از مبارزه با آمریکا تا سکوت دربرابر جنایت‌کاران/ چه بر سر منطق ۱۶آذر آمد؟

امروز جای منطق ۱۶آذر خالی‌تر از همیشه به‌نظر می‌رسد. رئیس‌ جمهور آمریکا با همکاری نتانیاهو بیش از هزار نفر از مردم ایران به در نبردی مستقیم به خاک و خون می‌کشد و چند ماه بعد هم تروریست‌های خود را روانه شهرهای کشور می‌کند و نیروهای انتظامی و مردمی را شهید می‌کند و ابای از پذیرش مسئولیت این جنایت‌ها هم ندارد اما صدایی از نهاد دانشگاه و دانشجویانی که یک زمان برعلیه همان نیروهای استکباری قیام می‌کردند، بلند نمی‌شوند.

بریکس در ارائه ضد-امپریالیسم شکست خواهد خورد: با نگاهی به عملکرد روسیه و چین در غزه و ونزوئلا

مدافعانی مانند «دوستان چین سوسیالیست» از رأی ممتنع چین و روسیه دفاع می‌کنند. آن‌ها به طرز عجیبی استدلال می‌کنند که: «برای چین با روسیه، استفاده از حق وتو، فقط موضع آن‌ها را در برابر کشورهای عربی و اسلامی تضعیف می‌کرد و نتیجتاً موضع ایالات متحده را بیش‌تر تقویت می‌کرد.» گویی رأی مخالف به قطع‌نامه شورای امنیت به قیمت دوستی آن‌ها با برخی از خائنین به آرمان فلسطین تمام می‌شد، و سرپیچی از طرح ایالات متحده به نوعی رابطه فرمانبری همین خائنین به سرنوشت غزه با ایالات متحده را تقویت می‌کرد.

گرامی باد خاطرۀ شهیدان ١۶ آذر

یادکرد از بزرگ نیا و شریعت رضوی و قندچی، سه دانشجوی مبارزی که در ١۶ آذر ۱٣٣۲ در دانشگاه تهران به ضرب گلوله نظامیان شهید شدند به سنت شایسته‌ای در جنبش ضدامپریالیستی و دمکراتیک مردم ایران به طور اعم و جنبش دانشجویان ایرانی به طور اخص تبدیل شده است. همه نیروهای ضدامپریالیستی و دمکراتیک ایران چه در داخل و چه در خارج از جنبش دانشجویی در واقع این روز را «روز دانشجو» می‌دانند و آن را مظهری از مبارزه دانشجویان ایرانی بر ضد امپریالیسم و ارتجاع تلقی می‌کنند.

«سه قطره خون» گرانبها، در تاریخ مبارزات ضد-امپریالیستی

خبر کشته‌شدن دانشجوها به سرعت در شهر پیچید. دولت، شبانه روزنامه‌هایی که این خبر را در صفحات‌شان منتشر کرده بودند، از چاپخانه بیرون کشید. روز ۱۷ آذر، فقط روزنامه «اطلاعات» منتشر شد که آن هم گزارش‌اش از حوادث دانشگاه این‌طور بود: «گروهی از دانشجویان وابسته به حزب توده قصد جنجال در دانشگاه را داشته‌اند و سربازان بنا به خواهش رئیس دانشگاه، به آنجا می‌روند و با حمله دانشجوها که می‌خواسته‌اند سلاح‌هایشان را بگیرند، مواجه می‌شوند.»

مورد دیگری از کمونیسم-ستیزی هواداران ایرانی به اصطلاح «پلاتفرم جهانی ضد-امپریالیستی»

«حزب کمونیست یونان حزبی بود که مقاومت ضدفاشیستی یونان را تا وقتی که امپریالیسم بریتانیایی آن‌را نابود کرد، رهبری می‌نمود. در دوران پساشوروی این حزب از نقش پویای خود که در گذشته ایفاء می‌کرد، به کلّی دور شد. شکست آموزش دقیق در صفوف حزب، چه از سوی حزب کمونیست یونان و چه سازمان‌های پیرو آن منجر به تسلط ایدئولوژیک «سوسیالیسمی» شد، که با با امپریالیسم سازگار بود.»

آپورتونیسم مزدک دانشور در دو پرده

● شهریور ۱۳۹۴: «تمرکز بر ناکامی‌ها و قصور جمهوری اسلامی (که می‌توان به فهرست نادر موارد بسیاری به خصوص در موضوع حقوق بشر نیز افزود) فقط به کسانی کمک می‌کند که می‌خواهند جنگ را به بهانه‌ی "آزادسازی" ایران و ارتقا سطح زندگی مردم ایران راه بیندازند.» ● مهر ۱۴۰۴: «از میانه دهه ۱۳۹۰ خورشیدی گرایشی در چپ ایران فرارویید که خود را بیش از آن‌که مشغول مسایل داخلی کند، در تضادهای ژئوپلتیک تعریف می‌کرد. تشت رسوایی‌های آن‌ها سال‌هاست که از بام افتاده و دیگر کسی آن‌ها را جدی نمی‌گیرد.»

بیانیه مشترک احزاب «اقدام کمونیستی اروپایی»: ۸۰ سال از پیروزی ضد فاشیستی خلق‌ها می‌گذرد. ۹ مه یک فراخوان برای مبارزه، مقاومت و پیروزی است

تضادهایی که باعث ظهور فاشیسم، سرمایه‌داری در بحران، سرکوب انقلاب و جنگ امپریالیستی شدند، امروز نیز پابرجا هستند. بنابراین، مبارزه علیه فاشیسم باید در مبارزه علیه نظامی که آن را پرورش می‌دهد، ریشه داشته باشد. ضد-فاشیسمی که سرمایه‌داری را به چالش نکشد، در نظام ادغام می‌شود. ضد-فاشیسم واقعی، طبقاتی، انترناسیونالیستی و مبارزه‌ای علیه سرمایه‌داری، برای قدرت طبقه کارگر، سوسیالیسم-کمونیسم است.

بیانیه فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری (WFTU) در ۹ مه ۲۰۲۵ – ۸۰ سال پس از پیروزی بر فاشیسم

در عین حال، این نیروها سعی خود را برای تحریف و پاک کردن تاریخ تشدید می‌کنند. آن‌ها می‌کوشند نقش تعیین‌کننده اتحاد شوروی، طبقه کارگر و جنبش‌های ضد-فاشیستی در شکست نازیسم را از بین ببرند. آن‌ها حتی ۹ مه را به عنوان «روز اروپا» نامگذاری می‌کنند تا معنای این تاریخ را از نو بنویسند و آن را از میراث انقلابی‌اش تهی کنند. جنبش بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری با جهت‌گیری طبقاتی فراموش نمی‌کند و نخواهد کرد.

«پوتین اسرائیل را به جشن‌های ۹ مه دعوت کرد. متعجب شدید؟»؛ قابل توجه ویژه نویسنده مقاله «روسیه و ایران، عمق استراتژیک یکدیگر»

پارادایم جدید در غرب: ما به تقویت مهارت‌های تفکر انتقادی خود نیاز داریم