تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
شنبه، ۲۲ شهریور ۱۴۰۴
منبع: «چپ»: (soL)
نویسنده: یگیت گونای
شنبه، ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۵
آیا کلمات میتوانند بکشند: ترور چارلی کرک درباره آزادی بیان به ما چه میگوید؟
سه سال پیش، در آوریل ۲۰۲۲، مأموران آژانس امنیت داخلی اسرائیل، شین بت، به خانهای در بیتالمقدس شرقی حمله کردند.
سه فلسطینی ساکن در خانه بازداشت شدند. اتهامات این بود که فلسطینیها برای ترور ایتامار بن گویر آماده میشدند.
بن گویر در آن زمان یک رهبر سیاسی مخالف و عضو یک جنبش نژادپرستانه و ضد عرب صهیونیستی بود. سبک زندگی او با این سبک زندگی سازگار بود – یک شهرکنشین که در زمینی که از فلسطینیها دزدیده شده بود، زندگی میکرد. او هشت بار به جرم جرایمی مانند تبلیغات نژادپرستانه و حمایت از سازمانهای تروریستی محکوم شده بود. اما او یک وکیل بود و زندگیاش صرف دفاع از صهیونیستهایی مانند خودش در دادگاه شده بود.
سه فلسطینی متهم، یک ماه بعد دستگیر شدند.
بن گویر در آن زمان دولت را به «کمک به ایجاد یک فضای خصمانه که راه را برای توطئه ترور علیه او هموار کرد» متهم نمود و گفت:
«تلاشهای چپگرایان برای تحریک علیه من موفقیتآمیز بوده است و به نظر میرسد که یک هسته تروریستی تلاش کرده است به من و خانوادهام آسیب برساند. کلمات میتوانند بکشند.»
او به خوبی میدانست که کلمات میتوانند بکشند، و علاوه بر این، به آن اعتقاد داشت: او در طول زندگی خود توضیح داده بود که چرا اعراب باید کشته شوند.
کلمات: «هسته مستقر در ترکیه…»
چند ماه پس از این حادثه در سال ۲۰۲۲، انتخابات برگزار شد، نتانیاهو پیروز شد، بن گویر وارد دولت شد و وزیر امنیت ملی شد.
کلماتی که او سالها گفته بود، بر اساس فضای خصمانهای که ایجاد کرده بود، زمینه را برای برنامههای قتل عام فلسطینیها فراهم کرده بود – اکنون، او قدرت داشت که در همان زمینه قتل عام را آغاز کند.
آنها قتلعام را شروع کردند.
تجهیزاتی که طیق گزارشها، توسط سرویس امنیتی شین بت در الخلیل کشف شد.
اوایل این ماه، در ۳ سپتامبر، شین بت به خانهای در شهر الخلیل در کرانه باختری حمله کرد. طبق گزارشها، آنها مواد منفجره و پهپاد توقیف کردند.
طبق گزارشها، تجهیزاتی توسط سرویس امنیتی شین بت در الخلیل توقیف شده است.
آنها بار دیگر یک سوءقصد علیه بن گویر را خنثی کرده بودند.
اما نکته مهمتری در بیانیه شین بت وجود داشت: آنها اعلام کردند هستهای که آنها متلاشی کرده بودند، «تحت دستور دفتر حماس در ترکیه فعالیت میکرد.»
هیچ مدرکی وجود نداشت. فقط حرفهایی زده شد.
ترکیه مورد ارعاب قرار گرفته بود و از «حزب عدالت و توسعه» خواسته شد که مراقب باشد و همچنان در محور آمریکا-اسرائیل در منطقه بایستد.
کلمات نمیکشند، تا اینکه…
یک هفته بعد، در ۱۰ سپتامبر، چارلی کرک هنگام سخنرانی در مقابل صدها نفر در دانشگاهی در ایالات متحده کشته شد.
کرک یک فاشیست اصلاحناپذیر بود. لفاظیهای او سالها فضایی را ایجاد کرد که راه را برای کشتن هر کسی که از نظر ترامپ دشمن تلقی میشد، به ویژه مسلمانان، هموار میکرد.
او که فلسطینیها را «انسانهای حیوانصفت» مینامید، به شدت از دولت اسرائیل دفاع میکرد و خواستار پاکسازی قومی بود.
متمم اول قانون اساسی ایالات متحده، آزادی بیان را برای همه- به استثنای کمونیستها، همانطور که بارها در طول تاریخ دیده شده است – تضمین میکند، و بر اساس این اصل است که «کلمات نمیکشند.»
در این یک منطق وجود دارد: نظام سیاسی در ایالات متحده بر اساس کشتن خود کلمات ساخته شده است.
با گذشت زمان، یک ساختار سیاسی چنان لایه لایه و پیچیدهای در این کشور پهناور، با سازوکارهای چنان پیچیدهای، ساخته شده است که در آن، نه سخنان مردم و نه توده مردم معنای چندانی ندارد. حاکمیت میگوید: «بگذارید حرف بزنند»، «مهم نیست.» کشتی به راه خود ادامه میدهد.
پس از ترور کرک، بسیاری در ایالات متحده شوک خود را ابراز کردند و گفتند: «او صرفاً از آزادی بیان خود استفاده میکرد.»
چون، مهم نیست چه گفته میشد، حرف نمیکشد.
تا اینکه حرفهایش او را کشت.
ما هنوز از پیشینه قتل خبر نداریم و ممکن است سالها هم ندانیم. اما در هر صورت، این یک واقعیت است که اقدامات تروریستی فردی در جامعه آمریکا، جایی که کلمات کمکی نمیکنند، رو به افزایش است.
دو درس میتوان آموخت.
نخست: نژادپرستی، مذهبگرایی، فرقهگرایی… کلمات میتوانند بکشند. باید با گفتمان تبعیضآمیز مبارزه شود. آزادی بیان محدودیتهای خود را دارد. فاشیسم نباید مجاز باشد.
دوم: آزادی بیان سرمایهداری تنها تا زمانی معتبر است که یک به تهدید برای خود نظام تبدیل نشود. کلمات زمانی به قدرت واقعی خود میرسند که نه با یک صدای منفرد، بلکه با هم گفته شوند،.
در اینصورت، کلمات کار بزرگتری انجام میدهند: کلمات ویران میکنند و میسازند.