تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
شنبه، ۲ آبان ۱۴۰۵
منبع: خلاصه اخبار آمریکای لاتین
نویسنده: ادواردو میگل آلوارز استِوِز، روزنامه‌نگار کوبایی
پنج‌شنبه، ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶
دلسی رودریگز در سازمان ملل: نقاب از صورت خیانت افتاد
آن‌قدر خوش‌بین بودم – خوش‌بینی که اکنون از آن شرمنده‌ام – که تصور می‌کردم دلسی رودریگز از تریبون مجمع عمومی سازمان ملل استفاده خواهد کرد تا ربوده‌شدن نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور قانونی ونزوئلا، را در برابر جهانیان محکوم کند؛ خواستار اجرای عدالت برای مردم ونزوئلا و ۳۲ کوبایی‌ای خواهد شد که در جریان عملیات «عزم مطلق» کشته شدند؛ به همگان یادآور خواهد شد او پیرو چاوز بود؛ و او به میراث بولیوار ادای احترام خواهد کرد.
اما او هیچ‌یک از این‌ها را انجام نداد.
آنچه او انجام داد، این بود که در برابر چشم جهانیان، هویت واقعی خود را آشکار کرد: معمار تسلیم، استاد خیانت و زنی که فرصت‌طلبی را به یک هنر تبدیل کرده است.
آنچه او در سازمان ملل گفت
دلسی رودریگز پشت تریبون سازمان ملل قرار گرفت و اعلام کرد که در ونزوئلا انتخابات برگزار خواهد شد؛ بی‌آنکه تاریخ مشخصی برای آن تعیین کند یا شرایط معینی را برگزاری آن اعلام کند. او گفت دولتش برای تضمین «شرایط برابر برای همگان»، «گفت‌وگوی سیاسی با بخش‌هایی از اپوزیسیون» را آغاز کرده است. وی از «تحول دموکراتیک» و «تولد دوبارهٔ ونزوئلا» سخن گفت.
او هیچ اشاره‌ای به نیکلاس مادورو نکرد. نامی از سیلیا فلورس، که در نیویورک زندانی است، نبرد. از هوگو چاوز، مردی که دلسی مدعی دفاع از انقلاب او بود، یاد نکرد. او به ۳۲ کوبایی‌ای که در راه دفاع از همان کاخی جان باختند که او اکنون در آن مستقر است، هیچ اشاره‌ای نکرد.
اما از ترامپ نام برد. او از ترامپ قدردانی کرد و به خاطر «تمایلش برای بازگشت به مسیر روابط دیپلماتیک و همکاری» از او تشکر کرد. دیدار خود با رئیس‌جمهور آمریکا را «تاریخی» توصیف کرد و توافق نفتی را به‌عنوان «بزرگ‌ترین توافقی که تاکنون امضا شده است» به رخ کشید.
خیانت دیگر صرفاً یک فرضیه نیست
در ماه ژانویه نوشتم که خیانتی صورت گرفته است. مرا متهم کردند که جانبدارانه قضاوت می‌کنم. اما امروز، پس از این سخنرانی، دیگر هیچ تردیدی در این باره باقی نمانده است.
خیانت را نمی‌توان صرفاً با آنچه گفته می‌شود سنجید؛ بلکه باید دید چه چیزهایی ناگفته می‌مانند. و دلسی رودریگز مسائل اساسی را مسکوت گذاشت. او درباره ربوده‌شدن مادورو سکوت کرد. درباره تهاجم سکوت کرد. درباره کشته‌شدگان سکوت کرد. درباره چاوز سکوت کرد. درباره کوبا سکوت کرد.
کاری که او انجام داد، تشکر از جلاد بود؛ همان ترامپی که دستور عملیاتی را صادر کرد که به کشته‌شدن ۳۲ کوبایی و ده‌ها ونزوئلایی انجامید. همان مردی که مادورو را در زندانی در بروکلین نگه داشته و او را با اتهام‌های مرتبط با «تروریسم مواد مخدر» روبه‌رو کرده است. همان مردی که وعده داد ونزوئلا را «اداره کند» و نفت آن را برای خودش تصاحب کند.
و او از چنین مردی تشکر کرد.
معنی این چیست؟
سخنرانی دلسی رودریگز در سازمان ملل، تأیید نهایی تسلیم‌شدن است. این نه یک گذار دموکراتیک، بلکه وادادن است. این نه تولدی دوباره، بلکه تشییع جنازه است.
«گفت‌وگو با اپوزیسیون» که او از آن خبر می‌دهد، چیزی جز رسمی‌کردن توافق با واشنگتن نیست. انتخابات «با شرایط برابر» که وعده می‌دهد، چیزی جز برگ انجیری برای پوشاندن عریانی تسلیم نیست.
در حالی که او از «دموکراسی کامل» و «آشتی» سخن می‌گوید، سرکوب در ونزوئلا همچنان ادامه دارد. زندانیان سیاسی همچنان در زندان‌اند. نظامیانی که از تمکین سر باز زدند، همچنان تحت پیگرد و آزار قرار دارند. و ۳۲ کوبایی که در دفاع از انقلاب بولیواری جان باختند، حتی از یک لوح یادبود، یک مراسم بزرگداشت یا یک کلمه قدردانی نیز محروم مانده‌اند.
او و دیوسدادو باید پاسخ‌گو باشند
دلسی رودریگز و دیوسدادو کابیو روزی ناگزیر خواهند بود در برابر تاریخ و مردم ونزوئلا پاسخ‌گو باشند؛ نه در برابر واشنگتن که برایشان کف می‌زند، و نه در برابر میامی که از آن‌ها تجلیل می‌کند؛ بلکه در برابر میلیون‌ها ونزوئلایی که به چاوز ایمان داشتند، خانواده‌های جان‌باختگان و کوبایی‌هایی که فرزندان خود را در راه دفاع از آرمانی از دست دادند که این دو نفر اکنون به آن خیانت می‌کنند.
تاریخ فراموش نمی‌کند. و خائنان سرانجام همیشه تنها می‌مانند؛ در حالی که اربابانشان آن‌ها را احاطه کرده‌اند، مردم خودشان آن‌ها را رها کرده‌اند.
آنچه که همچنان بر آن تأکید دارم
دلسی رودریگز در سازمان ملل آنچه را که از پیش می‌دانستیم تأیید کرد: اینکه به انقلاب بولیواری از درون خیانت شد؛ کسانی که ادعای دفاع از آن را داشتند، آن را تسلیم کردند. امپریالیسم برای پیروزی حتی نیازی به تهاجم نظامی نداشت؛ کافی بود راه خود را با پول به درون آن باز کند.
چاوز به ما هشدار داده بود. فیدل به ما هشدار داده بود. مارتی به ما هشدار داده بود. و ما نیز از سنگرهای خود همچنان هشدار می‌دهیم: خیانت مرگبارترین سلاح امپراتوری است؛ نه ناوهای هواپیمابر، نه پهپادها، بلکه خیانت.
کوبا سقوط نکرده است و سقوط نخواهد کرد. اما به ونزوئلا نگاه کنید و از آن درس بگیرید؛ زیرا اگر هوشیاری خود را از دست بدهیم، آنچه بر سر ونزوئلا آمد، ممکن است برای ما نیز رخ دهد.
وطن یا مرگ! پیروز خواهیم شد.