تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
یکشنبه، ۱۷ اسفند ۱۴۰۴
منبع: الاخبار
شنبه، ۷ مارس ۲۰۲۶
روز جهانی زن: شفافیت در زمان نسلکشی
در طول ماه زنان، ۱۶۵ دختر و ۲۰ بازیکن والیبال توسط اسرائیل در مدرسه میناب در ایران کشته شدند. زنان دیگری در ایران و لبنان کشته شدهاند و هر روز در فلسطین و سودان و در هر سرزمینی که ایالات متحده و اسرائیل آن را حوزه نفوذ خود میدانند، کشته میشوند.
زنان عرب، در ماه آنها و در روز آنها (۸ مارس)، کشته میشوند، و ما میپرسیم: فمینیستهای غربی کجا هستند؟ عزاداران شهرکنشینان اسرائیلی که ادعا میشود پس از عملیات «سیل الاقصی» در اکتبر ۲۰۲۳ کشته و مورد تجاوز قرار گرفتند، کجا هستند؟ این فمینیستهای لیبرال ناپدید میشوند، سپس در هر جنایتی علیه زنان در نتیجه «قدرت مردانه» ظاهر میشوند و همان روایتی را تکرار میکنند که جنگها را صرفاً به «مردانگی افراطی» تقلیل میدهد.
این نه تنها سادهسازی بیش از حد، بلکه یک تحریف نیز هست. فمینیسم، در ذات خود، خواهان لغو همه اشکال امتیاز و استثمار بود، در حالی که «فمینیسم سفید» به دنبال سهیم شدن در امتیازات مردان، نه از بین بردن آن امتیازات است.
یش از دو سال پس از نسلکشی اسرائیل در غزه، گسترش شهرکسازیها در کرانه باختری، جنگ شدید علیه ایران، گسترش تجاوز علیه لبنان و رسواییهای اپستین، به نظر میرسد این نظام با وحشیگری خود در ابعاد سیاسی، اقتصادی، نظامی و اخلاقی کاملاً هماهنگ است.
این نظام سرمایهداری ددمنش از نظر تاریخی بر پایه خونریزی بنا شده است. همین نظام بود که حدود شصت هزار نفر، عمدتاً زنان، را تحت عنوان «شکار جادوگران» بین قرنهای پانزدهم تا هجدهم اعدام کرد. این زنان کشاورز، پزشک و شورشی بودند که با خصوصیسازی زمینهای عمومی و لغو اشکال نعاون مخالفت کردند و در برابر تبدیل انسانها به ابزارهایی در خدمت سرمایه ایستادند.
نظامی که بر روی اجساد مادربزرگهای ما و غارت منابع ما بنا شده بود، اکنون آماده است تا خون کل جمعیتها، حتی جوامع خود را، برای گسترش نفوذ و ثروت خود بریزد. در رویارویی با آن، باید تمام گفتمانهای فمینیستی سازشگارانه و تمام رویکردهای مبهم را رد کنیم، زیرا وضوح جنایات آن، فمینیسمی را میطلبد که در گفتمان خود شفاف و در مبارزه خود ثابت قدم باشد.