تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
منبع: صدای سوسیالیستی، نشریه حزب کمونیست ایرلند
نویسنده: ساجوی کومار
۱۱ مارس ۲۰۲۴
مبارزات دهقانان و فاشیسم
چرا دهقانان هند برای اعتراض در خیابانها زمینهای کشاورزی خود را ترک کردهاند؟ و چرا این باید دغدغه کارگران در سراسر جهان، از جمله در ایرلند باشد؟
هند یک کشور در حال توسعه است که اکثریت جمعیت آن هنوز به کشاورزی وابسته است. مودی که قول داده بود از فناوری پیشرفته برای بهبود کشاورزی استفاده شود، از پهپادهای پیشرفته برای پرتاب گلولههای گاز اشکآور بر روی دهقانان معترض استفاده میکند. دهلی نو برای جلوگیری از ورود دهقانان به شهر با سنگرهایی مستحکم شده است. مودی به قول خود برای مبنی حداقل قیمت حمایتی () و دوبرابر کردن درآمد کشاورزان عمل نکرد.
«سازمان داوطلب ملی» (آر.اس.اس) (ashtriya Swayamsevak Sangh) که «حزب بهاراتیا جاناتا» مودی را هدایت میکند، از موسولینی در دهه۱۹۳۰ الهام میگیرد. ایدئولوژی هندوتوا توسط امپریالیسم انگلیس برای قطبی کردن هندوها و مسلمانان و طرفداری از سیاست امپریالیستی «تفرقه بینداز و حکومت کن» تشویق شد. «آر.اس.اس» که در پشت ترور مهاتما گاندی قرار داشت، همیشه متحد ستمگران بوده است، اسلاف مودی زمانی که هند برای آزادی خود میجنگید، از انگلیسیها پشتیبانی میکردند؛ آنها در جریان هولوکاست از هیتلر پشتیبانی کردند، آنها در جریان نسلکشی فلسطینیها از آپارتید اسرائیل حمایت میکنند.
پس از اجرای رسمی سیاستهای نئولیبرالی در دهه ۱۹۹۰، هزینه تولیدات کشاورزی بطور تصاعدی افزایش یافته است. بدهیهایی که کشاورزان در آن گرفتار شدند، به افزایش خودکشی در میان کشاورزان انجامید. قصد مودی این است که از طریق «لوایح کشاورزی» پیشنهاد شده، کشاورزی را شرکتی کند. اگر به انحصارات اجازه داده شود که کشاورزی را در دست بگیرند، این باعث از دست رفتن معیشت میلیونها نفری میشود که به کشاورزی وابستهاند. آنها مجبور خواهند شد که به شهرهای هند مهاجرت کنند و بطور موقت کار کنند یا به ارتش ذخیره کارگران، که به کار با هر مزدی راضی است و خود را در معرض استثمار فوق العاده قرار میدهد بپیوندند. گرایش سرمایه این است که برای بدست آوردن حداکثر ارزش اضافی، به سمت کشورهای دارای دستمزدهای پائین حرکت کند. هند در حال حاضر یک کشور دارای دستمزدهای پائین است و شرکت کردن کشاورزی با افزایش ارتش ذخیره کار، دستمزدها را پائینتر خواهد کرد. مشاغل کاربَر از کشورهای توسعه یافته به کشورهایی مانند هند منتقل خواهند شد. این یک دغدغع برای کارگران کشورهای توسعه یافته است زیرا اتحادیههای کارگری به دلیل تهدید فرار سرمایه به کشورهای دارای دستمزدهای پایین، ظرفیت چانهزنی را در جریان مذاکرات از دست خواهند داد، در نتیجه کارگران اعتماد خود را به اتحادیههای کارگری از دست میدهند، که موجب کاهش عضویت در آنها میشود.
امپریالیسم باید دستمزدها را در جهان سوم کمتر از حد معیشتی نگه دارد تا بتواند در کشورهایی مانند هند کالاهایی را تولید کندکه با هزینه کمتر و بدون افزایش دستمزد به مردم کشورهای امپریالیستی عرضه کند. به این دلیل است که دستمزدهای واقعی در کشورهای توسعه یافته برای چندین دهه راکد مانده است. در جهان پسا-استعماری، امپریالیسم با استثمار شدید کشورهای جهان سوم عمل میکند، و از این طریق بر دستمزدها در کشورهای توسعه یافته فشار نزولی وارد میکند. امپریالیسم از «سازمان تجارت جهانی» (WTO) و «موافقتنامه عمومی تعرفه و تجارت» (GATT) برای ایجاد بحرانهای دهقانی در جهان سوم و بحرانهای سندیکایی در کشورهای توسعه یافته استفاده میکند. پس از استعمار زدایی، کشورهای جهان سوم به دلیل وابستگی به کشورهای توسعه یافته برای فناوریهای پیشرفته، تسلیم این موافقتنامهها شدند. موافقتنامههای سازمان تجارت جهانی یارانههای دولتی را ممنوع میکند و آنها را به رقابت با کشاورزان کشورهای امپریالیستی که از یارانههای دولت متبوع خود برخوردار میشوند، مجبور مینماید. به عنوان مثال، یک کشاورز آمریکایی ممکن است یارانههایی به ارزش ۶۱۲۸۶ دلار [در سال] دریافت کند در حالیکه یک دهقان هندی ۲۸۲۱دلار دریافت میکند. این رقابت ناعادلانه دهانان هند را به سمت خودکشی سوق داده است: از سال ۱۹۹۰ تا کنون ۳۰۰ هزار دهقان در اثر حودکشی جان خود را از دست دادهاند.
پیش از به قدرت رسیدن مودی، هند در شاخص جهانی گرسنگی در رتبه ۴۳ قرار داشت و اکنون در بین ۱۲۵ کشور به رتبه ۱۱۱ تنزل یافته است. اگر شرکتها کشاورزی را در دست بگیرند، فقط آنچه را که برایشان سودآور است تولید میکنند که منجر به قحطی مصنوعی، سوء تغذیه و مرگ از گرسنگی خواهد شد.
در یک کشور دموکراتیک، آزادی به معنای آزادی ابراز مخالفت است. هند مودی آهسته در حال سقوط به یک استبداد انتخاباتی است. دهقانانی که مخالفت خود را نشان میدهند تروریست معرفی میشوند و مورد حمله وحشیانه پلیس قرار میگیرند. بزرگترین «دموکراسی» در فهرست آزادی مطبوعات در رتبه ۱۶۱ قرار دارد. متمرکز کردن قدرتها ساختار فدرال را تهدید میکند و ملت را در فاشیسم فرو میبرد. ایدئولوژی هندوتوا که «حزب بهاراتیا جاناتا» را هدایت میکند ماهیتاً ضد دموکراتیک است و از واژههایی مانند عدالت، سوسیالیسم، سکولاریسم و دموکراسی متنفر است. طبقه کارگر باید با وحدت و شناخت طبقاتی، قطببندی مبتنی بر مذهب و کاست را شکست دهد. استثمار کارگران در هر جا باید دغدغه طبقه کارگر در همه جا باشد.
https://www.idcommunism.com/2023/03/karl-marx-the-man-who-changed-the-world.html