آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

بایگانی

توقف صادرات و کاهش رشد اقتصادی: کویت در صدر فهرست آسیب‌‌دیدگان جنگ

کویت در مقایسه با حجم اقتصاد و توانمندی‌های خود، یکی از سخت‌ترین خسارت‌های اقتصادی را در میان کشورهای منطقه متحمل می‌شود. این کشور از یک سو، در چارچوب پاسخ‌های ایران که تاسیسات و منافع آمریکا را در کشورهای منطقه هدف قرار می‌دهد، در معرض حملاتی قرار دارد که تقریباً مستمر شده‌اند؛ به‌ویژه آن دسته از تاسیساتی که طبق اظهارات مقامات ایرانی، هواپیماها و موشک‌های آمریکایی از آن‌ها پرتاب می‌شوند. از سوی دیگر، نبود گذرگاه‌های جایگزین برای تنگه هرمز در این کشور، باعث کاهش چشمگیر صادرات نفتی و کالایی آن شده است.

۲۰۲۶-۰۸-۰۷ ادامه

بیانیه فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری به‌مناسبت سالگرد انداختن بمب‌های اتمی

فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری «حق» ایالات متحده آمریکا برای تعیین این‌که چه کسی می‌تواند و چه کسی اجازه ندارد انرژی اتمی داشته باشد را محکوم می‌کند و خواهان محو همه سلاح‌های اتمی در همه جا می‌باشد. فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری از سال نخست تشکیل خود در ۱۹۴۵، یک موضع روشن و ساده علیه سلاح‌های اتمی داشته است. ما خواهان محو همه سلاح‌های اتمی در همه جا؛ اجرای توافق اتمی ابران بوسیله همه طرفین؛ غیراتمی کردن شبه جزیره کره؛ لغو همه تحریم‌ها و محاصره‌های اقتصادی که فقط خلق‌ها قربانیان آن می‌باشند، هستیم.

۲۰۲۶-۰۸-۰۷ ادامه

تروریسم دولتی آمریکا از هیروشیما تا میناب

زمانی‌که دشمنان آمریکا مرتکب جنایت می‌شوند، آن جنایت است. زمانی‌که ایالات متحده مرتکب جنایت می‌شود، چیزی اتفاق نیفتاده است. خودداری ما از پذیرش هزینه انسانی که خشونت ما بر کسانی وارد کرده که می‌خواهیم بر آن‌ها مسلط شویم، آن‌ها را به زانو درآوریم و یا اشغال نماییم، چشمان ما را هم بر روی واقعیات جنگ و هم بر روی بدسگالی امپریالیسم آمریکا می‌بندد. برتراند راسل فیلسوف فقید نوشت: «در ماهیت امپریالیسم است که شهروندان قدرت امپریالیستی همیشه از جملۀ آخرین کسانی باشند که پيرامون شرایط  در مستعمرات بدانند یا به آن اهمیت بدهند.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۷ ادامه

باشد که چنین توحشی دیگر هرگز تکرار نشود

در ۶ اوت ۱۹۴۵، حدود ۱۴۰ هزار نفر جان باختند؛ این فاجعه پس از آن رخ داد که «پسر کوچک» (Little Boy) - نخستین بمب از دو بمب اتمی که ایالات متحده بر سر ژاپن فرو ریخت - به خاک ژاپن اصابت کرد. روزنامه «گرانما» در شماره سوم مارس ۲۰۰۳ خود، گزارشی از سفر فیدل کاسترو روز به شهر هیروشیما منتشر کرد. او در دفتر یادبود نوشت: «باشد که چنین توحشی دیگر هرگز تکرار نشود.» نادیده گرفتن این موضوع می‌تواند ما را به‌شکلی خطرناک به آستانهٔ شعله‌ور شدنِ مناقشه‌ای تازه با سلاح‌های مرگبار نزدیک کند؛ مناقشه‌ای که بهای آن را بشریت به‌صورت جمعی خواهد پرداخت.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۷ ادامه

همیشه انگلس: ما هرگز شجاعت‌مان را از دست ندادیم، ژنرال!

شخصیت انقلابی یعنی شجاعت. انگلس در سال ۱۸۸۳، پس از درگذشت مارکس، در نامه‌ای به اف. سورگه چنین می‌نویسد: «بشریت بزرگ‌ترین مغز زمانهٔ ما را از دست داد.» و می‌افزاید: «یک سپیده‌دم جدید، حتی اگر نه برای شیادان، برای شمع‌های کم‌سو و استعدادهای کوچک طلوع کرده است. پیروزی نهایی هنوز قطعی است، اما پیچ و خم‌ها، انحرافات موقت و محلی - که همگی اجتناب‌ناپذیرند - اکنون کمی بیش‌تر شکوفا خواهند شد. اما ما چه‌کار می‌توانیم بکنیم؟ ما بر این نیز غلبه خواهیم کرد؛ آیا این همان چیزی نیست که ما برای آن اینجا هستیم؟ بنابراین، ما از این‌که شجاعت خود را از دست بدهیم بسیار دور هستیم.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۶ ادامه

بزرگداشت انگلس در سالگرد درگذشت او: ژنرال انقلابی طبقه کارگر

فریدریش انگلس، یکی از بنیان‌گذاران سوسیالیسم علمی را، در صد و سی و یکمین سالگرد درگذشت او ،گرامی می‌داریم. انگلس نه تنها در محافل بورژوایی که در آن متولد شده بود، بلکه شخصاً در صفوف طبقه کارگر - طبقه‌ای که او باور داشت تاریخ را پیش خواهد برد - زندگی و مبارزه کرد. میراث انگلس که در ۵ اوت ۱۸۹۵ چشم از جهان فروبست، امروز در مبارزه زحمت‌کشان جهان همجنان زنده است. انگلس که با آثار و اقدامات خود یکی از مهم‌ترین رهبران مبارزه برای رهایی طبقه کارگر به شمار می‌رود، اغلب با عناوینی چون «فرزانه مارکسیسم» یا «ویولن دوم» یاد می‌شود. او خود نیز با افتخار از «ویولن دوم» بودن سخن می‌گفت.

۲۰۲۶-۰۸-۰۶ ادامه

جستاری دربارۀ اودیسه: سقوط ابدی قهرمان

نبوغ فرزندان هومر در جاودانه کردن اودیسه نیست؛ بلکه در توانایی آن‌ها در تبدیل «اشغالگری به قهرمانی» و «مقاومت به بربریت» است.در اثر نولان، اشغالگر در حالی که عقب‌ می‌نشیند، پرده را پایین می‌کشد. قهرمان از تخت‌ فرود می‌آید، و اسطوره از هم می‌پاشد؛ اما او مرکز روایت را به یک اشغالگر جدید واگذار می‌کند که هنوز گناهی مرتکب نشده و همان داستان را تکرار خواهد کرد: به تلماخوس... سایکلوپ بر آستان روایت ایستاده است؛ در، نیمه‌باز است. اما آن کس که در را تا آخر خواهد گشود، نه هومر است و نه نولان: بلکه اراده‌ برقراری نظمی است که در آن، آن تک‌چشمِ سه‌هزارسال‌خاموش، حق سخن گفتن را از اشغالگران پس خواهد گرفت...

۲۰۲۶-۰۸-۰۵ ادامه

میان مبارزه با امپریالیسم و رمانتیسم بومی‌: خوانشی در مقاله «از بولیوی تا ایران: چپ بومی‌»

مقاله مستقیماً از این واقعیت که ایران با سلطه‌جویی آمریکا مقابله می‌کند و گفتمانی درباره‌ عدالت اجتماعی دارد، به این نتیجه می‌رسد که ایران شکلی از یک چپ بومی (اصالت‌گرا) است. اما، مبارزه با امپریالیسم ــ با تمام اهمیتی که دارد - به‌تنهایی برای تعیین جایگاه طبقاتی در یک مبارزه کافی نیست؛ بلکه باید آن را با دگرگونی‌های اقتصادی و اجتماعی داخلی و چگونگی توزیع ثروت در هر نظام سیاسی پیوند داد. جنبش کمونیستی در طول تاریخ خود از بسیاری از جنبش‌های رهایی‌بخش ملی حمایت کرده است، اما هرگز رهایی ملی را با سوسیالیسم برابر ندانسته است؛ زیرا وظایف رهایی ملی به‌طور بنیادین با وظایف ساختمان سوسیالیسم تفاوت دارد.

۲۰۲۶-۰۸-۰۳ ادامه

از ایران تا بولیوی: چپ بومی

یک بحران جهانی وجود دارد که نمود آن در این است که نخبگان شهری در شهرهای بزرگ جهان، محیط‌هایی بسیار مشابهی در سراسر دنیا ساخته‌اند و از یک زبان چپ‌گرای اصلاح‌شده (که البته زبان چپِ مبارزه مسلحانه قدیمی نیست) استفاده می‌کنند. اوضاع همیشه این‌گونه نبود... بدین ترتیب، مجله «ژاکوبن» به بولیوی یا ایران می‌آید تا با افراد خاصی گفتگو کند؛ افرادی که همان چیزی را به او می‌گویند که او دوست دارد بشنود، زیرا این بخشی از هویت سیاسی آن‌هاست. در نهایت، «ژاکوبن» در لاپاز و تهران پا به زمین می‌گذارد و با «خوزه» و «علی‌اکبر» صحبت می‌کند و آن‌ها به او اطمینان می‌دهند که آنچه این مجله می‌نویسد درست است.

۲۰۲۶-۰۸-۰۳ ادامه

ناامیدی مکرر در اسرائیل؛ لغو حمله آمریکا به ایران در آخرین لحظه، نگرانی‌ها را تشدید کرد

اسرائیل از لغو حمله نظامی برنامه‌ریزی‌شده آمریکا به ایران توسط دونالد ترامپ، که شامل هدف قرار دادن زیرساخت‌ها بود، دچار شوک و ناامیدی شده است. آویگدور لیبرمن، رهبر اپوزیسیون اسرائیل، اظهار داشت: «ایرانی‌ها حتی برای یک لحظه نیز حاضر به عقب‌نشینی نیستند؛ نه از برنامه هسته‌ای، نه از تسلط بر تنگه هرمز و نه از حمایت از تمام نیروهای نیابتی خود در منطقه. آن‌ها صرفاً در حال خریدن زمان هستند.» وی افزود: «ما به‌سادگی به یک جمهوری موز [کشوری ضعیف و وابسته] تبدیل شده‌ایم؛ معنا ندارد که ترامپ اعلام کند ما به ایران حمله نخواهیم کرد و همه از زبان ما سخن بگویند.»

۲۰۲۶-۰۸-۰۳ ادامه