تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
منبع: روسیه امروز
۲ اوت ۲۰۲۳
نویسنده: ولادیمیر کورنیلوف
ولادیمیر کورنیلوف: درگیری امروز روسیه- اوکرایین چگونه در سیاستهای بلشویکهای لنین در ۱۰۰ سال پیش ریشه دارد
این هفته یک سالگرد غمانگیز، قابل توجه، و آموزنده است که متأسفانه موضوعیت دارد
صد سال پیش، در ۱ اوت ۱۹۲۳، «کمیته اجرایی سراسر اوکرایین» و «شورای کمیسرهای خلق جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکرایین» قطعنامه مشترکی را پیرامون آغاز روند اوکراینیسازی تصویب کردند. این قطعنامه کاملاً مثبت به نظر میرسید: «پیرامون اقداماتی برای تضمین برابری زبانها و کمک به توسعه زبان اوکراینی.»
در نگاه اول به نظر میرسید که چیزی برای ترس وجود ندارد – بالاخره، این موضوع درباره «برابری» بود. اما عملاً در همان بندهای اول این فرمان، تبعیض علیه زبان روسی که زبان اصلی – و حتا تنها زبان- برای بخش قابل توجهی از قلمروهای امپراتوری جنوبی روسیه بود، ایجاد شد.
.
در این فرمان آمده است: «زبان اوکراینی باید به عنوان زبان غالب برای روابط رسمی انتخاب شود.» این قانون استخدام افرادی را که به این زبان صحبت نمیکردند در مؤسسات دولتی و شوروی ممنوع کرد. این برای دونباس روسی زبان، جاییکه مردم اوکراینی زبان بندرت پیدا میشدند یک فاجعه بود. و همه چیز این چنین آغاز شد.
برخی خواهند گفت: «این قابل درک است، آنجا اوکرائین نامیده میشد، به همین دلیل این دستورات اتخاذ شد.» اما نکته اینجاست که این سرزمینهای بومی روسیه تنها چند سال پیش از این فرمان بعنوان بخشی از اوکرایین اعلام شدند.
تصادفی نیست که ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، اخیراً در مورد ماهیت درگیری در دونباس، بارها اشاره کرده است که چگونه این منطقه بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکرایین شد: «ما باید به آنچه در جنوب-شرقی، در دونباس، که در اصل، حتا زمانی که اتحاد شوروی در ۱۹۲۴-۱۹۲۲سازماندهی شد، خود را چیزی غیر از بخشی از روسیه نمی دانست، نگاه میکردیم؟ اما [ولادیمیر] لنین و همرزمانش آنرا به زور به آنجا هل دادند… آنها کشوری را ایجاد کردند که قبلاً هرگز وجود نداشت… آنها سرزمینهای تاریخی را با مردمی که هیچ کس از آنها نپرسید چگونه و کجا میخواهند زندگی کنند به زور به آنجا هل دادند.»
این به یک تراژدی برای سرزمینهای روسی دونباس و نووروسیا تبدیل شد. مردم به دلیل امتناع از تغییر به زبان اوکراینی بطور دستهجمعی اخراج شدند، و حتا مورد مچازات کیفری قرار گرفتند. تنها در ده سال، مدارس و دانشگاههای دونباس به زور اوکراینی شدند. در ماکییفکای روسی زبان، در سال تحصیلی ۳۳-۱۹۳۲ حتا یک کلاس روسی در مدارس ابتدایی باقی نمانده بود. تا سال ۱۹۳۳، تمام مدارس فنی آموزشی روسی در دونباس تعطیل شد – جایی برای آموزش معلمان روسی زبان وجود نداشت.
من به عنوان یک مورخ آن دوره که این روند را به تفصیل بررسی کرده است، اضافه میکنم: به دونباس، زمانی که مجبور شد بخشی از اوکرایین شوروی شود، به طور جدی قول داده شد که موضوع زبان مطرح نخواهد شد. من در آرشیو اصل اسناد، از جمله دستنوشتههایی را کشف کردهام که در آن بلشویکهای ملی کییف، که در سال ۱۹۱۸ مردم دونباس را متقاعد کردند که جمهوری دونیتسک را ایجاد نکنند، سوگند یاد کردند که اوکرایین شوروی بر اساس ملیت تشکیل نخواهد شد. اما پس از اینکه این منطقه «به زور» جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکرایین» ادغام شد، همه این وعدهها به سرعت فراموش شدند.
اگرچه در اواسط دهه ۱۹۳۰، روند اوکراینیسازی کامل و وحشیانه کند شد و حتا کمی معکوس گردید، اما اینکه گفته شود متوقف شد، درست نیست. در ژانویه ۱۹۴۱، ارگانهای حزب دونباس درباره «سرعت ناکافی اوکراینیسازی» گزارش دادند. و با ورود نازیهای آلمانی، واگنها خادمان ایدئولوژیک «سازمان ملیگرایان اوکراینی» (یک گروه ناسیونالیست رادیکال که با فاشیستهای آدولف هیتلر همکاری میکرد و به اجرای هولوکاست کمک میکرد) را آوردند، که ابتدا برای ممنوع کردن زبان روسی هجوم بردند.
ینابراین، امواج پیاپی از کارزارها برای ممنوع کردن هر چیز روسی در محلههای روسی، جاری شد. در پایان، در سال ۲۰۱۴، ساکنان دونباس مجبور شدند برای دفاع از یک حق طبیعی – حق آموزش به کودکان خود به زبان مادری، سلاح به دست بگیرند. به این فکر کنید – یک قرن کامل طول کشید تا یک اشتباه تاریخی اصلاح شود، تا یک منطقه وسیع به میهن خود بازگردد و فرصتی برای صحبت آزادانه به زبان مادری خود داشته باشد.
به همین دلیل مهم است که به یاد داشته باشیم همه چیز چگونه آغاز شد. برای اینکه دیگر هرگز در همان چاه نیفتیم، باشد که وظایف تاکتیکی کوتاه مدت، شبیه تاکتیکهای لنین، بر تعریف اصول ساختار دولتی و آینده کشورمان ارجحیت نداشته باشند.
https://www.rt.com/russia/580730-todays-conflict-bolshevik-roots/