ترامپ شاکی است، اما نقش «شرکای نامرئی» قابل توجه است: «پل اروپایی» ایالات متحده به ایران

اگرچه به نظر می‌رسد بسیاری از کشورهای اروپایی خود را از حملات آمریکا به ایران دور نگه می‌دارند، اما آنچه در پشت صحنه اتفاق می‌افتد کاملاً متفاوت است. اروپا نقش تسهیل‌کننده این حمله را بر عهده گرفته است: دو پایگاه هوایی انگلیسی «فیرفورد» و «دیگو گارسیا» در اقیانوس هند؛ پایگاه هوایی «رامشتاین»، و پایگاه هوایی «اشپانگدالم» و مرکز فرماندهی در اشتوتگارت در آلمان؛ پایگاه هوایی «آویانو» در ایتالیا؛ پایگاه هوایی « یستره-لو توبه» فرانسه؛ پایگاه هوایی «لاخس» پرتغال در جزیره «ترسیرا» در آزورس؛ پایگاه «سودا» در جزیره کرت یونان «پل اروپایی» حملات آمریکا به ایران را تشکیل می‌دهند.

دولت ترکیه حتی نیازی به پنهان کردن موضع طرفدار آمریکا خود نمی‌بیند: پذیرفته شده است که ناتو از قونیه ایران را زیر نظر دارد

گزارش‌هایی در رسانه‌های خارجی منتشر شده است مبنی بر اینکه هواپیماهای راداری در قونیه از نزدیک تهران را زیر نظر دارند، و دولت مقدمات حمله احتمالی آمریکا را آغاز کرده است. در حالی که هواپیماهای ناتو تمرکز خود را از روسیه به ایران تغییر می‌دهند، سیاست‌های آنکارا به رهبری آمریکا، ترکیه را به یک هدف آشکار تبدیل می‌کند. هدف آن‌ها یکی است: «مجبور کردن ایران به عقب‌نشینی»

حزب جمهوری‌خواه خلق با ارائه «گزارش ایران» به ناتو: «بیایید کشورهای عربی خلیج فارس را نیز در ناتو بگنجانیم!»

اوتکو چاکروزر، معاون حزب جمهوری‌خواه خلق، [و عضو کمیسیون امور خارجه مجلس ترکیه] یک گزارش ۲۸ صفحه‌ای درباره «خطر ایران» به مجمع پارلمانی ناتو ارائه نمود. این گزارش که از دیدگاه کاملاً جانبدار آمریکا نوشته شده است، در نتیجه‌گیری‌ها و توصیه‌های خود پینهاد کرد که ناتو گسترش یابد و کشورهای عربی خلیج فارس مانند عربستان سعودی، قطر و امارات متحده عربی را نیز در بر بگیرد.

روابط ترکیه و ایران بر محور نوعثمانی

جنگی که با حملات اسرائیل به ایران آغاز شد و با تلافی ایران تشدید گردید، یک نقطه‌عطف مهم در سیاست جهانی بود. در اواخر این درگیری، در ۲۱ ژوئن، فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت ایران، طی سخنانی از موضع روشن و مصمم چهار کشور روسیه، چین، پاکستان و ترکیه ابراز قدردانی کرد. اما، وضعیت به این سادگی نیست.

درس‌های جنگ ایران و اسرائیل – ۳: ما به که باید اتکا کنیم؟