تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم

منبع: الاخبار
نویسنده: اسعد ابوخلیل
چهارشنبه، ۱۷ ژانویه ۲۰۲۴
برگردان: پنج‌شنبه، ۲۸ دی‌ماه ۱۴۰۲

پرسش بزرگ: چرا خیابان عربی (خارج از یمن) عمدتاً صامت است؟

پاسخ:

۱- شدت سرکوب، به ویژه از سوی حکومت‌های حوزه خلیج [فارس]، که حد و مرز آن‌چه را که در جهان عرب مجاز و ممنوع است مشخص می‌کند. اگر اجازه حمایت از فلسطین داده شود، رژیم‌های دیگر احساس خواهند کرد که این مجاز است.

۲- رسانه‌های اجتماعی یک شعور کاذب از وظیفه را به مردم می‌دهند.

۳- صنعت سرگرمی کار خود را در زمینه القای فرهنگ ورزش، رقص، آواز و مهمانی‌های «زیبایی» انجام داده است.

۴- مردم عرب اعتماد به نفس خود را از دست داده‌‌اند. لَختی به اندازه ناامیدی گسترده است. پس از شکست قیام‌های عربی، مردم عرب به گستردگی موانع در برابر تغییر پی بردند.

۵- انقیاد کرانه باختری (از نظر سیاسی عموماً، علی‌رغم موارد منفرد و پراکنده مقاومت) پیام بسیار بدی به افکار عمومی عرب فرستاد. مردم فراموش می‌کنند که دولت آمریکا یک ارتش سرکوبگر صدهزار نفری ایجاد کرد، که مأموریت آن تبدیل کرانه باختری به یک رژیم سرکوبگر عربی است. مردم کشورهای عربی می‌گویند: اگر کرانه باختری بپا برنمی‌خیزد، ما چرا باید قیام کنیم؟

۶- عدم اجماع در شعارها. زمانی که عربستان سعودی پیرامون یک اجماع طرح عادی‌سازی در ازای ایجاد یک شبه-دولت در کرانه باختری و نوار غزه، بر همه دولت‌های عربی، از جمله لبنان، تحمیل کرد، این افکار عمومی را در سردرگمی قرار داد: آیا ما برای خواست آزادی فلسطین تظاهرات می‌کنیم، یا برای تأسیس یک دولت در ۲۰ درصد از فلسطین تاریخی؟

۷- کشورهای عربی می‌دانند که اگر اجازه تظاهرات در اطراف سفارتخانه‌های غربی را بدهند، این بر روابط مهم (برای آن‌ها) با کشورهای غربی تأثیر خواهد گذاشت.

۸- دعوای اسلامی-سکولار خیابان عرب را از هم پاشید. این‌جا در غرب، اسلام‌گرایان با سکولارها در حمایت از فلسطین متحد می‌شوند. در کشورهای عربی، آن‌ها در هیچ چیز، حتا درباره گرمایش زمین، متحد نیستند.

۹- جهان عرب فاقد رهبری است که مردم را حول شعارهای فلسطین متحد و بسیج نماید. حاکمان عرب از ترس خشم غرب، در گفتار خود بسیار محتاط هستند، و در میان آن‌ها کسی نیست که مردم او را رهبر اعراب بدانند.

۱۰- گروه سنی که به اعتراض در خیابان‌ها بیش‌تر تمایل دارد، و نسبت به اسرائیل بیش‌ترین خشم را، جوانان هستند. اما آن‌ها در حرکت خیابانی تجربه‌ای ندارند. اعتراض محدود به اماکن است، و این مهم است؛ اما کشورهای غربی تنها زمانی سیاست‌های خود را تغییر خواهند داد که توده‌ها در مقابل سفارتخانه‌های آن‌ها تجمع کنند.

http://tinyurl.com/355fj3fc