آهای، وزارت امورخارجه! شما، به شدیدترین نحو یک کشور کوچک را که هزاران کیلومتر دور است، و توسط قدرتهای قهار امپریالیستی اشغال و مورد ناسزا قرار گرفته محکوم میکنید، اما ما شما را محکوم میکنیم و میپرسیم: آیا نگه داشتن ۵۰ سلاح اتمی که میتواند به ما و مردم منطقه آسیب جدی برساند تحریکآمیز و غیرمسئولانه نیست؟ نگه داشتن سلاحهای اتمی در سرزمین خود بدون هیچگونه کنترل بر آنها یکی از بدترین مصیبتها برای یک کشور است. در جهان فقط پنج کشور این دیوانگی را دارند، چهار کشور دیگر مجبور شده اند، ما قلباً داوطلب شدیم. جمهوری دمکراتیک خلق کره حداقل خود کنترل بر سلاحها را دارد. ما خود را برای مرگ میلیونی به اراده فرا-آتلانتیک سپردهایم!
تارنگاشت عدالت – بایگانی دورۀ دوم
منبع: خبرگزاری بینالمللی کمونیستی
۵ سپتامبر ۲۰۱۷
تأملات کمال اوکویان دبیرکل حزب کمونیست ترکیه پیرامون بیانیه دولت حزب عدالت و توسعه ترکیه درباره آزمایش بمب هیدروژنی جمهوری دمکراتیک خلق کره
من به شدیدترین نحو وزارت امورخارجه را محکوم میکنم…
پیش از این، آنها عاشق آن بودند که جمهوری دموراتیک آلمان را «آلمان شرقی» بنامند، اکنون آنها دوست دارند جمهوری دمکراتیک خلق کره را «کره شمالی» بخوانند. این ممکن است طولانی و پیچیده باشد اما بیایید از واژههای جنگ سرد استفاده نکنیم.
جمهوری کره در جنوب، و جمهوری دمکراتیک خلق کره در شمال قرار دارد…
وزارت امورخارجه ما اخیراً علیه جمهوری دموکراتیک خلق کره اعتراض کرد. به گفته خودشان، آنرا به «شدیدترین نحو محکوم کردند»: «ما آزمایش بمب هیدروژنی جمهوری دمکراتیک خلق کره را در ۳ سپتامبر ۲۰۱۷، یک عمل غیرمسئولانه و تحریکآمیز میدانیم، ما آنرا به شدیدترین نحو محکوم میکنیم.»
تصور میکنم ادعای یک «قدرت بزرگ» بودن این چنین- با فضولی کردن در هر چیز- کار میکند.
در هر حال، این نخستین باری نیست که ترکیه در موضوع کره فضولی میکند.
دولت حزب دمکرات سال ۱۹۵۰ پسران ما را به جنگ کره فرستاد و با دنبالهروی از ایالات متحده آمریکا آنها را فدای تجاوزگری امپریالیستی کرد.
جنگ کره که سه سال طول کشید با یک دروغ آغاز شد. درست شبیه ادعای وجود سلاحهای کشتار جمعی در عراق، درست شبیه ادعای استفاده دولت اسد از سلاحهای شیمیایی…
ایالات متحده آمریکا کره را که پس از جنگ جهانی دوم استقلال خود را بدست آورده بود اشغال کرد و سعی کرد با دروغ حمله شمال به جنوب تمام کره را همراه خود کند. این کار نکرد، میهندوستان کره، با پشتیبانی اتحاد شوروی و جمهوری خلق چین در عرصه نظامی ایالات متحده آمریکا را چالش کردند. تا آنجا که به سربازان ترکیه مربوط میشود، آنها برای خروج امن ارتش ایالات متحده قربانی شدند.
در سه سال میلیونها نفر کشته شدند، و کره به دو حکومت تقسیم شد. ترکیه پس از استقرار شرمآور سربازانش [در کره] به عضویت ناتو جذب شد، و با یک فاجعه دیگر به آن پاداش داده شد.
امروز، یکی از آن دو حکومت، حکومتی که سالها تجاوزگری ایالات متحده آمریکا را تجربه کرده، در مسیر تولید سلاحهای اتمی حرکت میکند.
ترکیه با بهانه ایمنساختن خود در بزرگترین بنگاه جنایتکار، در ناتو، ثبت نام کرده است؛ این چشمانداز دفاعی ترکیه بود. جمهوری دمکراتیک خلق کره هیچ نهاد بینالمللی امنی ندارد که به آن پناه ببرد.
این روشن است که ایالات متحده آمریکا چگونه به کشورهایی که به آنها «ناسزا میگوید» حمله میکند. این بدین معنی است که اگر جمهوری دمکراتیک خلق کره میگوید مورد تهدید قرار دارد، واقعیت را میگوید. عراق را ببینید، افغانستان را ببینید، گرانادا را ببینید، پاناما را ببینید…
سلاح اتمی بد است. اما برای همه بد است. سلاح اتمی باید بدون استثنا محو شود.
دولت حزب عدالت و توسعه جمهوری دمکراتیک خلق کره را محکوم میکند. خوب، چرا آنها کشورهایی را که دارای سلاحای کشتار جمعی هستند که قادر است دهها بار جهان را نابود کند «به شدیدترین نحو محکوم» نمیکنند.
این آقایان که درست پس از شکست باندهایی که در سوریه با پول و اسلحه از آنها حمایت میکردند، گریان خواهان کمک ناتو شدند و موشک های آلمانی و هلندی در کشور ما مستقر شد، در آن هنگام «شدیدترین نحو» را نمیشناختند.
آنها از اینکه با اخم بگویند «آهای آمریکا!» لذت میبرند، آنها حتا به این عادت کرده اند. اما خجالت هم خوب چیزی است، آنها باید بخود بگویند «ما در تجزیه کره سهم خود را داشتیم، بهتر است چیزی نگوییم.»
خجالت آخرین چیزی است که ما باید از اینها انتظار داشته باشیم.
آهای، وزارت امورخارجه! شما، به شدیدترین نحو یک کشور کوچک را که هزاران کیلومتر دور است، و توسط قدرتهای قهار امپریالیستی اشغال و مورد ناسزا قرار گرفته محکوم میکنید، اما ما شما را محکوم میکنیم و میپرسیم: آیا نگه داشتن ۵۰ سلاح اتمی که میتواند به ما و مردم منطقه آسیب جدی برساند تحریکآمیز و غیرمسئولانه نیست؟
بگذارید بیادتان بیاوریم که هر یک از این بمبهای اتمی تاکتیکی ب-۶۱ ده برابر بمب اتمی هیروشیما قدرت انفجاری دارد.
این روزها بین ترکیه و ایالات متحده آمریکا تنش وجود دارد، که نیمی از آن واقعی و نیم دیگر موهوم است. خوب، چرا سلاحهای اتمی یک موضوع موجب نگرانی نیست؟ وزارت امور خارجه چه خواهد گفت اگر ایالات متحده آمریکا فردا ترجیح بدهد سلاحهای اتمی را منتقل کند و بگوید ترکیه «دیگر امن نیست»؟ آیا از آنها خواهند خواست نروند، یا به آنها خواهند گفت سلاحهای اتمی را بگذارید و بروید، آیا با سکوت از کنار آن خواهند گذشت؟ آیا آنرا به شدیدترین نحو محکوم خواهند کرد؟
نگه داشتن سلاحهای اتمی در سرزمین خود بدون هیچگونه کنترل بر آنها یکی از بدترین مصیبتها برای یک کشور است. در جهان فقط پنج کشور این دیوانگی را دارند، چهار کشور دیگر مجبور شده اند، ما قلباً داوطلب شدیم.
جمهوری دمکراتیک خلق کره حداقل خود کنترل بر سلاحها را دارد. ما خود را برای مرگ میلیونی به اراده فرا-آتلانتیک سپرده ایم!
آنها چه چیز را به «شدیدترین نحو محکوم میکنند»؟
دست مریزاد!
http://icp.sol.org.tr/international/nuclear-weapon-villainous-it-villainous-everyone
پیوند کوتاه: https://tinyurl.com/53bfctfe