تارنگاشت عدالت – بایگانی دورۀ دوم
۲۳ شهریور ۱۳۹۱
منبع: مورنینگ استار
۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲
نویسنده: مارک پریمن
برگردان: ع. سهند
به یاد استالینگراد
فواره رقص کودکان (بارمالی) در استالینگراد. این عکس در ۲۳ آوت ۱۹۴۲ توسط امانوئل یفزریخی، عکاس افسانهای شوروی و خبرنگار خط مقدم گرفته شده است.
در ساعت ۶ و ۴۵ دقیقه بامداد ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۲- ۷۰ سال پیش در روز پنجشنبه- نازیها با کینهجویی، حمله به استالینگراد را آغاز کردند.
آسمان از گرد و غبار ساختمانهای ویران شده تاریک شد. زمین از قدرت مواد منفجره تکان خورد.
ارتش آلمان پیشروی کرد، اما با شدیدترین مقاومت قابل تصور روبهرو شد. دهشت از نبرد با سربازان شوروی در زمین آنها با نزدیک شدن زمستان، سریعاً برای ژنرالهای هیتلر به یک واقعیت مبدل شد.
در حالی که تانکهای آلمانی به حوالی شهر رسیدند شورویها سنگر گرفتند، و برای نبرد برای هر منطقه، هر خیابان، و هر خانه آماده شدند.
تقریباً شش ماه بعد- در فوریه ۱۹۴۳- شکست نیروهای نازی که درصدد بودند استالینگراد را محاصره و نابود کنند، کامل شده بود.
از هر لشگر ارتش سرخ که برای دفاع از شهر اعزام شد کمتر از چند صد سرباز زنده ماندند. تلفات شورویها ۱٫۱ میلیون، شامل ۴۸۵٫۷۵۱ کشته بود.
برای هیتلر، شکست در استالینگراد آغاز پایان بود. قربانیان و ضایعات وحشتناک ارتش سرخ تأثیر نیرومندی در سراسر جهان، به ویژه در جنبشهای مقاومت در اروپای تحت اشغال داشت.
روسها که ضریه اصلی حمله آلمان را تحمل کرده بودند اکنون موج را برمیگرداندند. یک سال بعد، آنها به متحدین غربی، که جبهه دومی را در نورماندی باز کرده بودند، پیوستند.
به رغم کمونیسمستیزی گستردهای که طی جنگ سرد بر رسانهها غالب بود، میراث استالینگراد هرگز کاملاً از تاریخ محو نشد.
نبرد [استالینگراد] مورد تمرکز مورخ نظامی، آنتونی بیور (Anthony Beevor) قرار گرفت که در سال ۱۹۹۸ کتابی به همین نام منتشر کرد.
اخیراً یک مستند بی. بی. سی. با شرکت یک تیم پدر و پسر- پیتر و دن اسنو- آنچه را که استالینگراد نمایندگی میکرد، بررسی کرد.
از ۱۹۴۱ حزب کمونیست بریتانیا در پیشاپیش کارزار برای حمله متحدین به اروپای غربی تحت اشغال نازیها در جهت کاهش فشار غیرانسانی به اتحاد شوروی بود.
بدون تردید آن مردمیترین جبهه مردمی بود که حزب تاکنون در آن شرکت کرده است.
اما حتا پایدارترین کمونیستها هم به ندرت میتوانستند حال و هوای جشن را موقعی که پیروزی در استالینگراد قطعی شد، تصور نمایند. این حال و هوا حتا به جورج ششم پادشاه انگلستان هم رسید، او فرمان ساختن «شمشیر استالینگراد» را داد که بر روی آن این کلمات حک شده اند: «به شهروندان پولادین قلب استالینگراد، هدیهای به عنوان نشانه ادای احترام مردم بریتانیا.» شمشیر به وسیله شخص چرچیل به استالین داده شد.
بخش عمده بزرگداشتهای جنگ جهانی دوم تاریخ آن دوره را از سیاستهای آن جدا میکند.
برای ما مهم است که سالگرد را در مبارزه با فاشیسم، در آن زمان و در حال، قرار دهیم.
این، و نه تجاری کردن قهرمانی ارتش سرخ، هدف «فلسفه فوتبال» از تهیه تیشرت جدید استالینگراد بود، تا پلاتفرمی برای آن تاریخ ارایه نماید.
هیو تیسدیل طراح تصاویر بر تیشرتها، آنها را به عنوان «نشان دهنده نقش غیرنظامیان و نظامیان در پیروزی استالینگراد، نقش پوسترها و شعارهای بالا برنده روحیهها» توصیف میکند.
این یک فرهنگ بصری است که برای ایجاد تصاویری که نمادین شده اند عکاسی و حروفچینی را ترکیب میکند.
شعارهایی مانند «هیچکس فراموش نشده است. هیچ چیز فراموش نشده است» از شاعر روس اولگا برگولز (poet Olga Bergholz) است، که برنامه رادیویی او در طی محاصره استالینگراد نمایانگر صدای مقاومت روسیه در مقابل نازهای شد.
در سراسر روسیه و حکومتهای شوری سابق مانند اوکرائین، بلاروس و قزاقزستان بناهای یادبود فداکاریهای ۱۹۴۱- ۴۵ پا برجا هستند.
موزه جنگ بزرگ میهنی در کیف یک از مجبوبترین اماکن برای دوستداران فوتبال در تابستان جاری بود.
نسلی که مدال جنگ بزرگ میهنی را دریافت کرد، از دنیا میرود. اما تعداد شهروندان شوروی که این مدال را دریافت کردند بالغ بر ۱۱ میلیون نفر میشد-که مقیاس نبردهای صورت گرفته و پیروزی به دست آمده را برای آزادی امروز ما به دست میدهد.
http://www.morningstaronline.co.uk/news/content/view/full/123758