که چرا آن‌ها رهبر کشور را که در یک پایگاه هوایی خوابیده بود، بیدار نکردند. البته فقط ۳۰ دقیقه طول نمی‌کشد که ۱۵۰ هواپیما بلند شوند، به ساحل یا قلمرو کشور نزدیک شوند، بمباران کنند و مأموریت را به پایان برسانند. علاوه بر این، خود آمریکایی‌ها گفتند که این عملیات حتی زمانی که مادورو با کاردار چین صحبت می‌کرد، آغاز شده بود. پدافند هوایی ونزوئلا به یک «گنبد» ظاهراً نفوذناپذیر از سامانه‌ها و هواپیماهای ساخت روسیه متکی بود... تسلیحات‌ به تنهایی کشورها را نجات نمی‌دهند

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه