تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
جمعه، ۸ آبان ۱۴۰۵
منبع: الاخبار
نویسنده: اسعد ابوخلیل
جمعه، ۳۰ اکتبر ۲۰۲۶
می‌گویند: «آیا منکر آن هستی که اسرائیل یک کشور دموکراتیک است؟» البته که هستم
نتانیاهو پیروز شود یا نشود؛ اعراب در دولت مشارکت کنند یا نکنند، نمایندگان عرب در کنست از همان ابتدا چیزی جز دکور نبوده‌اند. منصور عباس نمایندهٔ الگوی تازه‌ای از صهیونیسم اسلام‌گراست که نتانیاهو را راضی می‌کند و نگرانی او را برنمی‌انگیزد. انتخابات سرانجام به تشکیل یک دولت ائتلافی منتهی خواهد شد که اعراب از آن کنار گذاشته می‌شوند.
اگر آرای اعراب نبود، نتانیاهو اکثریتی کامل به دست می‌آورد (یعنی نسل‌کشی در میان یهودیان از محبوبیت گسترده‌ای برخوردار است). دو جناح رقیب در اسرائیل، هر دو آشکارا انزجار خود را از عنصر عرب ابراز می‌کنند و حتی اگر همکاری با اعراب به آن‌ها در تشکیل و ادارهٔ حکومت کمک کند، باز هم از چنین همکاری‌ای روی‌گردان‌اند. نژادپرستی همیشه پیروز می‌شود. آن‌وقت در لبنان کسانی را می‌بینی که برایت از نهادهای دولتی اسرائیل موعظه می‌کنند. کدام نهادها؟
دیوان عالی که لیبرال‌های غربی را به تحسین وامی‌دارد، با بیش از ۹۵ درصد درخواست‌های امنیتی و شکنجه‌آمیز دولت موافقت می‌کند. نهادهای حکومتی نیز مطیع و فرمان‌بردارند؛ کافی است ببینید نتانیاهو طی سال‌ها چگونه با دستگاه قضایی، که او را به اتهام‌های متعدد فساد محکوم نموده، رفتار کرده است. او دربارهٔ به تعویق انداختن جلسات دادگاه و صدور مجازات تصمیم می‌گیرد و هرگاه از سخنان قاضی خوشش نیاید، دادگاه را ترک می‌کند. دستگاه قضایی فاسد در نظامی فاسد که در آن، رئیس دولت از سال‌ها پیش، حتی پیش از رسوایی مشهور اسحاق رابین، به رشوه‌خواری متهم بوده است.
بااین‌حال، در رسانه‌های عربی – و نیز در نهادهای صهیونیستی غرب – افرادی عرب‌زبان داریم که در ازای دریافت دستمزد، به تطهیر چهرهٔ اسرائیل در میان اعراب و تبلیغ آن به‌عنوان الگویی شایسته پیروی مشغول‌اند؛ تا جنایت‌های نسل‌کشیِ در حال وقوع را به فراموشی بسپاریم.
می‌گویند: «آیا منکر آن هستی که اسرائیل یک کشور دموکراتیک است؟» البته که هستم!
یهودیان لبنان در زمان تأسیس این کشور، از آزادی‌ها و برابری‌ای برخوردار بودند که در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی – و حتی پس از آن – از حقوق و آزادی‌های اعراب در اسرائیل امروز فراتر می‌رفت. یهودیان لبنان حق داشتند صهیونیسم را تبلیغ و ترویج کنند (و این آزادی‌دادن، حتی در آن زمان که کمونیست‌ها و ملی‌گرایان عرب سوری را به زندان می‌انداختند، امتیازی افراطی و نامعقول بود).
اسرائیل برای یهودیان اروپایی یک کشور دموکراتیک است؛ اما دموکراتیک بودن آن دقیقاً به همان معنایی است که آفریقای جنوبی برای مهاجران سفیدپوست خود کشوری دموکراتیک بود.
نهادهای اسرائیل در خدمت فرد نیستند، بلکه هدف آن‌ها تحمیل سلطه و استبداد از سوی گروهی است که پس از بیرون راندن اکثریت ساکنان بومی، با آوردن مهاجران، در پی تغییر ترکیب جمعیتی بر پایه معیارهای نژادپرستانه، اشغال خود را بر آن اکثریت تحمیل کرد.
دربارهٔ زندانی شدن اعراب به‌خاطر انتشار مطالبی در فیس‌بوک چیزی خوانده‌اید؟ درست همانند آنچه در امارات و عربستان سعودی رخ می‌دهد. اما کسانی که اسرائیل را به‌عنوان الگو تبلیغ می‌کنند، اتفاقاً از الگوی امارات و عربستان سعودی نیز تمجید می‌کنند. دیگر جای تعجبی نیست!
«اسرائیل برای یهودیان اروپایی یک دموکراسی است، اما دموکراسی است به همان معنایی که آفریقای جنوبی برای مهاجران سفیدپوستش یک دموکراسی بود. نهادهای اسرائیلی به فرد خدمت نمی‌کنند؛ آن‌ها در خدمت هدفِ اعمالِ کنترل و استبداد توسط گروهی هستند که پس از اخراج اکثر مردم اکثریت، قدرت را از آن‌ها غصب کردند و مهاجرانی را برای تغییر ترکیب جمعیتی بر یک اساس نژادپرستانه وارد نمودند. آیا درباره زندانی شدن اعراب به خاطر پست‌های فیس‌بوک خوانده‌اید؟ درست شبیه همان چیزی که در امارات متحده عربی و عربستان سعودی در حال رخ دادن است. اما کسانی که نمونه اسرائیل را تبلیغ و ترویج می‌کنند، از قضا الگوهای امارات و عربستان سعودی را هم تحسین می‌کنند. هیچ جای شگفتی نیست..