بوشنل از دور به ما کبریت زد، و فاصله ما تا غزه را از میان برداشت، گرچه ما به غزه نزدیکتر بودیم. بوشنل با ورود به تاریخ معاصر عربی، ما را- به استثنای کسانی که از جانب ما در لبنان، فلسطین و یمن جان خود را فدا میکنند- از تاریخمان حذف کرد. بوشنل مرد، اما شعار «فلسطین آزاد» باقی ماند.
بوشنل یک سیلی، نه تنها به آمریکا و نژادپرستی و بربریت آن، بلکه به تسلیمطلبی ستمگرانه عربی نیز هست.
تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
منبع: الاخبار
نویسنده: اسعد ابوخلیل
چهارشنبه، ۲۸ فوریه ۲۰۲۴
بوشنل مرد، اما شعار «فلسطین آزاد» باقی ماند
آرون بوشنل، در اعتراض به نسلکشی غزه در آتش سوخت. این مرد سفیدپوست آمریکایی برای فلسطین جان باخت. مهمانیهای رقص مت بوشنل (Matthew Bushell -عدالت)، خوشگذرانی و آواز، کشتیگیری هنوز در ریاض غوغا میکند.
تظاهرات در جهان عرب، به استثنای یمن، تقریباً نادر شده است. آیا بوشنل از ما عربتر است؟ آیا ما عربگرایی را به خاطر برنامههای تفریحی در ریاض رها کردهایم؟ جهان عرب آرون بوشنل را بیشتر از محمود عباس و باقی باند دزدی و هماهنکی امنیتی [با اسرائیل] در رام الله به یاد خواهد آورد (آیا میدانستید که هماهنگی امنیتی هنوز ادامه دارد؟).
آرون بوشنل یکی از شهدای فلسطین است و قافله شهدای آن متوقف نشده است، و همه نژادها و ملیتها و رنگها را در بر میگیرد: از پاتریک اورگلو از نیکاراگوئه تا بوشنل. مطبوعات آمریکا بلافاصله این خبر را به صفحه جرایم و بیماریهای روانی منتقل خواهند کرد. چگونه یک انسان عاقل میتواند برای فلسطین جان بدهد؟ آیا این کاری نیست که تروریستها انجام میدهند؟ بوشنل یک سیلی، نه تنها به آمریکا و نژادپرستی و بربریت آن، بلکه به تسلیمطلبی ستمگرانه عربی نیز هست.
تظاهرات رامالله از تعداد انگشتهای دو دست بیشتر نیست، و اعضای آن به سبک اعتراضات سازمانهای غیردولتی کاغذهای اعتراضی خوبی را حمل میکنند. درباره بوشنل بسیار نوشته خواهد شد، و بار دیگر او را با شایعات و دروغ خواهند سوزاند.
لابی اسرائیلی رهبری اخراج این مرد از دنیای انسانیت را خواهد داشت. ما سوختن او را در همان صفحهای که سوختن مردم غزه را نشان میدهد تماشا کردیم. او میخواست و اگر میتوانست در غزه همراه با مردم آن بسوزد. اما تصوبر سوختن او همه ما عربها را تحت تاثیر قرار داد. عجز، انقیاد و جدلهای پولکی ما را به یادمان آورد. بوشنل از دور به ما کبریت زد، و فاصله ما تا غزه را از میان برداشت، گرچه ما به غزه نزدیکتر بودیم.
بوشنل میخواست فریاد بزند که ما نمیشنویم و به مجامع بینالمللی متوسل نمیشویم. او تصور میکرد که ما با او میسوزیم، اما ما اینجا هستیم، کانالها را میچرخانیم، دشنام میدهیم و به بایدن قول میدهیم که هرگز او را نخواهیم بخشید (این موضع چقدر ضعیف است). سقف مطالبات و بلندپروازیها دیگر آن چیزی نیست که بود.
بوشنل با ورود به تاریخ معاصر عربی، ما را- به استثنای کسانی که از جانب ما در لبنان، فلسطین و یمن جان خود را فدا میکنند- از تاریخمان حذف کرد. بوشنل مرد، اما شعار «فلسطین آزاد» باقی ماند.
https://www.al-akhbar.com/Last_Page/377018/%D8%B9%D9%84%D9%89-%D8%A8%D8%A7%D9%84