چپ نو: ستون پنجم

آزادی، اصول حقوقی جهانی، کثرت‌گرایی، دموکراسی... این مفاهیمِ جهانی پس از شکستِ سوسیالیسم معنای خود را از دست دادند و در زبان انگلیسی به «بولشیت» (مهملات/مزخرفات) تبدیل شدند. چپِ نو مدام در حال «بولشیت‌گویی» و بافتنِ مطالبِ بی‌معنی است. این‌که بگوییم «اگر در ایران دموکراسی وجود داشت، نیازی به این کارها نبود»، نشان‌دهنده عشق یا علاقه جهانی به دموکراسی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده همکاری با امپریالیسم است. «چپ نو» هنوز حتی از این موضوع آگاه هم نیست. لازم بود کسی بگوید که «چپ نو» دیگر «چپ» نیست؛ و این حرف مدت‌هاست که زده شده است. اما واکنش‌های «چپ نو» به حمله علیه ایران نشان داد که این موضوع نه تنها یک ضرورت آکادمیک و فکری، بلکه یک فوریتِ سیاسی است.

رویارویی بدون دستکش: چرا آپوزیسیون وابسته و مزدور علیه خشونت و آنارشیسم نسل «زد» موضع نمی‌گیرد؟ و چرا مهار این خشونت برای آینده ایران و ایرانی ضروری است؟

بحث پیرامون دلایل منطقی برای آغاز یک جنگ گسترده توسط ایالات متحده علیه ایران به نتایج واقع‌بینانه‌ای منجر نخواهد شد. هر کس که اظهارات شش ماه گذشته دونالد ترامپ را دوباره مرور کند، متوجه خواهد شد فردی که با یک حمله هوایی ادعای «پیروزی کامل» بر ایران را داشت، و به بهانه تسلیم شدن حوثی‌ها، علیه آن‌ها آتش‌بس اعلام کرد، اکنون خود را با «وظیفه الهی» برای آغاز جنگ برای سرنگونی نظام ایران به منظور «ساختن یک ایران بزرگ» روبه‌رو می‌بیند.

انقلاب طبقه متوسط: پایانی جدید از تاریخ؟

فرانسیس فوکویاما در سال ١۹۹٢، در پی سقوط اتحاد شوروی و کشورهای سوسیالیستی اروپا «پایان تاریخ» را اعلام کرد. پس از گذشت بیش از دو دهه، وی در ٢۸ ژوئن ٢٠١٣ با انتشار نوشته «انقلاب طبقه متوسط» در «وال‌استریت ژورنال» پایانِ «پایان تاریخ» را اعلام کرد، و طبقه متوسط را بمثابه عامل انقلاب در جهان معرفی کرد. ایده جدید فوکویاما تحت عناوین گوناگون از جانب چپ «سبز» ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد و تبلیغ می‌شود.

 مالجو‌ها، از تبر‌ زنی بر «قامت» طبقاتی چپ تا موعظۀ بازیافت آن!

محمد مالجو دی‌ماه ۱۳۸۸: «جنبش دموکراتیک طبقۀ متوسط در هفت­ ماهۀ اخیر به این معنا جنبشی ترقی‌خواهانه است، هم از زاویۀ منافع بورژوازی و طبقۀ متوسط و هم از منظر منافع طبقۀ کارگر. جنبش دموکراتیک طبقۀ متوسط در مرحلۀ کنونی گرچه دغدغۀ الغای رابطۀ سلطه در کارخانه را ندارد اما چرا تضعیف مناسبات سلطه در خانه یا در خیابان باید کم‌ اهمیت جلوه کند؟ همۀ کنش‌های دسته‌جمعی سمت و سویی مترقی دارد، خواه رابطۀ سلطه از مناسبات طبقاتی سرچشمه گرفته باشد و خواه از مناسبات غیرطبقاتی…

مرثیه «توده ای»های جدید برای ماریو بارگاس یوسا

«او در تمام این سال‌ها حامی آن‌هایی بود که با قلم در برابر قدرت ایستادند. علیه سانسور نوشت، از روزنامه‌نگاران دربند دفاع کرد و بارها نام‌ها را فریاد زد، همان‌طور که خودش زمانی تنها یک نام در صفحه‌ای خاک‌خورده بود. تجربه‌اش از سرکوب در دوران حکومت فوجیموری خشم او را آگاهانه کرد و مواضع لیبرال و دموکراتش روزنامه‌نگاری را برایش به میدان اخلاق بدل کرد.»

ماریو بارگاس یوسا، علف هرز نسل «بوم»، کالبدشکافی مشتی که  او به گابریل گارسیا مارکز زد

مشتی که او به گابریل گارسیا مارکز زد، نمادی از خشم شخصی نبود، بلکه نشانی از عدم تحمل ایدئولوژیک او نسبت به انگاره عمومی بود. جهت‌گیری سیاسی و گفتمان‌های فاشیستی او، به ویژه آن‌هایی که با دهه ۱۹۹۰ همراه بود، عمیقاً بر ادبیات او تأثیر گذاشت، و او خود را وقف دفاع بی‌وقفه از سرمایه‌داری و امپریالیسم کرد.

مداحی و مرثیه سرایی کاسموپولیتن‌های جمهوری اسلامی برای ماریو بارگاس یوسا

«یوسا یک نویسنده جهانی است، یک نویسنده جهان وطن که به ریشه‌های پرویی و همین طور اسپانیایی خود وفادار است. آثار داستانی او به نقد سوءاستفاده از قدرت، ایدئولوژی‌گرایی و تشویق به کنش‌گری فردی می‌پردازند و ادبیات را به ابزاری برای سیاسی اندیشیدن بدل می‌کنند.»[!!]

نسل بولشیت: خرافه درباره نسل‌ها شبیه طالع‌بینی است. سرگرم کننده، اما فقط بولشیت

«صدای مردم» یا صدای نسل «بولشیت»