میان مبارزه با امپریالیسم و رمانتیسم بومی‌: خوانشی در مقاله «از بولیوی تا ایران: چپ بومی‌»

مقاله مستقیماً از این واقعیت که ایران با سلطه‌جویی آمریکا مقابله می‌کند و گفتمانی درباره‌ عدالت اجتماعی دارد، به این نتیجه می‌رسد که ایران شکلی از یک چپ بومی (اصالت‌گرا) است. اما، مبارزه با امپریالیسم ــ با تمام اهمیتی که دارد - به‌تنهایی برای تعیین جایگاه طبقاتی در یک مبارزه کافی نیست؛ بلکه باید آن را با دگرگونی‌های اقتصادی و اجتماعی داخلی و چگونگی توزیع ثروت در هر نظام سیاسی پیوند داد. جنبش کمونیستی در طول تاریخ خود از بسیاری از جنبش‌های رهایی‌بخش ملی حمایت کرده است، اما هرگز رهایی ملی را با سوسیالیسم برابر ندانسته است؛ زیرا وظایف رهایی ملی به‌طور بنیادین با وظایف ساختمان سوسیالیسم تفاوت دارد.

از ایران تا بولیوی: چپ بومی

یک بحران جهانی وجود دارد که نمود آن در این است که نخبگان شهری در شهرهای بزرگ جهان، محیط‌هایی بسیار مشابهی در سراسر دنیا ساخته‌اند و از یک زبان چپ‌گرای اصلاح‌شده (که البته زبان چپِ مبارزه مسلحانه قدیمی نیست) استفاده می‌کنند. اوضاع همیشه این‌گونه نبود... بدین ترتیب، مجله «ژاکوبن» به بولیوی یا ایران می‌آید تا با افراد خاصی گفتگو کند؛ افرادی که همان چیزی را به او می‌گویند که او دوست دارد بشنود، زیرا این بخشی از هویت سیاسی آن‌هاست. در نهایت، «ژاکوبن» در لاپاز و تهران پا به زمین می‌گذارد و با «خوزه» و «علی‌اکبر» صحبت می‌کند و آن‌ها به او اطمینان می‌دهند که آنچه این مجله می‌نویسد درست است.

مانیفست مارکسیسم غربی

سازمان «سیا»، مسلماً یک «مارکسیسم سالنی» را که به راهروهای دانشگاه محدود شده، از طبقه‌ کارگر ناامید است، زبانی پیچیده دارد و اقدام و عمل در آن ناممکن است، به مارکسیسمی که به خیابان‌ها می‌آید، اتحادیه‌ها را تشکیل می‌دهد و هدفش دستیابی به قدرت است، ترجیح می‌دهد. هدف آن‌ها روشن بود: خلق یک روشنفکریِ چپ‌گرا که به جای تغییر دادن جهان، تا ابد تنها به «تفسیر» آن بسنده کند. به عبارت دیگر، همان نیهیلیسم روشنفکرانه‌ای که در ظاهر خود را به سازماندهی، جنبش‌های خیابانی و فعالیت‌های اتحادیه‌ای نزدیک نشان می‌دهد، اما در عمل از آن‌ها فرسنگ‌ها فاصله دارد؛ جریانی که احزاب لنینیست را با برچسب «دگماتیک/توتالیتر» طرد می‌کند.

«مارکسیسم غربی»: کسانی که از آزمون عملی اجتناب می‌کنند

به تازگی، وب‌سایت «ژاکوبن» مقاله‌ای از راسل جاکوبی در دفاع از «مارکسیسم غربی» منتشر کرده است. این متن در واقع نقدی است بر استدلال‌های گابریل راکهیل، استاد دانشگاه اهل آمریکا، که متفکران «مکتب فرانکفورت» را به خدمت در راه امپریالیسم آمریکا متهم کرده است. (برای کسانی که در جریان نیستند: کتاب راکهیل اساساً به دنبال اثبات این ادعاست که مارکسیسم غربی، با بودجه‌ «سیا»)، یک جریان «چپِ» ضد کمونیست اختراع کرده است.) راسل جاکوبی مقاله خود را با این جملات به پایان رساند: «یک "چپ نو" یا "مارکسیسم غربی" سالخورده، نویدبخش‌تر و ترجیح‌دادنی‌تر از یک استالین نسخه ۲ است.» پس بگذارید ما نیز این‌گونه نتیجه‌گیری کنیم:

حزب کمونیست ونزوئلا و حزب کمونیست اکوادور «نغمه‌خوانان مارکسیسم شرقی» را افشا می‌کنند!

در اوایل دسامبر ۲۰۲۵، دو بیانیه مهم - یکی از حزب کمونیست ونزوئلا و دیگری از حزب کمونیست اکوادور - خط سیاسی روشنی در سراسر جنبش جهانی کمونیستی کشیدند. هر دو حزب، که با اصول ایدئولوژیک مشترک متحدند، هشدارهای تندی را درباره به اصطلاح «پلتفرم جهانی ضدامپریالیستی» (WAP)، که آن‌ها آن را نه به عنوان وسیله‌ای برای انترناسیونالیسم پرولتری، بلکه به عنوان دستگاهی آپورتونیست و آشکارا ضدکمونیست، که برای همسو کردن احزاب کارگری با منافع یک بلوک سرمایه‌داری علیه دیگری طراحی شده است توصیف می‌کنند، صادر کردند.

جایگاه نویسندگان «نامه مردم» در جنبش کمونیستی امروز؟

«چیزی به نام مارکسیسم محلی وجود ندارد» – احزاب کمونیست انقلابی اجازه نمی‌ دهند الزامات سیاست خارجی احزاب کمونیست در قدرت، جنبش جهانی کمونیستی را تحت‌ الشعاع قرار دهد