تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
جمعه، ۱۷ مهر ۱۴۰۵
منبع: «چپ» (soL)
دوشنبه، ۹ اکتبر ۲۰۲۳
درس‌های فلسطین ۲: آیا فلسطینی‌ها مخالف یک راه‌حل هستند؟
یکی از نظراتی که در ترکیه درباره درگیری‌هایی که با عملیات آغاز شده از غزه به اسرائیل در روز شنبه مطرح شد، این بود: «فلسطینی‌ها اصلاً به دنبال راه‌حل نیستند.» برخی اغراق نموده می‌گویند: «تنها هدف فلسطینی‌ها کشتن همه یهودیان است.»
این‌ها اظهاراتی کاملاً جاهلانه است. با نگاهی به تاریخ مسأله فلسطین، یک واقعیت کاملاً روشن می‌شود: این فلسطین نیست که توافق‌نامه‌ها را نقض کرده و قوانین بین‌المللی را نادیده گرفته است، بلکه اسرائیل است.
در گذشته رویدادهایی وجود داشتند، که مهم‌ترین نقطه عطف، توافق‌نامه اسلو بود.
در سال ۱۹۹۳، اسحاق رابین، نخست وزیر وقت اسرائیل، و یاسر عرفات، رهبر سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف)، اعلامیه اصول خودگردانی انتقالی، معروف به «توافقنامه‌های اسلو» را امضا کردند.
بر اساس این توافق، اسرائیل از نوار غزه و کرانه باختری عقب‌نشینی می‌کرد و این مناطق را تحت حق خودگردانی به دولت فلسطین تحویل می‌داد. علاوه بر این، طرفین در یک دوره انتقالی پنج ساله برای یک توافق صلح دائمی مذاکره می‌کردند. این توافق یک ماه پس از امضای آن لازم‌الاجرا شد. دو ماه بعد، اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین در مورد خروج نیروهای اسرائیلی از نوار غزه و اریحا، به استثنای شهرک‌سازی‌ها، به توافق رسیدند.
در حالی که مذاکرات نتوانست به توافق پایداری منجر شود، اسرائیل به طور مداوم تعهدات خود برای خروج از سرزمین‌های اشغالی را نقض کرد. نقض‌های سیستماتیک اسرائیل در سال ۲۰۰۰ منجر به انتفاضه دوم شد. این قیام که تا سال ۲۰۰۵ ادامه یافت، به کشته شدن تقریباً ۳۰۰۰ فلسطینی و نزدیک به ۱۰۰۰ اسرائیلی انجامید.
در سال‌های پس از آن، شهرک‌نشینان اسرائیلی به گسترش خود به سرزمین‌های فلسطینی ادامه دادند. بسیاری از غیرنظامیان فلسطینی همچنان در قیام‌ها علیه اشغال جان خود را از دست می‌دهند.
اشغال ۵۶ ساله به یک سیستم آپارتاید تبدیل شده است
اشغال سرزمین‌های فلسطینی توسط اسرائیل طولانی‌ترین اشغال در تاریخ مدرن است و عملاً به یک سیستم آپارتاید تبدیل شده است.
امروزه، کرانه باختری توسط ۵۶۰ پایگاه نظامی اسرائیلی فلج شده است. این پایگاه‌ها که در ۳۰ سال گذشته وجود داشته‌اند، منجر به تقسیم کل کرانه باختری به ۲۲۴ محله یهودی‌نشین کوچک و جداگانه شده‌اند.
در عمل، این بدان معناست که فلسطینی‌ها حتی برای دیدار با اقوام یا همسایگان خود در چند صد متری یا رفتن به بازار، باید از چندین ایست بازرسی عبور کنند. گاهی اوقات، مسافت‌هایی که می‌توانند نیم ساعت طول بکشند، به سفرهایی طاقت‌فرسا و تحقیرآمیز تبدیل می‌شوند که تمام روز طول می‌کشد.
به رسمیت شناختن رسمی اسرائیل هم کمکی نمی‌کند
کسانی که می‌گویند «فلسطینی‌ها راه‌حل نمی‌خواهند» اغلب به حماس اشاره می‌کنند. حماس که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد، مانند سایر گروه‌های مقاومت فلسطینی، از ابتدا هرگز اسرائیل را به رسمیت نشناخته است، زیرا این گروه‌ها اسرائیل را یک اشغالگر کامل می‌دانند.
اما اینجاست که این استدلال از هم می‌پاشد: به رسمیت شناختن اسرائیل به نفع هیچ‌کس نبوده است. سی سال پیش، جامعه بین‌المللی به سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) سه چیز ارائه داد: به رسمیت شناختن اسرائیل، شرکت در مذاکرات غیرخشونت‌آمیز و رعایت قطعنامه‌های بین‌المللی. سازمان آزادی‌بخش فلسطین هر سه شرط را برآورده کرد. در مقابل، اسرائیل فقط یک کار باید انجام می‌داد: عقب‌نشینی از سرزمین‌های اشغالی و برچیدن شهرک‌ها.
اسرائیل هرگز به این پایبند نبود. با این حال، جامعه بین‌المللی، تحت سلطه ایالات متحده، نه تنها در کنار فلسطین نایستاد، بلکه حتی نتوانست به اسرائیل بگوید که «به وعده خود عمل کن».
https://haber.sol.org.tr/haber/filistin-dersleri-2-filistinliler-cozume-karsi-mi-385386