تاریخ تجربه کردها در ایران

«از اواخر دهه ۱۹۵۰، واشنگتن به مسأله کرد نه به عنوان یک پروژه دولت‌سازی، بلکه به عنوان ابزاری انعطاف‌پذیر برای اعمال فشار نگاه کرده است». پس از انقلاب ۱۹۷۹، چشم‌انداز ژئوپلیتیک معکوس شد. با تبدیل شدن ایران از متحد به دشمن، استفاده از اقلیت‌ها از یک «تهدید برای ثبات» به یک «فرصت برای نفوذ» تغییر یافت. در سال‌های اولیه انقلاب، احزاب «کومله» و «دموکرات» در غرب کشور دست به اسلحه بردند. بعدها حزب «پژاک» از راه رسید که در دهه اول دهه ۲۰۰۰ ظهور کرد، و همان الگو را با خود به همراه آورد: تشدید مسلحانه و به دنبال آن عقب‌نشینی با تغییر چشم‌انداز سیاسی. همین الگو در اعتراضات اخیر به شدت دوباره ظاهر شد.

«امپریالیسم گانگستری»: هدف، تجزیه ایران است

جغرافیای اعتراضات اخیر در ایران با گذشته متفاوت است... حمایت اسرائیل و آمریکا از گروه‌های جدایی‌طلب کرد، بلوچ و اهوازی چیز جدیدی نیست؛ این حمایت دهه‌هاست که وجود دارد. سازمان‌های جدایی‌طلب کرد، به‌ویژه آن‌هایی که در شمال عراق مستقر هستند، مانند حزب دموکرات کردستان ایران، کومله و پژاک، از زمان حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ از چنین حمایتی برخوردار بوده‌اند و این حمایت از آن زمان، در بحبوحه تشدید تنش‌ها با تهران، به‌طور پیوسته افزایش یافته است.

چرا جنبش موسوم به «زن، زندگی، آزادی»، در داخل و خارج از کشور روی موضوع کرد کانونی شده است؟

گزارش ديگری از سفر رهبر کومله به واشنگتن!

گفت‌و‌گوی صریح رهبر کومله با آمريکائی‌ها