تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم

منبع: صدای سوسیالیستی، نشریه حزب کمونیست ایرلند
نویسنده: گراهام هارینگتون
۴ آوریل ۲۰۲۲

 

امپریالیسم و اوکرائین

 

برای توضیح جنگ در اوکرائین، سیاست و تاریخ پیچیده اروپای شرقی در کانون تلاش رسانه‌های غربی قرار ندارد. به جای آن، شخصیت رئیس‌جمهور روسیه در کانون توجه قرار دارد. از پایان جنگ سرد، یک روس‌هراسی پنهان وجود داشته است، که به استثنای دوره پس از ۱۱ سپنامبر که مسلمانان در کانون توجه قرار گرفتند، با ترسیم روس‌ها در تقریباً هر فیلم، بازی ویدیویی و سریال به مثابه شیطان صفت، تکمیل شده است.

تلاش برای لغو روس‌های برجسته مانند یوری گاگارین، داستایوفسکی، شوستاکوویچ – که همگی چندین دهه پیش از حمله روسیه به اوکرائین درگذشتند – و ممنوعیت رسانه‌های روسی مانند «روسیه امروز» نشان‌دهنده یک جنگ تبلیغاتی است که پیروز آن هم‌اکنون معلوم است. به نظر می‌رسد بسیاری از افراد چپگرا از زمان حمله روسیه، پی برده‌اند که فعال ضدجنگ هستند. این تنها در صورتی مثبت است که علیه همه جنگ‌ها باشد، نه فقط جنگ‌هایی که توسط دشمنان غرب آغاز شده‌اند.

فرانسه از سال ۲۰۰۱ در مالی، ساحل عاج، چاد، سومالی، جمهوری آفریقای مرکزی، سوریه و عراق مداخله نظامی کرده است. پرتغال در حال حاضر در موزامبیک دخالت نظامی دارد. چهارده کشور در آفریقا مجبور شدند واحد پول خود را با یورو پیوند دهند. خود اوکرائین هزاران سرباز به عراق فرستاد. انگلیس هزاران نظامی در کشورهایی مانند ایرلند و کنیا دارد. و این ناگفته نماند که ایالات متحده نیروهای نظامی و اطلاعاتی خود را همه قاره‌ها، با حداقل ۷۵۰ پایگاه نظامی در سراسر جهان، درگیر کرده است

پرسش «آیا روسیه امپریالیست است؟» مفهوم امپریالیسم را درک نمی‌کند. امپریالیسم زمانی نیست که یک کشور به کشور دیگر حمله می‌کند. اگر چنین بود، لهستان امپریالیست بود، زیرا در سال ۱۹۲۰ بخش‌هایی از غرب اوکرائین و بلاروس را بخود ضمیمه کرد. اوکرائین نیز امپریالیست خواهد بود، زیرا در جنگ عراق شرکت کرد. امپریالیسم بالاترین مرحله سرمایه‌داری است: این یک سیستم جهانی است که امروز توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا و کشورهای تابع آن‌ها نمایندگی می‌شود.

روسیه از این‌که بزرگ‌ترین صادرکننده سرمایه در جهان باشد بسیار فاصله دارد؛ و مانند اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، جایگزینی برای امپریالیسم نیست. روسیه از کشورهایی مانند کوبا، نیکاراگوئه و ونزوئلا حمایت می‌کند و شریک جمهوری خلق چین است.

در خود روسیه آپوزیسیون پوتین به وسیله حزب کمونیست فدراسیون روسیه رهبری می‌شود و این یک انگیزه بزرگ برای پوتین برای مخالفت با غرب است. زمانی که در انتخابات تقلب می‌شود و فعالین توسط مقامات روسیه سرکوب می‌شوند، این حزب کمونیست فدراسیون روسیه است که بیش‌ترین آسیب را می‌بیند. با این حال، رسانه‌های غربی این موضوع را نادیده می‌گیرند و در عوض چهره‌های طرفدار غرب را که در حاشیه سیاست روسیه هستند، در کانون توجه قرار می‌دهند.

این امپریالیسم بود که با ضدانقلاب در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و تحمیل بی‌رحمانه سرمایه‌داری در سال‌های یلتسین پوتین را به وجود آورد. افزایش فقر، اعتیاد به موادمخدر، فحشا، بی‌خانمانی، مرگ‌های زودرس، نابرابری افسارگسیخته، دو جنگ وحشیانه در چچن و ظهور افراط‌گرایی اسلامی، پاداش روسیه برای پذبرا شدن سرمایه‌داری بود.

بدون نردید، در اوکرائین مشکل راست افراطی وجود دارد. کسانی که می‌گویند ما باید به «چپ اوکرائین» مخالف روسیه گوش بدهیم، منظورشان مطمئناً امثال حزب کمونیست اوکرائین که از سال ۲۰۱۵ ممنوع شده است، یا یازده حزب اپوزیسیون که اخیراً توسط دولت زلنسکی ممنوع شدند نیست- و این در حالی است که گروه‌های فاشیستی مانند آزوف، سوبودا و «بخش راست» اجازه فعالیت دارند.* مجسمه‌های ارتش سرخ تخریب می‌شوند، اما به مجسمه‌های یادبود استپان باندرا، دستیار نازی‌ها، اجازه داده می‌شود.

در کدام کشور دموکراتیک، نئونازی‌ها، مانند مانند گردان آزوف، به عنوان یگان رسمی بخشی از گارد ملی می‌شوند؟ و در عین‌حال دولت اوکرائین برادران کونوویچ، رهبران جوانان کمونیست اوکرائین را دستگیر می‌کند. ایگور کولومایسکی، حامی مالی اصلی رئیس‌جمهور زلنسکی، تامین‌کننده مالی گردان آزوف نیز بود.

اوکرائین، ابداً تنها کشور در اروپا نیست که یک جناح راست قوی دارد. اما استثنایی است زیرا افراطی‌ترین جریان‌های راست به یک بخش رسمی از ماشین دولتی مبدل شده‌اند، ایدئولوژی آن‌ها توسط دولت تشویق شده است، مخالفان سیاسی اصلی آن‌ها سرکوب شده‌اند، و آن‌ها مسلح‌ترین و آموزش‌ دیده‌ترین فاشیست‌ها در اوپا هستند.‌

اگر فاشیسم به وسلیه غرب تشویق نمی‌شد، اگر جنگ دونباس که جان ۱۴ هزار نفر را گرفت نبود، و اگر اوکرائین به سمت پیوستن به ناتو نمی‌رفت، جنگ روسیه نمی‌توانست رخ دهد. این بدان معنا نیست که ما باید از عملیات آن – که مسلماً نسبت به گذشته وحدت بیش‌تری را بین غرب و ناتو ایجاد کرده است – حمایت کنیم، یا دولت روسیه را قهرمان ببینیم، اما نباید به کسانی بپیوندیم که می‌خواهند از اوکرائین به مثابه «بلژیک کوچک دلاور» نسل ما استفاده کنند. دشمنان آن‌ها لزوماً دشمنان ما نیستند.

* الکساندر روبینشتاین و ماکس بلومنتال، «چگونه زلنسکی، رئیس‌جمهور یهودی اوکرائین با شبه نظامیان نئونازی در خط مقدم جنگ با روسیه قرار گرفت، «گری‌زون»، ۴ مارس ۲۰۲۲

https://thegrayzone.com/2022/03/04/nazis-ukrainian-war-russia/

پیوند کوتاه: https://tinyurl.com/4vabdtwb