تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
یکشنبه، ۲۷ بهمن ۱۴۰۴
منبع: «چپ» (soL)
یکشنبه، ۱۵ فوریه ۲۰۲۶
هزاران نفر در مونیخ علیه امپریالیسم راهپیمایی کردند: «آنها پشت درهای بسته منافع سرمایه را تضمین میکنند»
کنفرانس امنیتی مونیخ که امسال برای شصتودومین بار در آلمان برگزار میشود، دیروز با تظاهرات گستردهای در مرکز شهر مورد اعتراض قرار گرفت.
در پاسخ به فراخوان «اتحاد اقدام علیه کنفرانس امنیتی ناتو»، معترضان ظهر امروز در میدان کارلسپلاتز مونیخ تجمع نمودند؛ پس از سخنرانی در آنجا، به سمت میدان مارینپلاتز راهپیمایی کردند.
در این راهپیمایی، معترضان شعارهای ضد-ناتو و ضد-آمریکا سر دادند، و در عین حال پیامهای همبستگی با فلسطین و کوبا را نیز برجسته کردند. محاصره و تحریمهای آمریکا علیه کوبا که سالهاست برقرار است، غیرانسانی توصیف شد، و همبستگی با مردم فلسطین موضوع اصلی تظاهرات بود. علاوه بر این، در طول این اعتراض، پلاکاردهایی با مضمون مخالفت با تسلیحات و خدمت سربازی اجباری حمل میشد.
شاخه حزب کمونیست ترکیه در آلمان با یک گروه مشترک که با حزب کمونیست یونان تشکیل شده بود، در تظاهرات امسال شرکت کرد. حزب کمونیست ترکیه و حزب کمونیست یونان با شعار «امید علیه جنگ امپریالیستی در مبارزه مردم نهفته است»، در پشت حزب کمونیست آلمان، در بلوک کمونیستی، راهپیمایی کردند.
«با تشدید رقابت امپریالیستی آنها به غنائم یکدیگر چشم دوختهاند»
بیانیهای که توسط شاخه حزب کمونیست ترکیه در آلمان منتشر شد، تأکید میکند که این کنفرانس ساختاری است که بازیگران رسمی و غیررسمی برجسته جهان امپریالیستی را پشت درهای بسته گرد هم میآورد تا منافع سرمایه را تضمین کند.
این بیانیه که به تشدید تضادهای بین امپریالیستی و تبدیل این وضعیت به «جنگ غنایم» حتی در میان متحدان اشاره دارد، از سیاستهای ریاکارانه غرب از طریق رویکردهای چهرههایی مانند ولفگانگ ایشینگر و فردریش مرتس انتقاد میکند. بیانیه حزب کمونیست ترکیه میگوید وضعیت کنونی نه تنها نشاندهنده فروپاشی، بلکه دورهای است که در آن کارتها از طریق نیروی نظامی مورد استفاده قرار خواهند گرفت، و هشدار میدهد: «بدون مقابله با سرمایهداری، منبع همه این رودادهای منفی، و بدون مبارزه با آن، نمیتوانیم از جنگهای امپریالیستی یا فاشیسم جلوگیری کنیم.»
متن کامل بیانیه به شرح زیر است:
کنفرانس امنیتی مونیخ، که با نام کنفرانس ناتو نیز شناخته میشود، بازیگران رسمی و غیررسمی برجسته جهان امپریالیستی را پشت درهای بسته برای تأمین منافع سرمایه گرد هم میآورد، امسال برای شصتودومین بار برگزار میشود.
ما میدانیم آنها در طول این بیش از ۶۰ سال، چه نوع مشکلاتی را برای مردم جهان ایجاد کردهاند، از قتل عامهای گلادیو، کودتاهای نظامی که در کشورهای عضو ناتو و سایر کشورها انجام دادند، و جنگهایی که به نام «دموکراسی» براه انداختند و کشورهایی که اشغال کردند. اینکه نیروهایی که آنها به نام «آزادی» مورد حمایت قرار دادند فاشیست یا مذهبی-ارتجاعی بودند، یک واقعیت را تغییر نمیداد: برندگان همیشه انحصارات بینالمللی و سایر بخشهای سرمایهداری بودند.
اسناد اخیراً فاش شده اپستین، بار دیگر آشکار کرده است که چگونه این نخبگان بورژوای «محترم»، از راست تا چپ، که خود را اربابان جهان میدانند، در پی سود و لذتهای طبقاتی در هر جنبهای از زندگی، همراه با نظام فاسد خود، هر چیزی را که لمس میکنند، فاسد میکنند. افشای تمام پلیدیهای این نظام ناشی از تلاش برای محدود کردن یک انحطاط ناپایدار نیست. آنها در حالیکه در برابر قدرتهای امپریالیستی جدیدی که در نظم بینالمللی ظهور میکنند، عرصه را واگذار میکنند، اکنون به غنایم یکدیگر چشم دوختهاند!
«اگر آنها میگویند جنگ، ما میگوییم سوسیالیسم برای برابری و صلح»
وقتی ولفگانگ ایشینگر، رئیس «کنفرانس امنیتی» گفت «نظم بینالمللی در خطر است» تلویحاً میگفت ایالات متحده دیگر به قوانین سلسله مراتب تقسیم ثروت غارتشده ملتها در ناتو پایبند نیست. او ضمن تأکید بر اینکه «همکاری اصولی بین ایالات متحده و اروپا از بین رفته و «منافع خصوصی» اولویت یافته است»، قطعاً به آدمربایی و گروگانگیری رئیسجمهور ونزوئلا و همسرش، یا محاصره و تهدید گرسنگی علیه مردم کوبا اشاره نمیکرد. یا، همانطور که مرتس صریحاً اظهار داشت، به قتل عامهای نسلکشانه انجام شده توسط دولت اسرائیل علیه فلسطینیها که او آن را «انجام کار کثیف ما» توصیف کرد، اشاره نمیکرد.
نکته مورد تأکید، تشدید تضادهای بین امپریالیستی است که با دوران ترامپ به اوج خود رسید، و بهویژه اعلام ایالات متحده مبنی بر این است که اگر خواستههایش برآورده نشود، در حمله به حتی متحدان خود نیز تردید نخواهد کرد، همانطور که در نمونههای کانادا و گرینلند دیده میشود.
امپریالیسم، بالاترین مرحله سرمایهداری، همچنین فاسدترین شکل این نظام را تعریف میکند. اما این وضعیت نه به فروپاشی خودساخته، بلکه به دورهای اشاره دارد که در آن کارتها از طریق نیروی نظامی، شاید یک جنگ جهانی نهایی، تقسیم میشوند. در این نظام سرمایهداری، در حالی که ثروتمندان ثروتمندتر میشوند، دیگر حتی ذرهای برای کارگران در هیچ کشوری باقی نمیماند. جنگ در خارج با حمله به آخرین حقوق اجتماعی باقی مانده کارگران در داخل و حمایت از جنبشهای فاشیستی همراه است.
بدون مقابله با سرمایهداری، منبع همه این رویدادهای منفی، و بدون مبارزه علیه آن، نمیتوانیم از جنگهای امپریالیستی یا فاشیسم جلوگیری کنیم.
از گردهمایی جنگسالاران در مونیخ تنها یک درس میتوانیم بیاموزیم: در حالی که این مشتی ثروتمند خود را برای استثمار و حتی برای انحرافاتشان سازماندهی میکنند، نه تنها لازم، بلکه ضروری است که ما، اکثریت کارگران در هر کشور، خود را برای برابری و برادری؛ برای صلح و آزادی سازماندهی کنیم. در حالی که آنها برای افزایش ثروت خود و محافظت از این نظام جنگ به راه میاندازند، ما میگوییم سوسیالیسم برای برابری و صلح.
علیه امپریالیسم و جنگ، زنده باد سوسیالیسم!