تارنگاشت عدالت- دورۀ سوم
منبع: «چپ» (soL)
نویسنده: اوگون آراتالی
۲۸ ژانویه ۲۰۲۵
آزادسازی آشویتس: دروغها و حقایق
به جز رویدادهای تاریخی بسیار مهم، اکثر سالگردها ممکن است برای مردم بیمعنی باشند. به ویژه اگر رویداد خیلی وقت پیش اتفاق افتاده باشد و شاهدان عینی آن انگشت شمار باشند. من فکر میکنم آزادسازی اردوگاه کار اجباری آشویتس یکی از سالگردهایی است که باید به یاد آورد.
تصویر ماهوارهای از اردوگاه آشویتس
نازیها اجرای نقشههای خود را آغاز میکنند
آلمان نازی که با حمله به لهستان در اول سپتامبر ۱۹۳۹ جنگ جهانی دوم را آغاز کرد، به سرعت کنترل لهستان را به دست گرفت. چون سرزمینهای لهستانی زیستگاههای طبیعی ژرمنها تلقی میشدند، مناطق نزدیک به مرز آلمان بلافاصله به قلمرو امپراتوری رایش ضمیمه شد. از جمله اراضی الحاق شده، شهر اُوشویِنچیم (Oswiecim) در نزدکی مرز بود، که آلمانها نام آنرا به آلمانی به آشویتس تغییر دادند. پس از آن، نازیها اجرای نقشههای خود را آغاز کردند. در اوایل دهه ۱۹۴۰، ساختمانها توسط نیروی کار بردهای که در شهر متمرکز شده بود تخریب شد، زمینها پاکسازی شد، و ساختن یک اردوگاه به مساحت چندین کیلومتر مربع آغاز شد. همچنین لازم به ذکر است که کارخانههای «آ.گ. فاربن»، «کروپ» و «زیمنس» درست در کنار اردوگاه ساخته شدند. اردوگاه، که در جریان ساختمان آن دهها هزار نفر از خانههای خود آواره شدند و محلههای بیشماری ویران شد، شامل سه محوطه اصلی بود: آشویتس-I، آشویتس-II بیرکناو، و آشویتس-III مونوویتز . علاوه بر این، بیش از یک میلیون نفر در منطقهای که از حدود ۵۰ اردوگاه کوچک تشکیل میشد، کشته شدند.
در این عکس مربوط به ۱۹ مه ۱۹۴۴، یهودیان مجارستانی که به تازگی به اردوگاه منتقل شده بودند به دو دسته، آنهایی که بلافاصله در اتاقهای گاز نابود میشدند و آنهایی که در اردوگاه کار اجباری کار میکردند، تقسیم میشدند.
بیلان اردوگاه و آزادی
آلمانیهای دارای ناتوانی جسمی، یهودیان، کولیها، اسیران جنگی، شهروندان شوروی و رزمندگان مقاومت در اتاقهای گاز یا با شکنجههای مختلف در اردوگاه به قتل میرسیدند. همه محکومان و قاتلان خطرناک در زندانهای آلمان، برای خدمت به عنوان نگهبان در اردوگاه، آزاد شدند و به آنها مسئولیت و اختیار عمل داده شد. علاوه بر این، مانند مورد یوزف منگله، «پزشکان» که به زندانیان تا حد مرگ شکنجه میدادند، آزادی مطلق داشتند. آنهایی که بر اثر گرسنگی، بیماریهای همهگیر یا اعدامهای ویژه در اردوگاه کشته میشدند، خوش شانس محسوب میشدند.
اگرچه وجود این اردوگاه به عنوان اطلاعات از منابع مختلف در مراحل اولیه جنگ به نیروهای متفقین منتقل شده بود، اما یکی از پرسشهای بیپاسخ مانده این است که چرا نیروی هوایی آمریکا و انگلیس که در آن زمان آلمان را بمباران می کردند، مسیرهای قطار منتهی به اردوگاه را بمباران نکردند.
ارتش سرخ شوروی و پارتیزانهای آن، که ابتدا ماشین جنگی نازیها را که لهستان و فرانسه فقط میتوانستند چهار هفته و شش هفته در برابر آن مقاومت کنند آهسته کردند؛ سپس آن را در مقابل مسکو و استالینگراد متوقف کردند، و متعاقباً موفق شدند آن را عقب برانند، در اوایل ژانویه ۱۹۴۵تقریباً در مرزهای آلمان بودند. اما، نیروهای شوروی که مهمترین و با تجربهترین کادرهای خود را، به ویژه در مراحل اولیه جنگ از دست داده بودند، بطور پیوسته در حال پیشروی بودند، و با وجود تلفات سنگین، به دشمن فرصت تجدید قوا نمیدادند. در این شرایط بود که سربازان خسته، اما مصمم شوروی با وضعیتی مواجه شدند که قبلاً هرگز با آن برخورد نکرده بودند.
یک اردوگاه نابودی و کار اجباری که با وجود دستورات خود هیتلر نتوانسته بودند آن را منحل کنند و با عجله رها شده بود. بوریس پولووی نویسنده مشهور شوروی که یکی از اولین کسانی بود که وارد اردوگاه شد و در آن زمان خبرنگار جنگی بود، این لحظات را برای خوانندگان خود چنین توصیف کرد:
«این انسانهای لباس راه راه بر تن، که ما را به این گوشه از جهنم نازیها آورده بودند، این نام را با وحشت و انزجار به زبان میآوردند. شامگاه بود که به بهاصطلاح «بخش کولی» رسیدیم. در اینجا، بر روی زمین سیمانی در کنار رادیاتور، مورخ هنری مشهور بلژیکی، ژان پرناس، ۶۰ ساله در حال مرگ بود. همرزمانش از ما، افسران ارتش سرخ و روزنامهنگاران شوروی خواستند که برای شنیدن آخرین سخنان او نزدیکتر شویم. این اسکلت انسان تیرهپوست در حال ترک ما بود، و فردی که به عنوان مترجم ما عمل میکرد، مجبور شد برای شنیدن آخرین سخنانش به روی او خم شود. آخرین کلام او که من آن را حفظ کردم تا آنرا در حافظه ما حک کنم این بود: “انتقام ما را بگیرید! آنها را پیدا کنید و انتقام ما را بگیرید. دودی را که آنها در آشویتس به پا کردند تا خورشید بشریت را تاریک کنند پاک کنید. نام آنها را به خاطر بسپارید و انتقام ما را بگیرید”.»
مراسم ۲۰۲۵ و تأکید بر اسرائیل
برای ما دیکر عجیب نیست که در مراسم یادبود هولوکاست بر اسرائیل تاکید شود. با توجه به تنگاتنگی روابط ناگسستنی حکومت اسرائیل با امپریالیسم، این در مراسمی که توسط مراکز امپریالیستی غربی سازماندهی میشود کاملاً طبیعی است. با این حال، مراسم امسال و بیانیههای همراه آن شاهد تحریف عظیمی بود. در حالی که در مراسم بزرگداشت یهودیان کشته شده در اردوگاههای نابودی، توجه به یهودی-ستیزی فزاینده در اروپا جلب شد، به این فاکت نیز اشاره شد که این مراسم همزمان با عملیات «توفان الاقصی» در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ است.
از همکاریهای انجام شده در داخل ناتو با بقایای شمشیر نازیها، بلافاصله پس از جنگ، مشخص است که فقط اتحاد شوروی و کمونیستها با نازیها جنگیدند. علاوه براین، در تاریخ ثیت است که چگونه رهبران حکومت اسرائیل که پیوسته بر مصائبی که در روند تأسیس تجربه کردند تأکید میکردند، به محض اعلام استقلال، به مردم منطقه بهویژه فلسطینیها حمله کردند.
تشبیه حملات ۷ اکتبر، که تلاش خلق مستأصلی بود که به زندگی در شرایط غیرانسانی محکوم شده است، به اردوگاه کار احباری زمان ما، و حمایت از آن را یهودی-سیتزی نامیدن، بزرگترین دروغ است.
https://haber.sol.org.tr/haber/auschwitzin-kurtulusu-yalanlar-ve-gercekler-395834