آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

بین تشدید نامعلوم و عقب ‌نشینی تلخ: شکست استراتژیک ترامپ را محاصره کرده است

بین تشدید نامعلوم و عقب ‌نشینی تلخ: شکست استراتژیک ترامپ را محاصره کرده است

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در ارتباط با ایران با یک دوراهی دشوار روبرو است که انتخاب‌های ناخوشایندی را پیش روی او قرار می‌دهد. در هر صورت، تغییر رویکرد آمریکا از اهداف استراتژیک اصلی، از جمله تغییر رژیم در تهران، تصرف نفت ایران و اعمال کنترل بر انتخاب رهبران و سیاست‌های دولت ایران، به تلاش‌های ناامیدانه برای بازگرداندن وضعیت تنگه هرمز به قبل از شروع عملیات نظامی، نشان‌دهنده پذیرش ضمنی شکست استراتژیکی است که ترامپ را در موقعیتی تنگ قرار داده و به او چیزی جز تردید و تعمق که بحران او را عمیق‌تر می‌کند، نمی‌دهد.

۲۰۲۶-۰۷-۱۸ ادامه

جنگ در دل جنگ: «هرمز» به مثابه نبرد سرنوشت‌ساز

رویارویی کنونی بین ایالات متحده و ایران، طبقه‌بندی‌های سنتی جنگ را به چالش می‌کشد. این رویارویی تلاش برای یک پیروزی نظامی قاطع نیست، بلکه در دو جبهه درهم‌تنیده که مسیر آن را تعیین می‌کنند، رخ می‌دهد: کنترل نمادین تنگه هرمز، و تصویر پیروزی که هر طرف، علی‌رغم سرسختی و مقاومت دشمن، به دنبال به دست آوردن آن از دشمن خود است. در این بستر، تنگه هرمز در هفته‌های اخیر از یک گذرگاه دریایی که نتیجه جنگ بر آن حاکم بود، به یک میدان نبرد مستقل تبدیل شده است، بنابراین، رویارویی دریایی بین ایران و ایالات متحده احتمالاً تا زمانی که یکی یا هر دو طرف به مصالحه‌ای برسند که شامل امتیازاتی باشد که به عنوان عقب‌نشینی تلقی نشود - که در واقع کار دشواری است - ادامه خواهد یافت.

۲۰۲۶-۰۷-۱۵ ادامه

به سوی یک جنگ کنترل‌ شده و چند جبهه‌ای | آمریکا – ایران: چه کسی قوانین کشتی‌رانی را تعیین می‌کند؟

با تشدید تنش‌های نظامی بین ایالات متحده و ایران، خطوط کلی مرحله پس از جنگ به طور فزاینده‌ای آشکار می‌شود. به نظر نمی‌رسد این مرحله قبل از دستیابی به تفاهم جدید یا حتی تفسیر مشترک از تفاهم قدیمی پایان یابد. تفاهم قدیمی در ابتدا برای تثبیت آتش‌بس و حرکت به سمت حل اختلافات اساسی در نظر گرفته شده بود، اما هر طرف آن را به نفع منافع خود تفسیر کرد. به نظر می‌رسد برجسته‌ترین موضوع این مرحله، امنیت کشتی‌رانی در تنگه هرمز باشد. مسلم است هر کس که در تحمیل قوانین کشتیرانی در تنگه هرمز موفق شود، در بهترین موقعیت برای شکل‌دهی به توازن قدرت منطقه‌ای در دوران پس از جنگ نیز قرار خواهد گرفت.

۲۰۲۶-۰۷-۱۰ ادامه

بهتر از این نمی‌شد | آمریکا – ایران: توافق نهایی در راه است

یک نتیجه‌ طبیعی شدیدترین نبردی است، که ایران در آن خود را به عنوان یک قدرت منطقه‌ای مهارناپذیر اثبات نموده است، و نفوذ آن در دوره پیش‌ رو احتمالاً افزایش خواهد یافت. از سوی دیگر، ایالات متحده با وجود زرادخانه نظامی عظیم و توانمندی‌های فناورانه پیشرفته‌ خود، ناچار به پذیرش شکست به نظر می‌رسد و به روایت‌هایی از «پیروزی» بسنده کرده است که بر پایه وعده‌های ایران شکل گرفته‌اند؛ در عین حال، بزرگ‌ترین بازنده این میدان اسرائیل است، که توهمات استراتژیک آن با این جنگ آشکار شد، و وابستگی مطلق آن به ایالات متحده، محدودیت توانایی‌های واقعی‌ و تنگی میدان مانور آن در بزنگاه‌های حساس برملا شد.

۲۰۲۶-۰۶-۱۸ ادامه

ایران در حال ترسیم یک معادله بازدارندگی جدید است: دفاع به تنهایی دیگر کافی نیست

تنش‌های اخیر میان ایران و اسرائیل که از سوی تهران آغاز شد، علی‌رغم کوتاهی و دامنه محدود آن، میدان و معادله سیاسی جدیدی را پایه‌ریزی کرد و راه را برای ترتیباتی گشود که ممکن است به عنوان عمل انجام‌شده تحمیل شوند. این دور از درگیری‌ها در حالی که برخی جنبه‌های تقابل میان تهران و تل‌آویو را بازسازی کرد، بر روابط میان تل‌آویو و واشنگتن نیز سایه انداخت و بیش از هر زمان دیگری، محافظه‌کاری آمریکا را در قبال گزینه‌های نظامی مستقیم علیه ایران آشکار ساخت.

۲۰۲۶-۰۶-۰۹ ادامه

ترامپ با پنهان شدن پشت سر متحدین آمریکا در خلیج فارس از نقطه بی‌بازگشت فرار می‌کند

ترامپ در موضع قدرت قرار ندارد، بلکه در موضع محاسبه زیان‌هاست. این وضعیت به اجبار او را به یکی از دو گزینه بد نزدیک‌تر می‌سازد: آیا او به ریسک حساب‌شده یک جنگ محدود متوسل خواهد شد؟ یا امتیازدهی حساب‌شده را در توافقی نامطلوب خواهد پذیرفت؟ آنچه تاکنون قطعی به نظر می‌رسد این است که گزینه نظامی در آینده به همان تنگنا، اما این بار به خصمی سرسخت‌تر منجر خواهد شد؛ زیرا حملات مجدد به ایران، گفتمان مقاومت و ایستادگی را در داخل کشور تقویت خواهد کرد و امتیازدهی را در آینده برای تصمیم‌گیران ایرانی دشوارتر خواهد ساخت.

۲۰۲۶-۰۵-۲۰ ادامه

«یاوه‌‌گویی‌‌های» ترامپ نمی‌تواند سردرگمی موجود را پنهان کند: تسلیم ایران غیرممکن است

ایالات متحده با تمدیدهای مکرر و نامحدود آتش‌بس، بر روی احتمال تسلیم شدن ایران در نتیجه تحریم‌های اقتصادی شرط‌بندی کرده است؛ تحریم‌هایی که ترامپ پس از تحت تأثیر قرار گرفتن توسط یک مقاله تحلیلی در رسانه‌های آمریکایی (که مبلغ این تحریم‌ها بود)، آن‌ها را اعمال کرد. این شرط‌بندی، در واقعیت، به مثابه ریسمان نجاتی است که موقتاً او را از یک بن‌بست سه‌گانه رها کرده است: او نه می‌خواهد به جنگ ادامه دهد، نه می‌تواند طرف مقابل را مجبور به تسلیم کند، و نه گزینه دیگری در اختیار دارد.

۲۰۲۶-۰۵-۰۵ ادامه

جنگ آمریکا علیه ایران: از «تغییر رژیم» تا جستجوی راهی برای خروج بدون شکست

ایالات متحده امروز با دو انتخاب تلخ روبروست؛ نخست، ادامه یک جنگ بی‌پایان با هزینه‌های گزاف اقتصادی و سیاسی. دوم، عقب‌نشینی بدون دستیابی به اهداف خود، که نشان‌دهنده یک ضعف در بازدارندگی آمریکا خواهد بود که نه تنها در منطقه، بلکه در سطح جهانی بر منافع این کشور تأثیر منفی خواهد گذاشت. آنچه دولت ترامپ امروز سعی در ترویج آن دارد، یک «گزینه سوم دروغین» است: عقب‌نشینی توأم با یک نمایش رسانه‌ای که القاگر پیروزی باشد. اما تاریخ، بازارها و خودِ ایران فریب این لفاظی‌ها را نخواهند خورد.

۲۰۲۶-۰۵-۰۳ ادامه

پس از شکست «انقلاب رنگی»: واشنگتن از مطیع کردن تهران دست برنمی‌دارد

ایران با موفقیت از آخرین آزمون عبور کرده است، و با «شجاعت» در تصمیم‌گیری خود همزمان نشان داده است که مداخله خارجی مبتنی بر گزینه‌های سنتی ممکن است کاملاً بی‌نتیجه باشد. با این حال، غیرمنطقی به نظر می‌رسد که باور کنیم ایالات متحده و اسرائیل از موضع خصمانه خود نسبت به نظام ایران عقب‌نشینی خواهند کرد. این خصومت تحت تأثیر احساسات عمومی موقت قرار نمی‌گیرد و منافع استراتژیک محرک آن- توقف برنامه غنی‌سازی هسته‌ای، محدود کردن توسعه موشک‌های بالستیک، کنار گذاشتن ذخایر انباشته غنی‌سازی هسته‌ای و توقف حمایت از شبه‌نظامیان و نیروهای نیابتی منطقه‌ای- بدون تغییر باقی می‌ماند.

۲۰۲۶-۰۱-۱۹ ادامه

واشنگتن در یک «سردرگمی استراتژیک»: سرنگون کردن تهران پیک ‌نیک نیست

یک بار دیگر، شرط‌بندی آمریکا روی این امکان این‌که خیابان‌ها در ایران تغییر مورد نظر را ایجاد کنند، شکست خورد؛ لحن تهدید به اقدام نظامی، با در نظر گرفتن هزینه بالای هر ماجراجویی نسنجیده، فروکش کرد، و جای خود را به «سردرگمی استراتژیک» داد. آن‌چه که اعلام و فاش شده، نشان می‌دهد که شکاف بین لفاظی‌ها و اعمال آمریکا بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است. پرسش دیگر درباره خواسته‌های واشنگتن - که البته ریشه‌کن کردن رژیم ایران و جایگزینی آن با رژیمی وفادار به خود است - نیست بلکه درباره توانایی واقعی آن در تبدیل این خواسته به یک استراتژی منسجم و قابل اجرا است،

۲۰۲۶-۰۱-۱۵ ادامه