آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

«پیروزی تاریخی» در برلین: آیا داستان گذشته دوباره تکرار خواهد شد؟

«پیروزی تاریخی» در برلین: آیا داستان گذشته دوباره تکرار خواهد شد؟

برجسته‌ترین نتیجه انتخابات، عملکرد حزب «چپ» (Die Linke) بود. این حزب با کسب ۲۵.۷ درصد آرا به قدرتمندترین حزب برلین تبدیل شد و میزان آرای خود را نسبت به نتیجه ۱۲.۲ درصدی سال ۲۰۲۳، بیش از دو برابر افزایش داد. این نتیجه، بالاترین میزان رأی این حزب در برلین تا به امروز محسوب می‌شود؛ رکورد قبلی در سال ۱۹۹۹ به دست آمده بود، زمانی که این حزب هنوز نام «حزب سوسیالیسم دموکراتیک» را بر خود داشت و ۱۷.۷ درصد آرا را کسب کرده بود. پرسش اصلی برای دوره پیشِ رو این نیست که آیا حزب «چپ» به دولت خواهد پیوست یا نه، بلکه این است که در صورت پیوستن، آیا واقعاً محدودیت‌های نظم سیاسی سرمایه‌داری را به چالش خواهد کشید یا نه.

۲۰۲۶-۰۹-۲۹ ادامه

انحطاط و بلندگوهای آن

در پی پیروزی حزب «آلترناتیو برای آلمان» در انتخابات ایالت زاکسن-آنهالت آلمان و شِکوه و زاری حزب سوسیال دموکرات آلمان نسبت به «صعود راست افراطی»، شایسته است به یاد آوریم که سارا واگن‌کنشت کیست و «ائتلاف» هم‌نام او چیست؛ ائتلافی که برای تشکیل یک دولت، کرسی‌های خود را به حزب «آلترناتیو برای آلمان» پیشنهاد می‌دهد. واگن‌کنشت از سال ۲۰۰۴ نمایندهٔ «حزب چپ» (Die Linke) در پارلمان بود. همسر او، اسکار لافونتن، وزیر دولت شرودر و از بنیان‌گذاران «حزب چپ» بود؛ حزبی که در آن مقطع، مورد توجه و احترام ویژهٔ «سیریزا» قرار داشت.

۲۰۲۶-۰۹-۱۸ ادامه

مانیفست مارکسیسم غربی

سازمان «سیا»، مسلماً یک «مارکسیسم سالنی» را که به راهروهای دانشگاه محدود شده، از طبقه‌ کارگر ناامید است، زبانی پیچیده دارد و اقدام و عمل در آن ناممکن است، به مارکسیسمی که به خیابان‌ها می‌آید، اتحادیه‌ها را تشکیل می‌دهد و هدفش دستیابی به قدرت است، ترجیح می‌دهد. هدف آن‌ها روشن بود: خلق یک روشنفکریِ چپ‌گرا که به جای تغییر دادن جهان، تا ابد تنها به «تفسیر» آن بسنده کند. به عبارت دیگر، همان نیهیلیسم روشنفکرانه‌ای که در ظاهر خود را به سازماندهی، جنبش‌های خیابانی و فعالیت‌های اتحادیه‌ای نزدیک نشان می‌دهد، اما در عمل از آن‌ها فرسنگ‌ها فاصله دارد؛ جریانی که احزاب لنینیست را با برچسب «دگماتیک/توتالیتر» طرد می‌کند.

۲۰۲۶-۰۵-۰۵ ادامه

«مارکسیسم غربی»: کسانی که از آزمون عملی اجتناب می‌کنند

به تازگی، وب‌سایت «ژاکوبن» مقاله‌ای از راسل جاکوبی در دفاع از «مارکسیسم غربی» منتشر کرده است. این متن در واقع نقدی است بر استدلال‌های گابریل راکهیل، استاد دانشگاه اهل آمریکا، که متفکران «مکتب فرانکفورت» را به خدمت در راه امپریالیسم آمریکا متهم کرده است. (برای کسانی که در جریان نیستند: کتاب راکهیل اساساً به دنبال اثبات این ادعاست که مارکسیسم غربی، با بودجه‌ «سیا»)، یک جریان «چپِ» ضد کمونیست اختراع کرده است.) راسل جاکوبی مقاله خود را با این جملات به پایان رساند: «یک "چپ نو" یا "مارکسیسم غربی" سالخورده، نویدبخش‌تر و ترجیح‌دادنی‌تر از یک استالین نسخه ۲ است.» پس بگذارید ما نیز این‌گونه نتیجه‌گیری کنیم:

۲۰۲۶-۰۵-۰۴ ادامه

چپ نو: ستون پنجم

آزادی، اصول حقوقی جهانی، کثرت‌گرایی، دموکراسی... این مفاهیمِ جهانی پس از شکستِ سوسیالیسم معنای خود را از دست دادند و در زبان انگلیسی به «بولشیت» (مهملات/مزخرفات) تبدیل شدند. چپِ نو مدام در حال «بولشیت‌گویی» و بافتنِ مطالبِ بی‌معنی است. این‌که بگوییم «اگر در ایران دموکراسی وجود داشت، نیازی به این کارها نبود»، نشان‌دهنده عشق یا علاقه جهانی به دموکراسی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده همکاری با امپریالیسم است. «چپ نو» هنوز حتی از این موضوع آگاه هم نیست. لازم بود کسی بگوید که «چپ نو» دیگر «چپ» نیست؛ و این حرف مدت‌هاست که زده شده است. اما واکنش‌های «چپ نو» به حمله علیه ایران نشان داد که این موضوع نه تنها یک ضرورت آکادمیک و فکری، بلکه یک فوریتِ سیاسی است.

۲۰۲۶-۰۴-۰۲ ادامه

شعور طبقاتی خلف الحبتور‌، میلیاردر اماراتی سازنده برج العرب در مقایسه با رهبران «حزب چپ ایران»!

خلف احمد الحبتور، بنیانگذار «گروه الحبتور»، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های هلدینگ در امارات متحده عربی، به سخنان سناتور جمهوری‌خواه آمریکا، لیندسی گراهام، که از کشورهای خلیج فارس خواسته بود در جنگ با ایران شرکت کنند، پاسخ محکمی داد. الحبتور با اشاره به این‌که گراهام اظهار گفته بود ایران و ونزوئلا تقریباً ۳۱ درصد از ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارند و کنترل این منابع دستاوردهای اقتصادی قابل توجهی برای ایالات متحده به همراه خواهد داشت، گفت «آن زمان است که می‌فهمید چرا جنگ مطلوب است.

۲۰۲۶-۰۳-۱۳ ادامه

اعلامیه «چپ» وطن‌‌فروش پیرامون تصمیم ارگان اجرایی انحصارات اروپایی! بی‌شعور، حمایت اتحادیه اروپا از «هئیت تحریر شام» را نمی‌بینی؟

حزب چپ ایران: «در عرصه سیاست خارجی و منطقه‌ای نیز، سپاه پاسداران، به‌ویژه از طریق نیروی قدس، نقش تعیین‌ کننده دارد. سازماندهی و پشتیبانی از نیروهای شبه‌ نظامی در اغلب کشورهای منطقه و تأمین هزینه ‌های این مداخلات از منابع مردم ایران، نه‌ تنها رنج و ناامنی را در منطقه گسترش داده، بلکه ایران را بیش از پیش در انزوای بین ‌المللی و در معرض جنگ قرار داده است. این سیاست ‌ها در تعارض آشکار با صلح، ثبات و امنیت جمعی در منطقه قرار دارند.»

۲۰۲۶-۰۲-۰۱ ادامه

غرفه‌هایی با پلاتفرم «لوموند» در جشنواره «اومانتیه»

احزاب و جریان‌های چپ، فارغ از میزان نزدیکی یا دوری‌شان به خط‌مشی حزب کمونیست فرانسه، با برپایی چادرها و غرفه‌های خود در این جشن حاضر شدند و از طریق سازماندهی بحث و گفت‌وگو به معرفی برنامه‌ها و دیدگاه‌های خود پرداختند. حزب چپ ایران نیز همچون سال‌های گذشته در جشن اومانیته حضوری فعال داشت. علاوه بر حزب ما، از جریانات ایرانی حزب توده ایران، سازمان اقلیت و سازمان فدائیان (اکثریت) نیز در این جشن شرکت داشتند.

۲۰۲۵-۰۹-۱۷ ادامه

بُزدل روز: اینس شورتنر، رهبر حزب چپ آلمان

یک نسخه برای موفقیت حزب کارگر، و هم‌چنین حزب تازه تأسیس کوربین، نه تنها تمرکز بر مسائل اجتماعی، بلکه قرار دادن خود در صف مقدم همبستگی با فلسطین است. برعکس، کوربین به عنوان رهبر حزب کارگر زمانی شکست خورد که تسلیم کارزار رسانه‌ای راست‌گرایانی شد، که او را به یهودستیزی متهم می‌کردند. رهبر حزب چپ باید این درس‌ها را به خاطر بسپارد و گاهی اوقات کمی قاطعیت نشان دهد.

۲۰۲۵-۰۹-۱۷ ادامه

عشق پنهانِ حزب چپ و حزب چپ اروپایی

رسوایی سیاسی ناشی از افشاگری ویکی‌لیکس دربارۀ حزب «چپ» آلمان (Die Linke)، گُل‌سَر‌سبد به‌اصطلاح حزب چپ اروپایی(ELP)، یک‌بار دیگر مرزهای نیروهای سیاسی مشخصی را نشان می‌دهد که هم در چهارچوب نظام و هم در خدمت مدیریت آن عمل می‌کنند. به‌نظر می‌رسد که نیروهای آپورتونیست در حزب چپ اروپایی در خط سازش با نظام و سازمان‌های امپریالیستی اتحادیۀ اروپایی و ناتو «عشقی در سینه دارند که جرأت به‌زبان آوردن آنرا ندارند.»

۲۰۲۵-۰۸-۲۲ ادامه