آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

تحریریه

لهستان در کانون بحران سرمایه‌داری: خیزش ناسیونالیسم و نظامی‌سازی دولت

این رویدادها، در یکی از سطوح بنیادین خود، بیانگر بحرانی عمیق‌تر در سرمایه‌داری جهانی‌اند؛ بحرانی که لزوماً به معنای نزدیک بودن فروپاشی نظام نیست. پرسشی که باید مبنای تحلیل ما از وضعیت لهستان و تحولات جاری در دیگر کانون‌های سرمایه‌داری قرار گیرد، صرفاً این نیست که: چه کسی در منازعه سیاسی پیروز می‌شود؟ بلکه باید پرسید: این پیروزی نماینده کدام منافع اجتماعی و اقتصادی است؟ هزینه آن را چه کسانی می‌پردازند؟ و چه مسیری را پیش روی جامعه می‌گشاید: بازتولید نظام موجود در قالب‌هایی تازه یا گسترش امکان‌های تغییر آن؟

۲۰۲۶-۱۱-۰۲ ادامه

علیه جنگ در محل کار

وقتی فعالیت در ۱۱۳ بندر در سراسر جهان متوقف می‌شود، این بیانگر چرخشی مهم در درون جنبش ضدجنگ است. در روز اقدام بین‌المللی کارگران بندر، در کنار موضوعاتی چون امنیت شغلی و افزایش دستمزدها، موضوع جنگ بیش از هر چیز دیگری در دستور کار قرار داشت. شعار این حرکت اعتراضی چنین بود: «ما کارگران بندر برای جنگ کار نمی‌کنیم». به گفته اتحادیه کارگری فرانسوی «ث.ژ.ت»، کارگران در ۲۲ کشور در اعتراض به جابه‌جایی و انتقال تسلیحات دست به اعتصاب زدند. در شماری از مراکز بزرگ تجارت دریایی جهان نیز اعتصاب‌هایی برگزار شد؛ از جمله در والنسیا، لو آور، الجزیراس، پیرائوس، جنوا، اوکلند، طنجه و بمبئی.

۲۰۲۶-۱۱-۰۱ ادامه

«نسل زد»: هویت‌های «دلبخواهی» و تصادف‌های عجیب

در سال‌های اخیر، اصطلاحی به نام «نسل زد» (Gen Z) در مقاله‌ها، شبکه‌های اجتماعی، برنامه‌ها و مناسبت‌های ویژه‌ای که از سوی مؤسسات وابسته به بورژوازی برگزار می‌شوند، رواج یافته است. ستادهای فکری بورژوازی سن را به‌عنوان ویژگی اصلی یک انسان معرفی می‌کنند. طبیعی است که استدلال محافل بورژوایی درباره «نسل زدِ رادیکال» از سوی جریان‌های اپورتونیست و آنارشیست‌ نیز مورد استقبال قرار گرفته است؛ جریان‌هایی که در چارچوب منطق ورشکسته خود، پیوسته در جست‌وجوی «جنبش‌های جدید» هستند.

۲۰۲۶-۱۱-۰۱ ادامه

تفاوت نژادپرستی ترامپ و نژادپرستی گوانچای چین

در یک سو، ده‌ها هزار نفر از چینی‌های ساکن فرانسه قرار دارند که در اوبرویه (Aubervilliers)، در حومه شمالی پاریس، بزرگ‌ترین مرکز عمده‌فروشی پوشاک اروپا را بنا کرده‌اند. ار سوی دیگر، گروهی از مهاجران شمال آفریقایی زندگی می‌کنند که ساکنان همین محله‌اند. هر دو گروه مهاجرند. موفقیت چینی‌ها در بهبود وضعیت زندگی‌شان، نشان می‌دهد که جامعه برای کسانی که با سخت‌کوشی در پی ثروتمند شدن هستند، عادلانه عمل می‌کند و مشکل را نمی‌توان به دولت یا جامعه نسبت داد. پس منشأ مشکل کجاست؟ با نگاهی به اطراف، آیا پاسخ روشن نیست؟ آیا این وضعیت نشان نمی‌دهد که مشکل از خود آن‌هاست؟

۲۰۲۶-۱۰-۳۱ ادامه

مداخله هیئت تحریرالشام در کتاب‌های درسی سوریه: پوشاندن سر زنان، سانسور آثار باستانی و حذف تصاویر دختران خردسال

پس از سرنگونی رژیم بشار اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، هیئت تحریرالشام که از حمایت امپریالیستی برخوردار بود، در سوریه به قدرت رسید. این گروه از همان آغاز قدرت‌گیری، تغییر نمادها و نشانه‌های مترقی در کشور را آغاز کرد و هم‌زمان که پیام‌هایی دربارهٔ «عادی‌سازی» اوضاع ارسال می‌کرد، به اجرای رویه‌های مبتنی بر شریعت ادامه داد... زنان روسری بر سر دارند، اما هیچ دختری وجود ندارد. تصاویر آثار باستانی و تاریخی، از جمله مجسمه‌های فنیقی و بین‌النهرینی، در کتاب‌های درسی سانسور یا به‌طور کامل حذف شده‌اند.

۲۰۲۶-۱۰-۳۱ ادامه

چه بر سر انقلاب روژاوا آمد؟

آن‌ها از یک «انقلاب» می‌گفتند؛ ما می‌دانستیم که انقلاب نیست، و این را هم می‌گفتیم. مگر با حمایت آمریکا و اتحادیه اروپا می‌توان انقلاب کرد؟ انقلاب روژاوا با مستحیل شدن در ضدانقلاب «هیئت تحریرالشام»، شاخه داعش، از میان رفته است. انقلابی که به سرانجام نرسد، به ضدانقلاب تبدیل می‌شود! رویای روژاوا به پایان رسید؛ اکنون دیگر جمهوری عربی سوریه وجود دارد. سوریه‌ای که تحت حاکمیت «هیئت تحریرالشام» اداره می‌شود و از حمایت سیاسی و اقتصادی آمریکا، اتحادیه اروپا، ترکیه و دولت‌های دست‌نشانده عربیِ حاشیه خلیج فارس، ثروتمند از دلارهای نفتی، برخوردار است، از هم گسیخته و در حال فروپاشی است.

۲۰۲۶-۱۰-۳۱ ادامه

از عراق تا سوریه، از ایران تا ترکیه: روند فرا-مرزی «صلح» چگونه پیش می‌رود؟

در چارچوب «روند صلح» که در ترکیه آغاز شده است، اقداماتی برای ادغام «یگان‌های مدافع سنجار»، وابسته به حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک)، در نهادهای امنیتی عراق در سنجار صورت گرفته است. در سوریه نیز «نیروهای دموکراتیک سوریه» در «هیئت تحریرالشام» ادغام شده‌اند. به نظر می‌رسد آینده «حزب حیات آزاد کردستان» (پژاک) در ایران نیز مستقل از حمله امپریالیستی به ایران نباشد. در جبهه ترکیه، اطلاعاتی دربارهٔ تهیه فهرستی شامل ۸۰ هزار نفر در چارچوب یک قانون جامع منتشر شده است.

۲۰۲۶-۱۰-۳۰ ادامه

دموکراسی تطبیقی

شیفتگان دموکراسی، از هر اندازه و خاستگاهی، به‌ویژه آن‌هایی که در کشور خود ما هستند، هم معتقدند دموکراسیِ خود آن‌ها ویژگی خاصی دارد که به هیچ‌یک از دموکراسی‌های دیگر شبیه نیست، و هم این‌که نباید این موضوع را بد فهمید؛ زیرا این دموکراسی، با وجود چنین ویژگی‌، یا از هیچ دموکراسی دیگری کم‌وبیش پایین‌تر نیست، یا اگر هم پایین‌تر باشد، می‌توان با مبارزه در راه آن، به‌تدریج آن‌را به یک دموکراسی‌ کامل و واقعی تکامل داد. در این میان، دو گرایش اصلی پدید می‌آیند که ممکن است متضاد با یکدیگر به نظر برسند، تعبیر «برادران متحاصم» توصیف مناسب‌تری برای آن‌هاست.

۲۰۲۶-۱۰-۳۰ ادامه

می‌گویند: «آیا منکر آن هستید که اسرائیل یک کشور دموکراتیک است؟» البته که هستیم

اسرائیل برای یهودیان اروپایی یک کشور دموکراتیک است؛ اما دموکراتیک بودن آن دقیقاً به همان معنایی است که آفریقای جنوبی برای مهاجران سفیدپوست خود کشوری دموکراتیک بود. نتانیاهو پیروز شود یا نشود؛ اعراب در دولت مشارکت کنند یا نکنند، نمایندگان عرب در کنست از همان ابتدا چیزی جز دکور نبوده‌اند. منصور عباس نمایندهٔ الگوی تازه‌ای از صهیونیسم اسلام‌گراست که نتانیاهو را راضی می‌کند و نگرانی او را برنمی‌انگیزد.

۲۰۲۶-۱۰-۳۰ ادامه

بنادر، از آنِ صلح و خلق‌ها هستند، نه پایگاه‌های جنگ و امپریالیست‌ها!

بیانیه مشترک اتحادیه‌های کارگری یونان و کشورهای دیگر در آستانه روز جهانی اقدام. «ما کارگران بندر برای جنگ کار نمی‌کنیم؛ بنادر اط آنِ صلح و خلق‌ها هستند، نه پایگاه‌های امپریالیست‌ها!» این پیام روز جمعه، ۳۰ اکتبر، در ۱۱۳ بندر در سراسر جهان طنین‌انداز خواهد شد. روز جهانی اقدام، این بار ۱۱۳ بندر در ۲۱ کشور و پنج قاره را دربرمی‌گیرد؛ زیرا فراخوان اعتصاب اکنون استرالیا را نیز شامل می‌شود. اتحادیه‌های کارگری در بیانیه مشترک خود تأکید می‌کنند که ۳۰ اکتبر، روزی تاریخی و رویدادی کم‌سابقه در مبارزهٔ طبقاتی خواهد بود.

۲۰۲۶-۱۰-۲۹ ادامه