تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
منبع: شورش (rebelion.org)
نویسنده: لوئیس مایکل بوستو مائولئون
۲۳ ژوئن ۲۰۲۵
مصاحبه با جورج ماوریکوس پیرامون درگیری خاورمیانه
«کارگران وظیفه دارند در خط مقدم مبارزه با تجاوزگری مداخلات خارجی باشند»
ما از جورج ماوریکوس، ریاست افتخاری فدراسیون جهانی اتحادیههای کارگری، خواستیم مختصراً پیرامون درگیری نظامی بین ایران و اسرائیل صحبت کند.
برای سلاحهای هستهای ایران چه اتفاق خواهد افتاد؟
ما، به عنوان «مؤسسه بینالمللی کارگران» (IWI)، مانند کل جنبش اتحادیههای کارگری طبقاتی، مخالف سلاحهای هستهای هستیم. این یک موضع قاطع و غیرقابل مذاکره است. با این حال، تئوریهای امپریالیستهای ناتو، ایالات متحده، اتحادیه اروپا و اسرائیل در مورد سلاحهای هستهای دروغ است. آنها بهانه و ریاکاری است. درست مانند آنچه که آنها درباره «سلاحهای کشتار جمعی» صدام حسین گفتند، دروغ بود. آنچه آنها درباره دموکراسی و دیکتاتوری و بقیه میگویند، مزخرف است. دیوانگی است که ابزارهای دیکتاتوری سرمایهداری خود را به عنوان دموکرات جا بزنند؛ پوچ است که پرسنل حقوقبگیر دیکتاتوری انحصارات با ما درباره دموکراسی صحبت کنند
بنابراین، همه اینها هیچ ارتباطی با حقیقت ندارد. امپریالیسم و امپریالیستها نه با حقیقت، نه با دموکراسی و نه با ادیان کاری ندارند. همه آنها فقط یک خدا را میپرستند: سود.
پس تصویر کلی چیست؟
علت اصلی در رقابت برای هژمونی جهانی و قدرت جهانی نهفته است. تقسیم جدیدی از جهان در حال ایجاد است و هر امپریالیست برای بهترین موقعیت ممکن در خط پایان این رقابتها میجنگد.
ایالات متحده پیش از این ضربه سختی به آلمان وارد کرده است، کشوری که قدرت اقتصادی خود را به مدت ۴۰ سال بر گاز ارزان روسیه بنا نهاده بود. اکنون، آن دوران تمام شده است. اولین «پیروزی» بزرگ ایالات متحده و مجتمع نظامی-صنعتی به هزینه انحصارات آلمانی تمام شده است.
دومین، سرنگونی اسد در سوریه است. این تغییر در سوریه بسیار حیاتی است: یک نقطهعطف است. امروز سوریه به سه بخش تقسیم شده است: یک بخش تحت کنترل ترکیه، یک بخش تحت کنترل ایالات متحده، و یک بخش تحت کنترل اسرائیل. اشغال جولان توسط اسرائیل بخشی از برنامههای استراتژیک صهیونیستها برای به اصطلاح «اسرائیل بزرگ» است.
درگیریهای لفظی بین اردوغان و نتانیاهو چیزی جز دود و غبار برای گیج کردن نیست. تغییر در سوریه، همراه با ضربه به حزبالله و حماس، مسیر ایران و چین به اروپا را قطع کرده است. این دومین «پیروزی» بزرگ ایالات متحده است.
اکنون نوبت به ایران رسیده است. کشوری بزرگ، بزرگتر از بسیاری از کشورهای اروپایی، با تاریخ و فرهنگی بسیار غنیتر از اروپاییها. با روابط دوستانه با روسیه و چین. با یک رژیم مذهبی. و از همه مهمتر، اینکه اخیراً به بریکس پیوسته و از استراتژی دلارزدایی و ایجاد یک جهان چندقطبی حمایت میکند. این هم به معنی جایگزین کردن دلاری است که بدون کنترل در ایالات متحده چاپ میشود و هم به معنی تضمین یک مسیر امن از چین به غرب است..
اگر آمریکا به اهداف خود در ایران دست یابد، این راه به کره و تایوان کاملاً باز خواهد کرد. اتحادهای جدیدی در آنجا در حال شکلگیری است، اتحادهای دیگری در حال فروپاشی است. هند یک نوعروس آرزومند است. این در مورد پاکستان نیز صدق میکند.
برخی از بیانیههای ایرانیان در حمایت از حمله اسرائیل را چگونه ارزیابی میکنید؟
ما بیانیههایی از سوی کارگران و دیگر نیروهای «مترقی» در منطقه میخوانیم که اساساً از حمله بیدلیل اسرائیل به ایران حمایت میکنند. نیروهایی که انتظار دارند ایالات متحده و اسرائیل مشکلات واقعی کشورشان را حل کنند؟
آنها پیشنهاد میکنند که ایران تسلیم ایالات متحده شود و قدرت را به دیگران واگذار کند، همانطور که در سوریه، قبلاً در عراق، در لیبی و غیره اتفاق افتاد. چیزی شبیه به ضدانقلابیون کوبایی در تبعید، که از میامی از دولت ایالات متحده میخواهند کوبا را «دموکراتیک» کند.
دیر یا زود، زندگی آنها را به حاشیه خواهد راند. موافقم. هر کس حق دارد مواضع خود را بیان کند. و ما حق داریم مشاهدات خود را بیان کنیم.
با این حال، کارگران، که قربانی رقابتهای امپریالیستی هستند، وظیفه دارند تصویر کلی را ببینند. بفهمند اولویت چیست، چه چیزی در حال حاضر غالب است. وظیفه اصلی که شرایط ایجاب میکند چیست.
اول از همه، جایگاه خود را به عنوان یک طبقه برای خودشان تعریف کنند. علیه مداخله امپریالیستی مبارزه کنند. اولین کسانی باشند که علیه تجاوزگری مداخلات خارجی، علیه نسلکشی که اسرائیل علیه بخشی از مردم در حال جنگ مرتکب میشود، مبارزه کنند.
خواستار حذف سلاحهای هستهای در همه جا باشند. و در عین حال، جبههای بسازند که به آنها امکان دهد مبارزه طبقاتی را برای دستیابی به تغییرات اجتماعی به نفع تودههای مردم ادامه دهند و به اوج برسانند.
تا بتوانند، آنطور که میخواهند و رویای آن را دارند، کشور خود را بدون استثمار و بربریت سرمایهداری، بسازند.