بریکس در ارائه ضد-امپریالیسم شکست خواهد خورد: با نگاهی به عملکرد روسیه و چین در غزه و ونزوئلا

مدافعانی مانند «دوستان چین سوسیالیست» از رأی ممتنع چین و روسیه دفاع می‌کنند. آن‌ها به طرز عجیبی استدلال می‌کنند که: «برای چین با روسیه، استفاده از حق وتو، فقط موضع آن‌ها را در برابر کشورهای عربی و اسلامی تضعیف می‌کرد و نتیجتاً موضع ایالات متحده را بیش‌تر تقویت می‌کرد.» گویی رأی مخالف به قطع‌نامه شورای امنیت به قیمت دوستی آن‌ها با برخی از خائنین به آرمان فلسطین تمام می‌شد، و سرپیچی از طرح ایالات متحده به نوعی رابطه فرمانبری همین خائنین به سرنوشت غزه با ایالات متحده را تقویت می‌کرد.

«حل و فصل» مسأله امپریالیسم

بی‌وجدانی خواهد بود اگر این مسأله را بدون اشاره به تهمت‌های بی‌اساس شی به حزب کمونیست یونان رها کنیم. شخص می‌تواند از حزب کمونیست یونان انتقاد کند، بدون این‌که آن را به تروتسکیسم وصل کند، بدون این‌که به افتراهای ضد-کمونیستی متوسل شود. این کار بحث را بی‌ارزش می‌کند و شرکت‌کننده‌ای را که تجربه یا دانش کمی از جنبش کمونیستی دارد یا اصلاً ندارد، خوار می‌کند.

انقلاب طبقه متوسط: پایانی جدید از تاریخ؟

فرانسیس فوکویاما در سال ١۹۹٢، در پی سقوط اتحاد شوروی و کشورهای سوسیالیستی اروپا «پایان تاریخ» را اعلام کرد. پس از گذشت بیش از دو دهه، وی در ٢۸ ژوئن ٢٠١٣ با انتشار نوشته «انقلاب طبقه متوسط» در «وال‌استریت ژورنال» پایانِ «پایان تاریخ» را اعلام کرد، و طبقه متوسط را بمثابه عامل انقلاب در جهان معرفی کرد. ایده جدید فوکویاما تحت عناوین گوناگون از جانب چپ «سبز» ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد و تبلیغ می‌شود.

امپریالیسم، چندقطبی‌گرایی و فلسطین

در جهان چندقطبی‌های چپ، ضدامپریالیست‌های واقعی کشورهای بریکس (برای گاریدو، روسیه و جمهوری خلق چین) هستند. اما برای کسانی که خمیدگی تئوریک کم‌تری دارند، برای کسانی که تمایلی به ورود به علف‌های هرزه مناظره تئوریک ندارند، یک آزمون نهادنمای دمِ دست داریم: فلسطین. اگر حمله نسل‌کشی به مردم فلسطین توسط یک دولت تئوکراتیک اسرائیل بزرگ، اقدام امپریالیستی شاخص این لحظه است، این ضدامپریالیست‌ها کجا هستند؟

آیا چین سیاست خارجی انترناسیونالیستی دارد؟ نگاهی به سیاست خارجی چین در مقایسه با سیاست خارجی اتحاد شوروی

و اکنون با حمله گستاخانه، و بی‌دلیل اسرائیل به ایرانِ «دوست» مفروض چین، بی‌طرفی «پنج اصل» حتی کم‌تر قابل دفاع است. استراتژی «برد-برد» بسیاری از رهبران حزب کمونیست چین و متحدین آن، یک رویایی اوتوپیایی است که عدالت اجتماعی قادر به پرداخت هزینه آن نیست.

انترناسیونالیسم: مرده است یا در حال مرگ است؟

جای تأسف و اندوه، و شرم‌ساری بسیار است، که هیچ کشوری که ادعای راه سوسیالیستی را دارد یا از فداکاری‌های کوبا بهره‌مند شده، حتا برای پر کردن بخشی از این خلاء گامی برنداشته است. باید گفت که به نظر می‌رسد «سوسیالیسم با ویژگی‌های ملی» انترناسیونالیسمی را که آن‌چنان برای سوسیالیسم در قرن بیستم مرکزیت داشت، کنار می‌گذارد.

آنچه تاریخ می‌آموزد…

چندقطبی و بریکس، یک‌ پُتک دیگر بر بت‌واره چپ «چندقطبی»

چین به کجا می‌رود؟ در نقد چین‌ستایی برخی از گرایش‌های چپ

چند ایدۀ مارکسیستی به زبان ساده